Ik weet dat ik aan het dwalen ben, maar er zijn veel gebieden waarop ik denk dat dit positieve bekrachtigingseffect tekortschiet. Ik ben het er volledig mee eens dat positieve bekrachtiging een geweldig hulpmiddel is om te gebruiken – of en wanneer u uw hond wilt trainen, wanneer je wilt dat hij gedrag aanleert dat onnatuurlijk is voor de hond. Maar er zijn gebieden waar ik geloof dat positieve bekrachtiging volkomen onnodig is, en ik zal proberen duidelijk te maken waar, wanneer, hoe en waarom.
Er is een groot verschil over het hebben van een goed getrainde hond en het hebben van een functionerende hond. Een goed getrainde hond kan fantastisch zijn in training- en het wedstrijdplan, maar weet niet hoe zich te gedragen in sociale contexten. Een werkhond kan mogelijk geen commando's uitspreken, maar begrijpt hoe hij zich moet gedragen in gemeubileerde kamers, samen met mensen en dieren, en volgt zijn mens zonder zich af te vragen waarom.
Voor mij om te komen de werkhond moet altijd belangrijker zijn dan de goed getrainde hond. En nu komen we bij iets dat ik in ieder geval buitengewoon interessant vind, niet te vergeten belangrijk.
Niet iedereen heeft dat voorwaarden om op natuurlijke wijze een leider te worden. Daar bedoel ik mee (nog steeds!) niet dit dominantiegedoe en het hele ballet waar zovelen een hekel aan hebben, maar eerder het vermogen om hun eigen ruimte op te eisen, ruimte eigen maken, plaatsvinden, om direct en duidelijk te zijn in uw communicatie met de hond om verwarring te voorkomen, om te menen wat je zegt en te zeggen wat je bedoelt, enzovoort. Er is een verschil in de uitdrukking dominantie in die zin dat veel mensen zich terugtrekken, en wat ik bedoel met leiderschap.
In mijn wereld het is niet genoeg om degene te zijn die beslist wanneer het eten wordt geserveerd, wanneer het tijd is om te gaan wandelen, enzovoort, mezelf een leider te noemen. In mijn wereld is het vereist dat ik alleen door mijn aanwezigheid, mijn manier van gedragen, maak mij verstaanbaar, zorgt ervoor dat mijn hond mij volgt. Het heeft niets met woede of geweld te maken, maar uitsluitend door bewustwording van mezelf en hoe mijn hond reageert op wie ik ben en wat ik doe.
Te doen begrepen, moet u direct en duidelijk zijn in uw communicatie met de hond, en je moet communiceren op een manier die de hond begrijpt. Je moet ook menen wat je zegt, en zeg wat je bedoelt. Net zoals er mensen zijn die minder goed met elkaar kunnen communiceren, er zijn mensen die er van nature niet in slagen direct en duidelijk te zijn tegenover hun hond. Het vermogen om dat te zijn, is iets dat deze mensen moeten oefenen – en daar is niets mis mee.
Waar ik het over heb Waar ik zo enthousiast over ben, is wat gaat komen voor honden opleiding. Mijn eigen vermogen om mijn hond mij serieus te laten nemen. En om al te duidelijk in absurdum te zijn – het gaat nog steeds niet om boos of gewelddadig zijn. Het gaat om het hebben van zelfbewustzijn, zelfbeheersing, evenwicht en stabiliteit, om een anker te kunnen zijn voor je hond. Als u dit niet doet, wordt het moeilijker om de hond te laten horen en begrijpen wat u van hem vraagt, ongeacht welke training u doet..
Ik ben ervan overtuigd dat er mensen zijn die zich bezighouden met positieve bekrachtiging, die geloven dat je elk gewenst gedrag kunt/moet/moeten trainen, of wat dat betreft, wijziging. Persoonlijk vind ik het absoluut krankzinnig. Voor mij gaat het meer om het gebruik van lichaamstaal en het vermogen om ruimte te eisen en te bezitten, communiceer met mijn hond wat ik wil.
Als voorbeeld; Toen ik Lilo vandaag aan haar moeder overhandigde, realiseerde Boyo zich dat hij een gat wilde graven dat hij in een gazon had gemaakt. In plaats van snoep naar hem te gooien, Ik eiste de ruimte boven het gestarte gat op (zoals ik; Ik heb daar een voet gezet) en zonder er verder over na te denken, bewoog Boyo zich zonder vragen te stellen – hij begreep gewoon wat ik wilde. Mijn vraag is; wat het meest effectief is?
Overwegen wat de hele zaak met positieve bekrachtiging heeft verbonden hier in Zweden, ik denk niet dat er heel veel mensen zijn die zelfs maar willen nadenken over het voordeel en het plezier van het veranderen van hun houding ten opzichte van hun relatie met en tegenover honden. Persoonlijk kan ik denken dat je ongelooflijk veel mist, als je zoveel tijd en energie besteedt aan training in plaats van aan communicatie.
En daarover gesproken; nogmaals om de absurditeit verder te verduidelijken… Waar ik het over heb, gaat meer daarover beheren honden dan trein honden. Er is een groot verschil tussen deze twee concepten.
Om er één af te handelen hond gaat over hoe je rond de hond moet bewegen, hoe je een hond benadert, hoe je ermee moet praten, hoe je de hond oppakt, hoe je jezelf kunt projecteren, hoe bewust men is van de eigen kracht en de eigen zwakheden, enzovoort.
Om er een te trainen Bij de hond gaat het erom hem dingen te leren die op de een of andere manier grotendeels onnatuurlijk voor hem zijn (ofwel de handeling zelf, of de context waarin de handeling wordt verricht).
…
Het is verschuldigd hiervan vind ik het zo ontzettend interessant om te zien hoe honden met elkaar communiceren. Ze besteden geen tijd aan het trainen van elkaar in sociale interactie. Ze gebruiken lichaamstaal om uit te drukken wat oké is, en wat is er niet oké. Als wij mensen meer op de honden zouden kunnen letten als we tijd met ze doorbrengen, ben ik ervan overtuigd dat we minder problemen met ze zouden hebben.
Heren; dat ben ik gewoon… Wij zijn allemaal verschillend, wij zien de relatie met honden anders, en dat moet goed zijn, daarmee.