Vandaag (eigenlijk morgen, omdat ik dit zaterdag schrijf) is het op de datum twee maanden sinds ik naar Skåne ging en Boyo mee naar huis nam. O mijn God, twee maanden. Het is absoluut gek. Het voelt alsof hij hier altijd al is geweest. Al vind ik het nog steeds moeilijk om Ella los te laten, dus Boyo is net zo natuurlijk in mijn leven als zij. Hij zullen alsof je hier bent.
Een paar dagen geleden gefotografeerd tijdens een wandeling in de baan.
Iedereen die kinderen hebben – of pup, voor dat deel, weet dat de tijd lijkt te verstrijken zonder dat je het merkt. Het dagelijks leven is op de een of andere manier behoorlijk oninteressant. En, het is wanneer ze van moment tot moment groeien dat je het kunt merken, maar verder vliegt de tijd gewoon.
Twee maanden.
En naar de mijne grote vreugde, vele jaren vooruit samen met Boyo.
Ik schreef een bericht van een paar dagen geleden dat ik het moeilijk vond om Ella los te laten, wat gemakkelijk in het nadeel van Boyo draait. Zo is het ook – maar dat betekent niet dat Boyo een slechte hond is. O mijn God – integendeel. Ella was zo waanzinnig een hond. Ze was ook een ongelooflijk goede hond, maar haar energie, intensiteit, gedrevenheid en scherpte kregen de overhand, dus de goedheid bleef een beetje in het duister tasten.
Boyo, aan anderen pagina, hij is zo goed, dus het is verdomd jammer voor hem. Hij is zo goed dat ik hem bijna een klap geef. Hij is zo gezellig dat ik er gek van word. ♥
…
Het is gebeurd best veel in twee maanden. Het meest voor de hand liggende is dat hij dat heeft gedaan Plant iets absoluut ongelooflijks. Hij kon onder Lilo's buik gaan als hij thuiskwam – over een paar weken kan hij bij Lilo onder zijn eigen buik staan (hij probeert het nu, maar het gebeurt meestal dat hij een beetje over haar rug hangt en er hysterisch grappig uitziet).
Als je komt Vergeet niet dat ik ongeveer een week nadat ik Boyo had opgehaald over mijn eerste indrukken schreef. Daar schreef ik dat hij nogal gereserveerd is – maar er is veel veranderd. Hij is nog steeds gereserveerder dan Ella, maar dat zegt niet zoveel als je bedenkt hoe overdreven sociaal ze was. Maar als we iemand tegenkomen die we kennen, dan wordt hij heel blij en wil hij aan de riem naar voren rennen om naar voren te komen. Dat moeten we oefenen, omdat het enorm vervelend is.
Wij ook Ik heb die beurt gehad met een rotmaag en een hoop gootshit, gecombineerd met de bezorgdheid dat het de Giardia-parasiet zou kunnen zijn (wat het gelukkig niet was). Hij heeft duur veterinair voedsel gegeten, en staat nu weer helemaal op zichzelf. Het heeft tot nu toe goed gewerkt, dus duimen dat het zo doorgaat.
Over gesproken mat, maag en groei; Afgelopen donderdag ben ik hem gaan wegen. De laatste keer dat ik hem woog was hij bijna aangekomen 4,5 kilo in een paar weken. Deze keer ging het gelukkig langzamer; hij was naar boven gegaan 1,25 kilo en dus vrij nauwkeurig afgewogen 15 kilo – op donderdag.
De puppyvacht heeft nu vrijwel geheel vrijgegeven. Er zijn nog wat vlekken achtergebleven – vooral rond de nek, litegrand op één achterpoot en staart. Anders heeft hij geen volledig matte puppybont meer, om glanzend en prachtig te zijn in zijn nieuwe jas. Ik ben zo gelukkig als maar kan, hoewel ik het heel leuk zou hebben gevonden als hij een langere vacht had gekregen dan hij heeft. Hij heeft ongeveer dezelfde lengte en kwaliteit vacht als Ella.
Dat had je had kunnen denken dat hij bijtender zou zijn dan hij is, maar hij bijt of kauwt helemaal niet zo veel. Of, jo, het is duidelijk dat hij dat doet. Maar nauwelijks op mij of zo, maar hij kauwt vooral op zijn speelgoed en Lilo. Ze begint nu overal op haar hoofd kleine bijtsporen te krijgen, op de lippen, rond de nek – Daar, overal waar hij gaat. Gelukkig vinden zowel zijzelf als haar moeder het goed. 😀
Aan de grote kant Al met al is Boyo een zeer gemakkelijk te hanteren puppy. Hij loopt keurig aan de riem, hebben zelf weinig ideeën over auto's, katten en vogels buiten, hij luistert meestal naar mij als hij niet erg moe en ongeconcentreerd is, Hij houdt ervan om geknuffeld te worden als we gaan slapen… En, maar hij is een absoluut geweldig kereltje. ♥
Bel gaat gaat steeds beter. Hij vecht niet meer zo veel terug, maar is niet dolgelukkig. God weet wat er met zijn klauwen aan de hand is, dok, omdat ik bij bijna elke poot het vruchtvlees van minstens één klauw heb doorgesneden. Ik heb Ella ook in de pulp gesneden, maar niet zoveel, en niet zo vaak. Hoe schaduwrijk ook.
…
Te vinden toch wel een soort conclusie in het geheel kan ik zeggen dat ik zo ontzettend blij ben om weer samen te leven met een hond. De maanden na Ella, inn jongen – het is niet hetzelfde, leven zonder hond.
Nu heb ik dat gedaan Boyo, en ook Lilo parttime. Ik voel mij ongelooflijk bevoorrecht.