Wanneer u een hond opneemt die gefokt is voor de strijdkrachten, zijn een aantal puppybijeenkomsten inbegrepen, waar veel informatie wordt gegeven over de verwachte ontwikkeling van de pups, waar ze op enigszins eenvoudige manieren worden getest om te zien hoe de ontwikkeling verloopt, en natuurlijk heb je de mogelijkheid om de ruwvoederconsulent alle domme vragen te stellen die je maar kunt bedenken. Erg handig.
Op een gegeven moment werd verteld over het zogenaamde spooktijdperk; die waarin de puppy's plotseling beseffen dat ze overal bang voor zijn. Vuilnisbakken, stronken, fietsen – noem maar op. Tot mijn grote teleurstelling is Ella nooit in het spooktijdperk terechtgekomen, maar ze bleef gewoon keihard. Of ze ooit enig teken vertoonde dat ze nadenkend of nerveus was over iets dat we in de verte zagen, we zijn er meteen naartoe gegaan zodat ze kon kijken en ruiken en zien dat er niets gevaarlijks was.
Boyo, integendeel, sinds een paar dagen enkele tekenen beginnen te vertonen dat de wereld vol groten is, enge en ook gevaarlijke dingen. Vooral gevaarlijke dingen. Onlangs, een paar uur geleden, toen we weg waren, zag hij een verkeersbord op de heuvel – en wankelde. Hij zette echt alle vier de poten op de heuvel en leunde achterover om niet naar voren te gaan toen ik aan de riem trok.
Het was behoorlijk ongelooflijk moeilijk om niet te lachen toen ik besefte waarom hij weigerde verder te gaan. Ik ben een beetje gemeen en gemeen op die manier. En omdat ik niet wil dat mijn hond een lafaard is, dus stond ik erop dat we door zouden gaan en naar dat verkeersbord zouden kijken. Met een snoepje ging het perfect, en we hebben het hele proces zonder problemen doorstaan.
Het is alsof nu begint het plezier, dus echt, ik voel. De enige van allemaal, de zwaarste periode van de netheid van de kamers is min of meer voorbij – Vandaag is de eerste dag dat ik in een paar maanden geen schoenen binnenshuis heb gedragen (omdat ik het al begon te oefenen voordat ik Boyo oppakte). Zodat ik me op andere dingen kan gaan concentreren – zoals het omgaan met dit spooktijdperk. Om nog maar te zwijgen van de focus op het leren van hem enkele dingen die hij moet weten, weten en begrijpen.
Dan begint het voel me ook rot, hoe snel gaat het. We zijn al min of meer voorbij het kamerschoonmaakgedoe, en hij is nog maar ongeveer drie en een halve maand oud (nauwelijks). Het zal snel gaan, dit eerste jaar. Het is belangrijk om van deze tijd te genieten, omdat het degene is die het snelst voorbijgaat. Hij is al zoveel groter dan toen ik hem ophaalde.
Dus ik ga nemen grijp de kans en vermaak mezelf als een koningin op zijn kosten, als hij belachelijk en dwaas is. Ik ga er ook voor zorgen dat het niet permanent wordt, maar als hij gek is, denk ik dat ik hardop zal lachen als ik daar zin in heb. Het is gewoon te leuk om te laten liggen.
enz,
de club voor slechte tapijten