Í dag höfum við Boyo verið í sundur í fyrsta skipti síðan ég sótti hann. Eða já, það fer eftir því hvort þú telur þau fáu skipti sem vinur stóð fyrir utan Ica með Boyo þegar ég hljóp inn og sótti pakka eða eitthvað.. En í dag var í fyrsta skipti sem ég var virkilega með hundapössun.
Ég ætlaði að fara og versla smá, og spurði móður Lilo hvort hún vildi hanga með Boyo í smá stund í dag. Það gekk mjög vel, Móðir Lilo upplýsti mig um, svo glöð í hågeninu að við þrömmuðum af stað til að hitta þá úti.
Það er mjög fullt af uppátækjum þegar Lilo og Boyo hittast. Ekki allan tímann, en bara svona þegar við hittumst. Þegar ég fer með þeim mega þeir ekki fíflast, því hugmyndin er sú að við ættum að gera það fara. Móðir Lilo hefur ekki gengið til liðs við bæði áður, og eins og ég skildi það var þetta ekki alveg auðvelt. Þegar ég sótti Boyo hafði hún kallað dóttur sína til baka, og hefði þá örugglega farið betur.
Menn Boyo, með öðrum orðum. Þvílík svínsmamma sem hann er. Ella var líka mjög móðurlegur hundur (reyndar þúsund sinnum verra, allavega sem hvolpur), og þó það sé ekki endilega smjaðandi, er það ekki skrítið. Ég eyði tíma með dýrunum mínum 24 klukkustundir á dag. Þeir eru sjaldan meira en nokkra metra frá mér. Þeir hafa alltaf aðgang að mér.
Svo það er ljóst að það verður erfitt þegar einhver annar tekur í taumana og ég fer mínar eigin leiðir.
Lilos mattur bauðst til að hjálpa mér að kenna Boyo að það væri í lagi að einhver annar haldi í tauminn og að mamma gangi í burtu. Vegna þess að hann var virkilega pirraður og hysterískur. Ég heyrði í honum langt í burtu þegar ég fór. Sjálfur á ég dálítið erfitt með að halda aftur af hlátri, för det låter onekligen rätt löjligt med schäferpip. Jag är lite taskig på det viset, det måste jag ju erkänna. 😀
Menn; redan i morgon ska vi öva på det här igen. Jag vill ta mig ner på stan och se om jag kan hitta ett par träskor, och då passar det ju superbra att lämpa av Boyo hos Lilo och hennes matte en stund.
För övrigt måste jag ta tag i det här med ensamhetsträning av Boyo. Jag går ju hemma om dagarna, och nu i Coronatider är det ju bättre att stanna hemma än att röra sig ute i samhället. Alltså har jag extremt få anledningar att gå ut utan hund. Men jag lär ju börja förr eller senare (hellre förr) så att han lär sig att det är ok att vara ensam hemma en stund. Det kommer förmodligen inte att bli särskilt ofta han behöver vara ensam – men han behöver vara ok med det.
Jag ser fram emot att Mozart förhoppningsvis blir friskförklarad från sin giardia snart – för hans och hans familjs skull främst, men också för att jag hoppas att vi ska kunna låta pojkarna leka lite, men framför allt lära dem att umgås utan att leka. Dessutom hoppas jag att vi ska kunna gå med varandras hundar (Saman, með öðrum orðum). Ju fler tillfällen Boyo har att gå med någon annan, því betra. Jag ser nämligen gärna att han blir lite mindre mammig än Ella, som slet och drog som en galning för att komma till mig om jag var mer än en koppellängd ifrån henne (även om hon också kunde slita åt andra hållet när hon såg nån vi kände, när jag höll i kopplet).
Trots att Boyo är lite löjlig och mammig av sig, måste jag ändå säga att han faktiskt är en väldigt trevlig hund. Jag tror att de som har träffat honom håller med. Han är lite hoppig, vilket jag inte gillar riktigt. Vi måste ta tag i det, eftersom även om det kan vara gulligt nu, så är det inte fullt lika gulligt när han är fullvuxen och mer än dubbelt så stor och tung som nu.
Það ætti í raun bli otroligt kul att se hur han kommer att se ut och vara som vuxen hund. Han är en otroligt go och mysig hund redan nu att jag liksom undrar vart tusan det ska sluta. Slutar han som knähund blir det tungt. 😀