Þegar þú fóstrar hund sem ræktaður er fyrir herinn er fjöldi hvolpafunda innifalinn, þar sem gefnar eru miklar upplýsingar um væntanlegan þroska hvolpanna, þar sem þau eru prófuð á nokkuð einfaldan hátt til að sjá hvernig umrædd þróun gengur, og auðvitað hefurðu tækifæri til að spyrja fóðurráðgjafann um allar heimskulegar spurningar sem þér dettur í hug. Mjög handhægt.
Á einhverjum tímapunkti var sagt frá draugaöldinni svokölluðu; þessi þegar hvolparnir átta sig allt í einu á því að þeir eru hræddir við allt. Ruslatunnum, stubbar, reiðhjólum – þú nefnir það. Mér til mikilla vonbrigða kom Ella aldrei inn á draugaaldurinn, en hún hélt eiginlega bara áfram að vera grjótharð. Ef hún sýndi einhvern tíma merki um að vera hugsi eða kvíðin yfir einhverju sem við sáum í fjarska, við fórum strax þangað svo hún gæti horft og lyktað og séð að það var ekkert hættulegt.
Boyo, þvert á móti, hefur síðan í nokkra daga byrjað að sýna nokkur merki um að heimurinn sé fullur af stórum, ógnvekjandi og líka hættulegir hlutir. Sérstaklega hættulegir hlutir. Nú síðast, fyrir nokkrum klukkustundum þegar við vorum úti, sá hann vegskilti á hæðinni – og skjögraði. Hann setti í raun allar fjórar lappirnar á hæðina og hallaði sér aftur til að fara ekki fram þegar ég dró í tauminn.
Það var alveg ótrúlega erfitt að forðast að hlæja þegar ég áttaði mig á því hvers vegna hann neitaði að halda áfram. Ég er dálítið viðbjóðslegur og vondur á þann hátt. Og vegna þess að ég vil ekki að hundurinn minn sé huglaus, svo ég krafðist þess að við færum og skoðuðum þetta vegskilti. Með nammi gekk það fullkomlega, og við komumst í gegnum allt ferlið án nokkurra vandamála.
Það er eins og nú byrjar fjörið, svo í alvöru, mér finnst. Sá allra, grófasta tímabilið með hreinlæti í herbergi er meira og minna búið – í dag er fyrsti dagurinn sem ég hef ekki notað skó innandyra í nokkra mánuði (því ég byrjaði að æfa það jafnvel áður en ég sótti Boyo). Svo ég get farið að einbeita mér að öðrum hlutum – eins og að takast á við þetta draugaaldaratriði. Svo ekki sé minnst á að einbeita sér að því að kenna honum ýmislegt sem hann þarf að vita, vita og skilja.
Svo byrjar það líður líka eins og skítur, hversu hratt það gengur. Við erum nú þegar meira og minna framhjá þessu hreinlætisatriði í herberginu, og hann er bara svona þrír og hálfur mánuður (varla). Það mun ganga hratt, þetta fyrsta ár. Það er mikilvægt að nýta tækifærið til að njóta þessa tíma, því það er sá sem fer hraðast. Hann er nú þegar svo miklu stærri en þegar ég sótti hann.
Svo ég ætla að taka grípa tækifærið og skemmta mér eins og drottning á hans kostnað, þegar hann er fáránlegur og kjánalegur. Ég ætla líka að passa að það verði ekki varanlegt, en ef hann er kjánalegur þá held ég að ég hlæi upphátt ef mér finnst það. Það er bara of skemmtilegt til að sleppa því.
o.s.frv,
klúbburinn fyrir vondar mottur