Sinds enkele maanden is het extreem intens voor Lilo en haar behoefte om bij ons te zijn, lange periodes fulltime (inclusief overnachting, meerdere weken achter elkaar). Omdat ik zo goed mogelijk wil helpen, Ik heb het gedaan – ten goede of ten kwade. Een van de weinige nadelen van het feit dat Lilo hier zo vaak is, is om Boyo's opvoeding en de kleine training die ik met hem wil doen te delen, heeft zich moeten terugtrekken. Waarom? Omdat ik het moeilijk vind om me op hem te concentreren – Om nog maar te zwijgen van hoe hard hij zich op mij moet concentreren, als ze in de buurt is.
Boyo 2 dagen vóór de dag van 11 maanden
Maar nu wel De situatie van Lilo's familie begon te kalmeren – peper, peper, hout innemen. En het is mijn grote hoop dat het rustig blijft, vooral omwille van hen, maar ook voor mij en Boyo. Omdat hij nu een jonge hond is en totaal ondraaglijk is om mee om te gaan, hij heeft mij heel erg nodig. We hebben onze eigen tijd samen nodig, en ik moet me op hem kunnen concentreren in de delen waarin ik denk dat hij moet oefenen in verstandig gedrag. En ik kan niet onder woorden brengen hoe dankbaar ik ben dat het lijkt alsof het terugkeert naar een enigszins normaal leven van alledag.
Nu is hij dat jonge hond, Boyo, en vreselijk onbeleefd in de omgang, dus ik zal niet investeren in het leren van hem nieuwe dingen. Maar we zullen ons veel richten op onder andere wandelingen. Op dit moment heeft hij geen idee hoe hij zich moet gedragen tijdens wandelingen. Voor iemand die kijkt, ziet het er misschien helemaal niet slecht uit, maar ik heb een bepaalde standaard die ik wil behouden, en toen hij kleiner was, was hij super getalenteerd. Niet zo veel, gewoon nee. Hij is zo ongeveer alles vergeten, en sommige dingen maken mij gek.
Een wijze man adviseerde mij om een trainingsdagboek bij te houden, en om je op één ding per week te concentreren. Het dagboek wordt hier op de blog bijgehouden (dus je kunt je kapot lachen om hoe ambitieus ik klink als ik over alles in theorie praat, en hoe ongeduldig en gefrustreerd ik raak in het echte leven 😀 ), en we zullen zien hoe nauwkeurig ik mijn aantekeningen maak. Ik zal mij echter op één ding per week concentreren – of langer, als ik denk dat het nodig is.
De eerste wij zal focussen is precies lopen. Deels het lopen zelf, maar ook iets waar Boyo heel slecht in is – contact met mij opnemen. Toen hij kleiner was, liep hij keurig, maar was totaal ongeïnteresseerd om contact met mij te houden. Mijn hond is fladderig, ongericht en gemakkelijk afgeleid in absurditeit, en dat is het ook (vooral in vergelijking met Ella) uiterst moeilijk om oogcontact met hem te maken. Ik wil dat dit verandert, dus daar werken we nu hard aan. Het gaat iets beter, maar het zal tijd kosten om te komen waar ik wil zijn in die specifieke kwestie.
Ik moet ook werk persoonlijk aan mijn geduld. Aan de ene kant heb ik extreem veel geduld – als het gaat om het voltooien van een correctie, kan ik in principe zo lang wachten op het gewenste resultaat als ik wil. Anderzijds, als het om dingen gaat waar ik over moet zeuren, raakt mijn geduld snel op en raak ik zowel geïrriteerd als gefrustreerd. Dus ook al lijkt het misschien zo op de blog, ik ben geen engel als het gaat om het opvoeden van honden.
Maar dat heb ik wel Ik heb ontdekt waarmee ik mezelf en Boyo denk te vermaken. Er zijn maar weinig hondensporten waarin ik geïnteresseerd ben, maar er zijn twee dingen die ik kan bedenken om mee om te gaan – en die is tenminste iets waarvan ik denk dat Boyo het hilarisch zou vinden. Hondenparkour en het trekken van grote banden bijvoorbeeld. Hondenparkour is waarschijnlijk wat het meest redelijk voelt, omdat ik geen supergrote band heb (hoewel ik verschillende oude gewone autobanden in de kelder heb) noch enig goed apparaat dat Boyo kan dragen om te trekken. Hond parkour – daar voelt het alsof het voldoende is om dingen te gebruiken die je tijdens de wandeling tegenkomt. Uiterst handig. Ook iets waar ik al een tijdje mee bezig ben met Ella.
Voor laten we eerlijk zijn. Ik heb een Duitse herder. Hij moet worden geactiveerd en toestemming krijgen om de schedel te gebruiken. En leer een beter fotomodel te zijn. 😀 Arme Boyo, Ik beschuldig hem er voortdurend van dat hij niet zo fotogeniek is als Ella – en dat is hij ook niet. Dat was het punt (niet) slaagt erin om zich meer dan een seconde per keer op mij te concentreren – je moet snel zijn met de camera om daadwerkelijk een enigszins goede foto te krijgen.
Dat is er dus om mee te werken, hier thuis. Een goede jonge hond die geactiveerd moet worden – bij voorkeur op een manier die ingaat op zijn momenteel stroperige bloed naar de hersenen die zich ergens anders in een plas bevinden dan in zijn schedel. 😀
Gelukkig voor mij dat ik een schattige hond heb. ♥