Ik weet niet of de kwestie van evenwicht zo belangrijk voor me is, omdat ik het zo moeilijk heb om het op een natuurlijke manier voor mezelf te behouden. Voor degenen die zelf in evenwicht zijn, is het misschien niet zo belangrijk, en men denkt dat zijn hond liever plezier heeft dan in balans te leven.
Mijn persoonlijke overtuiging is dat een hond die in balans leeft plezier kan hebben, maar een hond wiens leven draait om plezier hebben, leeft niet automatisch in balans. Ik weet wat ik liever zou hebben, en waar ik voor mijn eigen deel actief mee bezig ben – en voor mijn hond. Het is in balans leven, want als je in balans leeft, loopt het plezier nooit uit de hand.
Het is echt niets mis met je hond plezier te laten hebben. Maar er is een groot verschil tussen het laten van je hond “plezier hebben” door het te laten doen wat het wil zonder beperkingen, en om het vrijheid te geven onder verantwoordelijkheid. ik was ergens aan het lezen, op elk forum, een vrouw die over haar hond schreef dat hij altijd aan een lange lijn liep en kon doen wat hij wilde, en het voelde in ieder geval zo goed en was zo blij.
ik zie en heb set, alleen hier in het gebied waar ik woon, ten minste twee mensen die min of meer altijd de hunne laten (klein) honden gaan los. Een van hen denkt dat “de hond moet hond mogen zijn”, maar hebben totaal gemist dat de afwezigheid van regels, beperkingen en een vaste levensvorm in plaats van de hond gelukkig te maken, creëerde een klein monster.
Alleen die hond Ik denk dat bestaat niet meer, maar zolang ik hond ken + persoon, de hond is buitengewoon onaangenaam geweest. Dat de hond onaangenaam was, had niets met de hond te maken, maar hing volledig af van de menselijke houding en hoe de hond werd behandeld en behandeld.
ik weet het niet over het woord “balans” betekent verschillende dingen voor verschillende mensen, maar ik wilde een korte uitleg geven van wat het voor mij betekent en waarom ik denk dat het dezelfde betekenis heeft als het om honden gaat.
Voor mij, winkelen balans op het vermogen om met ervaringen om te gaan, ongeacht welke vorm of inhoud ze hebben. Het maakt niet uit of de ervaringen een hond of een mens overkomen – ze moeten nog worden behandeld en verwerkt. Het betere vermogen dat we hebben om precies dat te doen, de betere balans die we hebben. Evenwicht gaat ook over niet tussen uitersten fladderen als het om energie gaat, lust, de verschillen tussen je goed voelen en je slecht voelen, enzovoort.
Voor mij als leven met een bipolaire stoornis Ik kan zeggen dat die balans één is Heilige graal. Het is er niet van nature voor mij, en af en toe moet ik hard vechten om dingen die gebeuren op een verstandige manier aan te pakken.
Mensen en honden behandelt en verwerkt dingen niet op precies dezelfde manier. Ik weet nog dat ik Ella voor het eerst mee naar de stad nam, toen ze een puppy was. Ze was pas rond de acht, misschien tien weken oud, en wilde me achter mijn benen verstoppen terwijl we naar mensen en bussen stonden te kijken. Ik stapte bewust opzij, zodat ze de situatie in haar eentje onder ogen kon zien en aan kon. Voor mij is het belangrijk dat de hond dit mag. Ik laat de hond niet onbeheerd achter, en ik ben daar op de achtergrond als support.
Hetzelfde heeft Ik heb ervaren met vooral Lilo. Toen Lilo bij mij begon te zijn, was ze boven met auto's. Haar moeder was uiterst voorzichtig geweest in haar milieutraining, en Lilo was de parkeerplaats bij de Ica-winkel een eindje verderop niet overgestoken. Tijdens onze eerste wandeling samen nam ik Lilo mee en marcheerde rechtdoor over de parkeerplaats, zonder enig probleem. We kunnen nog stoppen aan een drukke weg, gewoon om naar de auto's te kijken.
Nu is Lilo er een extreem stabiele hond, ondanks zijn klote achtergrond als fokteef op één puppymolen, en het faciliteert natuurlijk. Maar zoals ik schreef in een van mijn eerste berichten over haar – ze is geen nerveuze hond, maar echt stabiel en stabiel. Er is een verschil tussen nerveus zijn in een situatie, en nervositeit als basisgevoel in het lichaam te hebben.
Terugbrengen daar naar toe met plezier hebben en in balans leven, en waarom dat laatste de voorkeur heeft?. Als je je alleen bezighoudt met plezier maken, is het gemakkelijk om overweldigd te raken en iets te worden waarvan de meester / meesteres denkt dat het niet zo leuk is als de hond. Aan de andere kant is het zowel zinvol als gezond om uw hond een kader te bieden om in te werken, en een stabiele en uitgebalanceerde ondersteuning om op te leunen wanneer dat nodig is.
Om deze reden dan kun je de hond lekker laten ravotten, mannen “plezier” is voor niemand gezond om in te verkeren – niet op de lange termijn. Niet zoals we denken dat een hond zou moeten “plezier hebben” of “de hond moet hond mogen zijn”, in alle gevallen. Het maakt niet uit tot welke soort we behoren; overal zijn kaders en sociale contexten om in te werken, en of je een hond bent, persoon, kikker of iets anders dat je moet leren, en ook binnen deze kaders en contexten blijven. Als u dit niet doet, heeft dit gevolgen – zo is het ook voor ons mensen.
En dat is nou nog steeds wat we willen? Dat onze honden moeten functioneren in de samenleving? Dat ze zo evenwichtig moeten zijn dat ze zelf kunnen uitzoeken wat wel of niet gepast is in verschillende situaties. Het vereist natuurlijk dat ze leren wat wel en niet oké is – en vervelend zijn; Dit is waar ik geloof dat opvoeding effectiever is dan je hond te trainen om te vloeken. We trainen onze kinderen niet op dezelfde manier als onze honden; wij voeden onze kinderen op.
…
Voor mij om te komen het is altijd belangrijk om mijn hond een veilig en stabiel bestaan te bieden. Ik ben er vast van overtuigd dat een vaste levensvorm te verkiezen is boven de hond te laten doen wat hij wil, gedraag je toch, om zo te “het moet toegestaan zijn om een hond te zijn” of dat “laat het plezier hebben”.
zo'n houding risico's veroorzaken van stress bij de hond, en een gestresste hond voelt zich niet lekker. Op zijn beurt kan het een reeks probleemgedragingen veroorzaken, en het is zo ongelooflijk onnodig.