Ég er ekki á góðu tímabili, algjörlega fyrir sjálfan mig, bara nei. Ég verð ótrúlega auðveldlega pirruð og svekktur – og það á reyndar ekki bara við um Boyo, trúðu því eða ekki. En vegna þess að hann er á skíta unghundatímabilinu sínu núna, er það ekki góð samsetning. En við erum nýkomin úr langri göngu, sem reyndar var (tiltölulega) ánægjulegt.
Og ég tek þar sem ég finn það. Ánægjan, með öðrum orðum. Núna er almennt ástand mitt varðandi Boyo pirringur og gremju. Það er alls ekki eitthvað sem ég hef gaman af, því þetta er svo ótrúlega stressandi tilfinning. Sérstaklega til lengri tíma litið. Og ég get ekki lýst því með orðum hversu mikið ég þrái að hann komist út úr þessu einstaklega vitlausa tímabili – það er á margan hátt algjörlega ömurlegt.
Og sem einn augnablik 22 stendur göngurnar. Hvað varðar þetta að stoppa hvert annað skref til að tilkynna Boyo að við séum að ganga saman, ekki hver fyrir sig með sína dagskrá, Ég missi þolinmæðina frekar fljótt. Ég get tekið það í smá stund – men till slut tappar jag tålamodet och blir skitirriterad. Ég ræð ekki við það. Ég vil bara geta farið beint áfram án þess að þurfa að minna mig á það aftur og aftur og aftur og aftur, haltu svo áfram og minntu þúsund sinnum í viðbót bara vegna þess að heilinn á Boyo hefur lekið út um annað eyrað, lenti í polli og bráðnaði, og tókst í kjölfarið ekki að rata aftur. Sumum sinnum, með öðrum orðum – Ég bara þoli það ekki.
Sem er skrítið, gæti maður hugsað, þar sem ég á alls ekki í neinum vandræðum með að klára leiðréttingu með því að td stara Boyo út þar til hann gerir eins og ég hef sagt honum. Häromveckan ville jag få ner honom från sängen så jag kunde bädda i ordning innan sängdags (Ég bý aldrei upp rúmið mitt almennilega, vegna þess að Lilo er svo gjafmildur og setur það upp innan tíu sekúndna frá því að hann kom hingað). Hann varð uppátækjasamur, en ég stóð og starði beint á hann án þess að segja neitt. Það tók smá tíma, en hann varð æ óþægilegri og stökk að lokum niður.
Sigur minn.
Annað vinna er sú að ég held að ég þurfi að breyta hugsuninni um allt málið og reyna að finna leiðir til að takast á við þetta, þar sem ég verð ekki alveg eins pirruð. Ég mun taka og verja að minnsta kosti hálfri færslu einhvern daginn í hvernig ég vil að gönguferðirnar okkar virki. Þegar Boyo var minni – áður en unghundaræktin hófst, hann var frábær í að ganga fallega bæði í löngum og stuttum taum. Nú veit hann alls ekki hvernig á að gera það, nema á vissum stuttum tíma, blessaðar stundir.
En ég hef verið svo einbeitt að því að láta gönguferðirnar ganga upp að ég gleymdi að passa upp á að við skemmtum okkur líka vel. Þess vegna mun ég – allavega þegar Lilo er ekki til, svo ég geti einbeitt mér (og Boyo getur einbeitt sér) hjá Boyo, byrjaðu að gefa okkur tækifæri til að skemmta þér. Ég ætla að byrja að virkja Boyo á hlutum sem koma upp. Í dag – sem er ein af ástæðunum fyrir því að þessi tiltekna langa ganga var svo skemmtileg, við skemmtum okkur yfir nokkrum steypukubbum (Ég gleymi alltaf nöfnunum þeirra – þessir litlu þríhyrndu steypuhlutir) sem hann varð að sleppa, og hoppa upp og halda jafnvægi áfram. Við stoppuðum líka við girðingu sem hann þurfti að setja framlappirnar á og ganga svo á afturfótunum til að ná í nammið sem ég var með í hendinni.
Þó ég telji leyfðu mér líka að vera svona hræðileg, geðveikt þreytt á mínum eigin hundi. Ég skil virkilega hvers vegna fólk endurheimtir unga hunda sína, þó að mér persónulega finnst það algjört brjálæði.
Ég veit það ekki frekar, eiginlega nákvæmlega hvers vegna ég sjálfur er ekki alveg eins og ég ætti núna. En ég vona að það snúist við – bæði mín vegna og Boyo. (Molly, lítið hjarta, henni er alveg sama.)