Ik heb een tiener thuis. O mijn God. Hij is lang niet zo lastig als Ella, maar hij is nog een tiener. Het selectieve horen, grenzen testen, heel tevreden zijn met jezelf, om alles te vergeten wat je ooit hebt geleerd, nieuwe bedenken, slechte gewoonten… de lijst kan lang worden gemaakt.
Een goed voorbeeld bij slechte gewoonten, dit is bij incompetent geblaf. Boyo heeft ontdekt dat hij een stem heeft, en hij gebruikt het graag als hij zich verveelt, of wanneer hij een situatie niet leuk vindt. Hij verveelt zich als we stil staan omdat ik met iemand wil praten. Hij houdt niet van de situatie, dat doet hij wel als ik Lilo aan haar moeder moet overlaten. Dan schreeuwt hij vol walging, dus ik heb zin om hem te wurgen. En, Echt, maar niet echt. Ik word gek. Het klinkt zo ziekelijk slecht. Er zijn geen saaie, felle schaal van een grote reu. Nee, omdat het geldig is, belachelijke granaten die als kikkers uit hem springen.
In normale gevallen Ik denk dat ik een redelijk goede wiskundestudent ben. Natuurlijk heb ik ook slechte kanten, zoals iedereen. Ik heb een kort geduld, Bijvoorbeeld. Maar over het algemeen denk ik dat ik redelijk goed ben in wiskunde.
Maar dan, ernstig. Op dit moment voel ik me de slechtste wiskunde ter wereld. Het voelt alsof mijn woordenschat in de communicatie met Boyo grotendeels uit nee bestaat, stop, fuck dat, verblijf, omgekeerd en dergelijke. Het is geen pretje. Voeg daar nog te weinig slaap aan toe plus de onzekerheid over Lilo en haar familie, dan heb je een snel geïrriteerde Malinka. Jaja. (Dit laatste wordt gezegd met druipende ironie in kubus en vierkant.)
Op naar de voordelen hoor dat het werkt. Eventueel. Maar op dit moment gebeurt er niet veel in dit hondenbraaksel. Gelukkig voor hem is hij schattig – Dat zeg ik alleen maar.
En hier hebben wij een van (krijgen) nadelen van het feit dat Lilo zo vaak bij ons is. Ik heb heel weinig tijd alleen met mijn hond, wat betekent dat elke mogelijke training die ik met hem wil doen, prima zal zijn. Je kunt natuurlijk beargumenteren dat ik hem toch wel kan trainen, hoewel Lilo er is. En natuurlijk kan ik het. Maar het zal niet hetzelfde zijn, omdat hij heel gemakkelijk afgeleid is – vooral als ze in de buurt is. Bovendien heb ik niet dezelfde aandacht voor hem, want ik heb haar aan de andere kant. Ik kan haar ook niet achterlaten, omdat ze niet alleen is opgeleid. Dit alles betekent dat de kleine gewoontes die hij aanleert, het risico lopen daar te blijven.
Maar het is zoals het is. Lilo's familie heeft hulp nodig, en ik kan het geven. Ik wil niet dat Boyo daar last van krijgt, dus ik moet proberen er een goede oplossing voor te vinden. We zullen zien hoe ik daarin slaag, maar op de een of andere manier moet ik proberen meer tijd alleen met hem door te brengen.
Zowel hij als ik heb het nodig.