Það eru enn hlutir eftir sem hafa ekki verið fyrir ári síðan, síðan ég missti Ellu. Akkúrat núna, dagana fyrir afmælið mitt, Það er nákvæmlega ár síðan hún var svo slæm að ég hélt að ég myndi missa hana þar og þá. Hún var með svo mikla verki að hún gat varla gengið, og það var aðeins að þakka verkjatöflum sem ég hafði skilið eftir frá fyrstu og einu þvagfærasýkingu hennar í lífi hennar, sem og þær sem við fengum frá dýralækni nokkrum dögum síðar, Ég þurfti að hafa hana í nokkra mánuði í viðbót.
Ég er mjög hrifinn af Boyo, en ég á um fimm vikur með honum, miðað við tíu ár, tvo mánuði og nokkra daga saman með Ellu. Af augljósum ástæðum hef ég ekki sama styrk í tilfinningum mínum til hans – en.
Menn Facebook minnir mig að það sé eitt ár síðan, núna á dögunum fyrir afmælið mitt, þar sem Ellu var svo sár í bakinu að hún gat varla hreyft sig. Það var um helgina fyrir afmælið mitt í fyrra (í ár á ég afmæli á morgun, miðvikudag) við lágum saman á rúminu og ég hugsaði hvort hún þyrfti að fara hingað og nú væri það í lagi. Hún var alveg kyrr og hreyfði sig ekki, ok lágum þar lengi, langan tíma. En svo allt í einu klóraði einn kötturinn sér í ruslakassanum, og svo fór hún að hraða sér, svo sannarlega. Þakka öllum æðri máttarvölum fyrir ketti sem þurfa að fara í ruslakassann á vel völdum tímum, það er allt sem ég er að segja.
En svo, ég situr hér og brotnar niður. Svo er það. Ég sakna Ellu minnar svo ég smelli. Hugsanir og tilfinningar stangast á við hvert annað, Auk þess. Hjá Ellu var ekki hægt að taka við daghundum. Það hefði heldur ekki verið hægt að fá annan hund sjálfur, því Ella þurfti svo greinilega og vildi vera einn hundur.
Svo til þess að Ég gæti tekið á móti Lilo, Vertu, Sveitir, og nú Boyo, Ella varð að fara frá mér. Ég er alveg með á nótunum. En því miður gerir það tapið ekki minna. Og það dregur ekki upp minningarnar um td afar slæma helgi hennar, eða þau skipti sem hún varaði mig við því að við ættum ekki mikinn tíma eftir saman, sker í hjartað og tómleikinn gjörsamlega öskrar í eyrunum á mér.
Ég man eftir því mjög skýrt. Á föstudagskvöldið hélt ég að við myndum rölta um blokkina sem síðasta pissa hringinn. En hún fór svo illa að við snérum við eftir eina og hálfa húsalengd – það bara virkaði ekki. Daginn eftir hringdi ég í vin í nokkur hús niðri, og bað hana að horfa á Ellu úr fjarlægð. Það var vegna þess að Ella varð svo ofboðslega glöð þegar hún sá fólk sem hún þekkti, og svo kom ekkert á hana. Viðbrögð vinar míns voru – vá, það lítur ekki vel út. Og það var aldrei sagt neitt um Ellu.
Ég er svo hjartanleg fegin að ég var með verkjatöflur heima. Ég er ekki síður þakklát fyrir að við fengum tíma hjá dýralækninum nokkrum dögum síðar, og að við fengum verkjalyf. En það var líka þegar ég komst að því að hún væri með brjóstakrabbamein, og það voru ekki alveg eins skemmtilegar fréttir. Dýralæknirinn sagði að þeir fjarlægðu venjulega eldri tík með svona stór æxli, en Ella var samt glöð, svo ég ákvað að leyfa henni að vera hamingjusöm eins lengi og hægt er.
En frá og núna leið ekki á löngu þar til kominn var tími. Við fengum um tvo og hálfan mánuð í viðbót áður en það átti að vera. Og það er tæpt ár síðan.
Ég skildi ekki hvernig myndi ég þá komast af án hennar, og ég skil ekki enn þann dag í dag hvernig ég get staðið upp og andað á sama tíma án Ellu minnar. Hún var akkerið mitt, og þarfir okkar hvort fyrir öðru pössuðu svo ótrúlega vel á svo margan hátt (og alls ekki á neinn annan hátt).
Ég held ekki að ég komist nokkurn tíma yfir missinn af henni.