Þegar Ella var ungur hundur fór ég einu sinni út og pissa á hana, og hún reif tauminn af sér og hljóp af stað til að heilsa upp á annan hund sem var úti að pissa á kvöldin skammt í burtu. Ég flýtti mér á eftir, skammaðist sín sem fáir og baðst afsökunar á því að hundurinn minn hagaði sér svona illa. Það var upphafið að vináttu sem endist enn í dag, rúmum tíu árum síðar.
Ella og það hundurinn var vinir alla ævi, þó ekki væri endilega hægt að leysa þau saman. Ella var nokkuð skörp, og hinn hundurinn (líka tík) var mjög ráðandi, þannig að við hengdum nánast alltaf úti þegar við vorum með hundana með. Þeir voru báðir alveg frábærir hundar, en á mismunandi hátt ótrúlega stressandi, sérstaklega sem ungir hundar. Það var líka í rauninni ómögulegt að fara saman í gönguferðir, meðal annars vegna þess að Ella varð svo ótrúlega stressuð yfir því að láta annan hund ganga fyrir framan sig. Hún var reyndar algjörlega óþolandi að vera með, svo það gerðist nánast aldrei að við gerðum það seinna í lífi hundanna.
Þess vegna, þegar það það var ljóst að bæði þessi fjölskylda og ég myndum fá nýjan hund hvort um sig, við ákváðum strax að hundarnir okkar þyrftu að vinna saman. Við viljum geta hist án þess að það verði átök. Og við viljum geta farið í gönguferðir án þess að það sé stöðug barátta hjá öðrum eða báðum.
Hinn hundurinn, það er Leonberger blandan Mozart sem ég skrifa svolítið um af og til. Í nokkuð langan tíma höfum við ákveðið að það verði ekki sjálfkrafa illvirki bara vegna þess að við hittumst. Við viljum geta hist án þess að hundarnir verði hysterískir og viljum byrja að glíma og leika á sama tíma. Miðað við að þeir eru ekki svo gamlir þá fer þetta sennilega svolítið svona – en æfing skapar meistarann, og það verður í rauninni betra og betra í hvert skipti.
Það sem hins vegar gengur ótrúlega vel, er að ganga saman. Auðvitað vilja þeir spila, strákarnir, en þeir standa sig báðir frábærlega vel. Reyndar svo mikið að ég er næstum með hökuna á hæðinni – Ég er svo ótrúlega brjáluð. Það er raunverulegt, virkilega gaman að ganga með Mozart og frænku hans.
Ég er of latur að fara nokkrar færslur til baka og athuga hvort ég hafi í raun skrifað um það, en ég hef framleitt nefband fyrir Boyo. Ella er gömul, reyndar. Nú þegar hann er farinn að verða svolítið unglingsskapur, finnst það frábært að nota til að gera göngurnar ánægjulegar fyrir okkur bæði. Og þú veist; hann gengur eins og draumur með nefband. Ég get meira og minna haldið taumnum á litla fingrinum. Nú mun það ekki halda áfram að vera þannig, því bráðum mun hann finna út hvernig það virkar – en það verður samt betra en hálsmen (eða beisli, sem mér líkar alls ekki við).
Plús ég leitaði að gömlu klaufatöskunni hennar Ellu sem við notum í lengri göngutúrunum. Nú þegar, en auðvitað hef ég sagt þér það!? Nú þegar, Ég held það. Ég man að ég skrifaði að það væri ekkert vægi í því, bara klaufapokann sjálfan – þar til annað verður tilkynnt. En honum er alveg sama um það, en gengur í frábær stílhrein og snyrtilegur.
Ég er svo ótrúleg ánægður og þakklátur fyrir að þetta virki svona vel, þetta með göngutúra með Mozart. Að fara með Ellu ásamt fyrri hundi fjölskyldunnar var sannarlega martröð. Þetta er hreint út sagt ánægjulegt, og það er svo fjandi gott!!! ♥
Þá munu þeir fá að sjálfsögðu að spila – líka. Nú hafa þeir verið góðir í nokkuð langan tíma þegar þeir hafa ekki fengið að spila (vegna þess að þú getur í rauninni ekki spilað í hvert skipti sem þér finnst það), að það sé kominn tími til að hleypa þeim lausum í hundahúsinu svo þeir geti hlaupið og elt hver annan, glíma og hafa, þangað til þau eru alveg horfin.
Það er bara það ganga úr skugga um – það er margt sem er öðruvísi og öðruvísi, þegar kemur að Ellu og Boyo. Ég vildi að ég gæti átt þá báða.