Finnst flest allt frekar tíðindalaust, svona á tímum Corona, en hvolpar stækka og dafna óháð því sem gerist í umheiminum. Það er allavega það sem er að gerast með Boyo – guð minn, hversu hratt það gengur, og hvernig hann vex. Það er orðið mjög þungt að draga hann niður stigann núna, sérstaklega þau skipti sem hann kastar sér aftur á bak í fangið.
Peekaboo, segir Boyo á skógargöngunni í gær.
Datt í hug að teikna nokkrar auðveldari uppfærslur, að hluta til mín vegna, heldur líka fyrir þig. 🙂
Herbergisþrif
Það stefnir áfram. Nú mun það ganga enn hraðar, vegna þess að Lilo ætlar að hanga með litlu mömmu sinni alla vikuna því mér finnst ég vera svolítið pirruð. Líkurnar á að ég hafi smitast af Covid-19 eru litlar, svo ég hef engar áhyggjur, en samt. Þannig að við höfum tækifæri heimsins til að æfa það að halda aftur af okkur – og kannski jafnvel byrja að æfa sig í að halda sér alla leið niður þegar Boyo fær að fara sjálfur niður stigann. Hann getur farðu sjálfur, en þar sem hann getur ekki verið alla leið niður þá ber ég hann í smá tíma þó hann sé þungur og óþægilegur.
Innandyra virkar það brjóstahaldara. Einu skiptin sem við hættum að pissa polla, reyndar, er þegar mamma Lilo kemur að sækja hana. Boyo verður svo æstur að það eru auðveldlega einn eða tveir pollar fyrir utan dyrnar í stigaganginum. En það mun líklega gerast í framtíðinni, ég geri ráð fyrir. Að sama skapi vona ég að við komumst þangað fljótlega svo ég geti farið sjálf áður en við förum út, vegna þess að ég þarf alltaf að pissa þegar ég vakna vegna lyfja. Svo ekki sé minnst á að ég mun bráðum fara úr skónum mínum innandyra og þarf kannski ekki einu sinni að koma með þá inn í svefnherbergi, þannig að það verði ekki alveg eins hlýtt í kringum fæturna allan daginn og kannski ekki alveg eins drasl inni heldur.
Boyos töframaður
Hann hefur átti í smá vandræðum með magann nánast allan tímann síðan ég tók hann upp. Sem betur fer var það ekki þetta giardia sníkjudýr sem vinur hans Mozart hefur, en hann hefur fengið niðurgang af og til og flest afbrigði af kúksamkvæmni þess á milli. Þegar hann var sem verstur þurfti hann að borða soðin hrísgrjón og soðin þorsk í tæpa viku áður en ég kom heim dýralæknisfóðrið fyrir hvolpa með óhreinan maga. Hann sýgur þetta fóður, en mjúkur. Googlaði aðeins um málið, og samkvæmt heimildum man ég ekki hver það var í augnablikinu það er í lagi ef kúkurinn er ljósbrúnn en svolítið mjúkur – og svona lítur þetta út núna.
Síðan nokkrir dagar Ég hef hægt og rólega byrjað að endurnýja venjulega matinn hans, að hluta til vegna þess að ekki er ætlunin að hann borði þetta dýralækningafóður í lengri tíma – plús að fóðrið er geðveikt dýrt. Við tökum þessu mjög hægt og varlega, svo maginn geti vanist því í ró og næði. Hingað til hefur það virkað viðunandi, svo ég bind miklar vonir við að þetta komi vel út á endanum.
Hins vegar mun ég að vera frekar takmarkandi við það sem ég læt hann innbyrða í talsverðan tíma. Þurrmatur og lifrarsneiðar sem og venjuleg tyggjóbein eru alveg í lagi, en hann þarf víst að bíða með td merg þar til ég finn að maginn á honum er eins og hann á að vera, og þar að auki er það stutt síðan.
Molly og Boyo
Molly var lítillega efins þegar ég kom heim með Boyo og var varla mætt í nokkra daga. Síðan þá hefur hún mýkst mikið, jafnvel þó að Boyo hafi stundum gaman af að elta hana og stendur yfir og ýtir henni niður. Ég er ekki í lagi með þetta, svo ég segi honum beint þegar það gerist. Enda ólst Molly upp hjá Ellu, sem tók ekki nei fyrir nei, svo hún er allt of góð og talar ekki eins og ég held að hún ætti að gera (með klærnar, með öðrum orðum).
Það mikilvægasta fyrir ég er að Molly samþykkir að minnsta kosti Boyo, og einu sinni tókst mér að ná mér tók þá upp í gærkvöldi þegar þau voru geðveikt sæt. Það segir mér að Molly tekur ekki bara við Boyo, en líkar reyndar við hann. Hann hefur orkustig sem virkar betur með hennar, en Ella hafði – og jafnvel þá líkaði Molly og Ella mjög vel við hvort annað.
Ganga
Frá upphafi hvar það mikilvægasta er að koma honum út, helst slysalaust innandyra. Þegar þú ert átta vikna þarftu ekki að ganga fallega í taum. Þú þarft ekki einu sinni að vita eða skilja að það er dónalegt fyrir kvendýr að flækjast í taum eða tveimur.
Þegar þú ert þrjá mánuði, þvert á móti, Ég held að það sé kominn tími til að byrja að æfa þetta aðeins meira. Það eru nokkrar vikur síðan við byrjuðum að æfa þig í því að vera á annarri hliðinni og hætta að vefa mottuna þína í tauminn. Hann er farinn að átta sig á því, sem er ákaflega ánægjulegt vegna þess að ég kann ekki að meta það að vera svona hrifinn á milli hans og Lilo að ég lendi næstum því. 😀
Nú höfum við fór líka að æfa sig í því að skjótast ekki út í tauminn bara af því að þú getur og vilt. Ég vil að hundurinn minn geti gengið snyrtilegur og snyrtilegur við hlið mér, auk þess sem hann verður að geta gengið fallega og snyrtilega í löngum taum. Þó hann sé bara þriggja mánaða (í grófum dráttum!) hingað til, þá verður hann alveg stór hundur. Ég vil ekki stóran hund sem getur ekki gengið í taum, og þá er mikilvægt að byrja snemma. Þegar hann er kominn á þrjóskualdur þurfa undirstöðurnar að vera til staðar, svo að við getum þá tekist á við þá í stað þess að reyna að kenna honum nýja hluti þá.
Klukkuklipping
Eftir hvolpa-blóð tilraunir mínar fyrir nokkrum vikum síðan hefur klóklipping gengið mun betur. Honum líkar það samt ekki, en eftir smá átök lætur hann undan og áttar sig á því að það þýðir ekkert að bulla. Stærðfræði er erfiðust, svo einfalt er það. Segir hún að það verði að klippa klærnar, klærnar eru líka klipptar. Hins vegar vaxa klærnar hans aðeins hraðar en ég held, svo ég þarf að muna að klippa þær aðeins oftar – kannski jafnvel tvisvar í viku.