Er zijn nog dingen over die nog geen jaar geleden zijn, sinds ik Ella verloor. Op dit moment, de dagen voor mijn verjaardag, Het is precies een jaar geleden dat ze zo erg was dat ik dacht dat ik haar zo nu en dan zou verliezen. Ze had zoveel pijn dat ze nauwelijks kon lopen, en dat was alleen te danken aan de pijnstillers die ik nog had sinds de eerste en enige urineweginfectie in haar leven, evenals degene die we een paar dagen later van de dierenarts kregen, Ik moest haar nog een paar maanden houden.
Ik ben heel dol op Boyo, maar ik heb ongeveer vijf weken bij hem, vergeleken met tien jaar, twee maanden en een paar dagen samen met Ella. Om voor de hand liggende redenen heb ik niet dezelfde kracht in mijn gevoelens voor hem – dan.
Mannen Facebook doet me eraan denken dat het een jaar geleden is, nu, in de dagen vóór mijn verjaardag, omdat Ella's rug zoveel pijn deed dat ze nauwelijks kon bewegen. Vorig jaar was dat in het weekend voor mijn verjaardag (dit jaar ben ik morgen jarig, Woensdag) We lagen samen op bed en ik dacht: als ze hierheen moet en nu is het goed. Ze was volkomen stil en bewoog niet, en we bleven daar een hele tijd liggen, lange tijd. Maar toen krabde ineens een van de katten in de kattenbak, en toen kwam ze op snelheid, inderdaad. Bedank alle hogere machten voor katten die op goed gekozen tijden naar de kattenbak moeten, dat is alles wat ik zeg.
Maar dan, I hier zitten en kapot gaan. Zo is het ook. Ik mis mijn Ella, dus snauw ik. Gedachten en gevoelens zijn met elkaar in conflict, in aanvulling. Bij Ella was het niet mogelijk om daghonden te accepteren. Het zou ook niet mogelijk zijn geweest om zelf een andere hond te nemen, omdat Ella zo duidelijk een alleenstaande hond nodig had en wilde zijn.
Dus om Ik zou Lilo kunnen huisvesten, Blijven, kudden, en nu Boyo, Ella moest mij verlaten. Ik ben het daar helemaal mee eens. Maar helaas maakt dat het verlies er niet minder op. En de herinneringen aan bijvoorbeeld haar extreem slechte weekend doen het niet, of de keren dat ze me waarschuwde dat we niet veel tijd meer samen hadden, snijdt in het hart en de leegte brult absoluut in mijn oren.
Ik herinner me dat heel duidelijk. Vrijdagavond dacht ik dat we als laatste plasronde een blokje om zouden lopen. Maar het ging zo slecht met haar dat we na anderhalve huislengte omdraaiden – het werkte gewoon niet. De volgende dag belde ik een vriend een paar huizen verderop, en vroeg haar om van een afstand naar Ella te kijken. Het kwam omdat Ella zo hysterisch blij werd als ze mensen zag die ze kende, en toen verscheen er niets meer op haar. De reactie van mijn vriend was – Wauw, dat ziet er niet goed uit. En er werd nooit iets over Ella gezegd.
Ik ben zo oprecht blij dat ik pijnstillers in huis had. Ik ben even dankbaar dat we een paar dagen later een afspraak met de dierenarts kregen, en dat we pijnstillers kregen. Maar dat was ook de tijd dat ik hoorde dat ze borsttumoren had, en het was niet zo leuk nieuws. De dierenarts zei dat ze een oudere teef met zulke grote tumoren meestal weghalen, maar Ella was nog steeds blij, dus besloot ik haar zo lang mogelijk gelukkig te laten zijn.
Maar van en bij nu duurde het niet lang voordat het zover was. We hadden nog ongeveer twee en een halve maand voordat het zou gebeuren. En het is bijna een jaar geleden.
Ik begreep het niet Hoe zou ik het dan zonder haar moeten redden, en ik begrijp tot op de dag van vandaag niet hoe ik kan opstaan en tegelijkertijd ademen zonder mijn Ella. Zij was mijn anker, en onze behoeften aan elkaar kwamen op zoveel manieren zo ongelooflijk goed overeen (en al helemaal niet op een andere manier).
ik denk niet dat ik ooit over het verlies van haar heen kom.