Ik heb er maar één gehad (en een half) schäfer, dus ik weet niet of ik zou zeggen dat ik een expert ben in hoe Duitse herders als ras werken of “is”. Voor degenen die zich afvragen wat die helft is, is het tweede teefje dat ik een tijdje heb gevoerd, zoals ik bedoel. Maar vandaag dacht ik dat ik iets zou schrijven over Duitse herders en mijn ervaring met het ras.
Om er een te hebben Door de strijdkrachten gefokte Duitse herder is, vooral nu ik een volkomen normale Duitse herder heb, alsof je een Duitse herder kubusvormig en vierkant laat grootbrengen. Zoiets. Bij een FM-gefokte hond staat alles op maximaal volume. Nu is Boyo behoorlijk accuraat 7,5 maanden oud, en tot voor tussen 5 – 8 weken geleden vond ik hem eigenlijk best saai. En in vergelijking met Ella, die vanaf de eerste seconde allesbehalve saai was, Eigenlijk was hij heel verdrietig, Boyo.
Maar nu begint het hij zal heel groot worden. Niet alleen in het lichaam, maar er gebeuren ook dingen in zijn hoofd. Hij heeft ontdekt dat Lilo daar anders ruikt dan hijzelf. Niet overdreven, maar daardoor is hij af en toe een beetje nieuwsgierig en het zal alleen maar erger worden. 😀 Hij heeft ook ontdekt dat hij een eigen ik heeft dat los staat van mij beiden, Molly en Lilo. We zijn van een halsband naar een muilkorf gegaan omdat hij zich goed begon te gedragen tijdens de wandelingen. En, maar zo, er gebeuren dingen.
Vandaag waren we dat op bezoek bij een vriend van mij. Ze vond Ella altijd veel te extravert en verlegen, wat ik echt kan begrijpen, omdat ze dat was. De laatste keer dat we bij haar thuis waren, vond ze Boyo erg leuk, maar deze keer vond ze hem fatsoenlijk. En daar gingen de gedachten over “schäfer” soort van begonnen. Omdat hij in veel opzichten erg op Ella lijkt, die voorheen niet zo duidelijk waren.
Dit is sommige kenmerken zie ik als gemeenschappelijk tussen Ella en Boyo; energiek, assertief, go-go-ig en stijf En het ontbreken van impulscontrole. Als Boyo op de aan-knop drukt, heeft hij behoorlijk veel energie. Dat dacht ik voorheen niet, maar toen had hij niet echt een aan-knop op dezelfde manier als nu. We zullen zien hoe het er in de toekomst uit zal zien. Hij kan ook behoorlijk assertief zijn, zozeer zelfs dat Lilo bijvoorbeeld geaaid wil worden, komt hij tussenbeide. Boyo denkt dat hij in het middelpunt van ieders aandacht staat, altijd. 😀 Hij wordt bijvoorbeeld graag geaaid, en moeite hebben met het accepteren van een nee – en bovendien springt hij graag op wie hij maar wil aaien. Niet altijd even comfortabel. De koppigheid bestaat uit het feit dat wanneer hij op snelheid komt, het moeilijk kan zijn hem neer te halen zonder fysiek contact, en je kijkt naar hem hoe de ogen in zijn schedel rondrollen.
Mijn mening Boyo verandert een beetje, werkelijk. Van halfdood in mijn ogen is hij nu op weg naar een normaler energieniveau, wat verheugend is. Maar ik merk ook dat met dit meer normale energieniveau de behoefte aan activering duidelijker wordt. Tot nu toe is hij klein en belachelijk en behoorlijk dom geweest, maar hoe ouder hij wordt, hoe groter de behoefte zal zijn. Zolang het zomer en warm is, zullen er alleen 's nachts langere wandelingen gemaakt worden, maar uiteindelijk wanneer het zelfs overdag buiten een redelijke temperatuur wordt, we gaan anders beginnen.
Dan is het zo zodat de manier waarop ik Boyo wil activeren vereist dat ik me alleen op hem concentreer. Als ik bedenk hoe de situatie er voor Lilo's familie uitziet, sta ik op 100% wanneer nodig, maar dat betekent dat ik me niet zo regelmatig op Boyo kan concentreren als ik zou willen. Maar het moet zo zijn – Lilo heeft mij ook nodig. En bovendien moet ik er gewoon voor zorgen dat ik mijn best doe als Lilo daadwerkelijk thuis is bij haar familie. Dan heb ik alle tijd van de wereld om aan Boyo te besteden. Zowel als het gaat om wandelingen als het verdwijnende kleintje tenslotte “oefening” Ik denk dat het belangrijk is. Maar dat ik denkt is belangrijk, voelt ook belangrijk, en ik wil er graag aan meedoen.
Het is leuk om uw hond te zien veranderen. Vooral als het beter en leuker is. Ik ben ervan overtuigd dat Boyo als volwassene altijd een superlieve hond zal zijn, maar nu raak ik er alleen maar meer van overtuigd. Het zal zo leuk zijn om te zien hoe hij weer zal zijn en functioneren.. zeg maar een jaar of twee. Om nog maar te zwijgen over hoe leuk het zal zijn om te zien hoe groot hij uiteindelijk wordt. Hij is al behoorlijk groot, hoe jong hij is.
Maar omdat terug naar dat ding over herders en gemeenschappelijke eigenschappen; hoewel Ella niet altijd (zelden, werkelijk) was gemakkelijk om mee te leven, dus ik heb het meeste gemist van wat zij was. De energie, de assertiviteit, de stijfheid, de wil om te werken (Hoewel ik persoonlijk niet zo geïnteresseerd ben in sporten, Ik hou van de mentaliteit), de voorwaartse geest enzovoort. Boyo zal in dit alles nooit haar niveau bereiken, maar ik vind het leuk om te zien dat ze ook daadwerkelijk overeenkomsten hebben, niet alleen verschillen.