Hann varð fjögurra mánaða á laugardaginn, hver á prinsinn. Gullklumpurinn. Ekki það að mér finnist hann klæða sig sérstaklega vel í gulli (auk þess sem ég er ekkert sérstaklega hrifinn af málmgullinu), en hann er samt gullmolinn minn, lillherrn. Kært barn ber mörg nöfn, það er eitt sem er víst. 😀
Boyo á 4 mánaða afmæli – einnig ásamt Dalmatíumanninum Sigge.
Fjórir mánuðir gamall. Hann flutti til mín þegar hann var tveggja mánaða. Það þýðir að hann hefur búið hjá mér og Molly í hálfa ævina á þessum tímapunkti. Við erum líklega eina fjölskyldan sem hann þekkir – löstur, faðir og systkini eru líklega alveg gleymd, númer.
Og, og svo Lilo, auðvitað. Ég hef komist að þeirri niðurstöðu að Boyo eigi hund – Lilo, Og Lilo, hún á líka hund – Boyo. Ég og mamma Lilo, við erum ekkert annað en starfsfólk í sambandi þeirra. Þeir eru frekar nálægt hvor öðrum, reyndar, og eru ótrúlega sæt að horfa á saman.
Lagað enn fallegri, það eru líklega tamejfan Molly og Boyo. Boyo, hann myndi vilja elta hana og bleyta bakið á henni með spýti og sennilega smá niðri. Persónulega er ég ekki alveg sáttur, og ég held að Molly sé ekkert rosalega ánægð, hún ekki heldur. Því miður er hún heimsk og segir ekki neitt, þrátt fyrir að klærnar séu beittari en á Boyo. Menn – þau eiga sín augnablik þegar stærðfræðihjartað bráðnar og rennur út á gólfið í polli. Þegar Boyo liggur í rúminu sínu hérna í eldhúsinu og er frekar þreyttur, og Molly gengur að honum og byrjar að standa. Þegar Boyo lítur út fyrir að vera nývaknaður og svolítið grugginn, og þvær eyrun á Molly.
Þær stundir, Ég er að segja þér… ♥
Svo líkar þeim eiginlega hvort annað, svolítið á villigötum. Molly lætur ekki alltaf eins og það sé, en reyndar trúi ég því staðfastlega að henni finnist Boyo svolítið notalegur. Það gleður mig svo ótrúlega, reyndar.
Það hefur reyndar margt gerðist með Boyo, sem ég hef gleymt að segja þér frá. Frá upphafi upplifði ég hann sem frekar hlédrægan og varkáran. Ekki svo mikið lengur. Ekki það að hann sé orðinn fífldjarfur, en hann er orðinn miklu öruggari með sjálfan sig, hann er orðinn félagslegri – og reyndar hugrakkur. Ég er dekrað við Ellu sem gerði allt sem ég bað hana um, sama hversu ung/gömul hún var. Boyo er varkárari, hægari í tökum og framkvæmd. Hann getur stundum verið dálítið huglaus – ekki endilega á slæman hátt, en nóg til að láta mig halda að það sé tilraunarinnar virði að byggja upp sjálfstraust hans.
Hann hefur fengið ganga á handrið, hoppa upp og niður úr steinum, verið nálægt skelfilegum hlutum… Og klippa klærnar, auðvitað – sem að vísu fer mikið, miklu betra núna. Hann er svo frábær hæfileikaríkur.
Þetta með Hreinlæti í herbergi fer líka eins og dans. Á kannski einum mánuði eða svo höfum við lent í tveimur eða þremur slysum, í tvö skipti. Ég býst við að fleiri slys verði, en svo lítið á svo löngum tíma er – mjög vel gert. Ég klappa bæði honum og sjálfum mér á bakið fyrir það, reyndar. Ég ber hann enn niður stigann, en við sjáum til hversu lengi ég endist – hann er aðdáandi tung. 😮
Hann er ótrúlegur ólíkt Ella minni, en ég er hægt og rólega farin að átta mig á því að það skiptir engu máli. Það er í rauninni eitt að skilja eitthvað með hausnum, og allt annað að skilja það með hjartanu.
En það mun jæja fjandinn ef þeir passa ekki, þeim báðum, þar í. ♥