Ik las laatst een blogpost over hoe wij mensen omgaan met onze mobiele telefoons in combinatie met honden en/of kinderen. De blog heeft niets met kinderen of honden te maken, dus ik ga niet eens de moeite nemen om daar te linken – maar de vraag blijft en is ook meer dan relevant. Op dezelfde manier zitten de neuzen van sommige honden alsof ze aan de heuvel zijn vastgelijmd, we zitten met onze eigen neuzen in de telefoons – constante.
Ik denk het niet dat honden en alcohol samengaan. Ook geen honden en enige vorm van geweld. Ik denk ook niet dat honden op wat voor manier dan ook verband houden met aaien.
Op dezelfde manier Ik denk niet dat honden en actief gebruik van mobiele telefoons tijdens wandelingen niet samengaan.
Toen ik kreeg handen op mijn eerste smartphone was ik blij. Het was geweldig, en ik raakte er veel meer bij betrokken dan nodig was. Het duurde echter niet lang voordat ik besefte dat het voor mij helemaal niet werkt als Ella en ik samen op pad waren.. Het was voldoende om op te nemen als iemand belde, Toen begon Ella zich vrijheden te permitteren en dingen uit te vinden aan de lijn.
Wat gebeurt er is dat mijn aandacht verdeeld is en dat ik niet meer gefocust ben op wat ik doe. Moet ik mijn hond uitlaten?, Ik vertrek zonder de telefoon uit mijn zak te halen. Klinkt het, of als ik een foto wil maken of iets anders wil doen, Ik stop en breng mijn hond naast mij. Ik doe wat ik moet doen, dan stop ik de telefoon in mijn zak en loop verder.
Daarom zal ik dat zijn zo gefascineerd als ik al deze mensen met de hond(en) zie., waar de honden trots als eerste lopen met opgeheven hoofd en de man verder achteraan loopt met zijn nek gebogen over zijn telefoon. Ik weet niet of ik, oud en over het algemeen dom in mijn hoofd, ben die niet begrijpt wat het is dat zo belangrijk is dat je je meer op je telefoon moet concentreren dan op een hopelijk plezierige wandeling met je hond.
Wat gebeurt er als je betrokken raakt bij de telefoon, verlies je de focus op wat is, tenminste in mijn ogen, veel belangrijker – de hond en het in orde houden ervan. Het op orde houden van de hond hoeft geen constante correcties te betekenen, maar het betekent dat je weet wat er aan de hand is en dat je een situatie onder controle kunt houden voordat deze vervelend wordt. Een vreselijke situatie kan erin bestaan dat de hond als een gek begint te blaffen, begint te scheuren en aan de riem te trekken omdat hij iets zag wat je zelf gemist hebt omdat je al je aandacht op de mobiel had.
Ik kan het echt niet reageren op hoe anderen hun rol zien als het gaat om hondenuitlaten, maar voor mij is de wandeling iets dat ik samen met mijn hond doe. Mijn hond is geen mens, dus ik ga niet een constante dialoog voeren, maar we lopen samen en ik heb liever dat het voor ons allebei leuk is. Als de hond het gevoel heeft dat ik ongericht en niet betrokken ben, zal dat niet prettig voor hem zijn, wat ook in de andere richting geldt. Als de hond ongericht en niet betrokken bij mij is, zal samen wandelen niet erg leuk zijn.
Daarom denk ik dat het belangrijk is om uw betrokkenheid bij de mobiele telefoon opzij te kunnen zetten tijdens de tijd dat u met uw hond op pad bent. De tijd dat u weg bent, gaat niet alleen over het vervullen van zijn behoeften door de hond en het lezen van het hondenmagazine, maar het moet voor beide partijen zowel comfortabel als aangenaam zijn. Wandelen met je hond is shoppen (voor mij, in alle gevallen) gaat grotendeels over het opbouwen van relaties, en ik denk dat het de moeite waard is om tijd in te investeren, focus en inzet op.