En! Vandaag – of, gisteren, als je kieskeurig moet zijn – het is eigenlijk één uur in de ochtend.. Maar gisteren was het vandaag precies een jaar geleden dat ik in de trein naar Malmö stapte om mijn puppy op te halen die ik nog niet kende. Mijn acht weken oude Pip-Larsson (eerste bijnaam al in de trein naar huis) die dachten dat het heel moeilijk was om van huis weg te gaan.
Een jaar heeft snel gegaan, en er is ongelooflijk veel water onder de bruggen doorgestroomd sinds ik mijn reis maakte om Boyo naar huis te brengen. Het is helemaal niet geworden wat ik ervan had verwacht – Ik was helemaal niet van plan om na Ella nog een Duitse herder te kopen. Maar toen gebeurde het, en nu sta ik hier met mijn knappe jonge hond.
Hij werd kamerschoonmaakster Snel, Min Boyo. Hoewel we daarna een reeks ongelukken hebben gehad – vooral vanwege zijn waardeloze maag die verschillende stapels veroorzaakt (of misschien liever plassen) met bruin gekleurd, stinkende rouw op de vloeren hier en daar een beetje. Gelukkig hebben we een voering gevonden die werkt – al kan hij nog steeds een beetje zacht en soms papperig poepen. Maar voor het grootste deel schijt hij best aardig. De rest hangt denk ik van hormonen af.
ik heb Ik dacht dat mijn hond echt kwaad was. En als je het vergelijkt met Ella, is het heel gemakkelijk om hem als zowel buiten adem als traag te beschouwen. Maar hoe meer tijd we samen doorbrengen, en hoe meer van het uitgeputte jonge hondenbrein hij terugvindt, hoe meer ik besef dat hij niet echt is opgeblazen. Integendeel – hij is waarschijnlijk behoorlijk slim. Het verschil tussen hem en Ella is dat Ella zo vreselijk snel in haar hoofd was. Ze had dingen al door voordat ik ze zelf kon bedenken, en ze stond op het punt het volgende te doen, nog voordat ze tijd had om het eerste af te maken. Het is ongelooflijk moeilijk om zo'n hond in te halen. Boyo is op een heel andere manier. Hij heeft iemand of een paar seconden nodig om te begrijpen wat ik wil dat hij doet. Het maakt het voor mij, die tenslotte geen expert is in hondentraining, ontzettend gemakkelijk (in geavanceerdere dingen dan de zijne, leugen, blijven enzovoort).
Plant, heeft hij ook gedaan, de kleine boef. Toen hij Lilo voor het eerst ontmoette – de dag nadat we thuiskwamen, zou hij onder haar buik kunnen gaan – met veel ruimte. Nu is het andersom. Lilo kan onder zijn buik rennen, en het ziet er eigenlijk heel grappig uit. Hij is nog steeds een beetje mager, maar ik denk dat het beter is als hij een beetje mager is en de tijd neemt om aan te komen, dan staat hij te snel op. Maar er is genoeg ruimte voor hem om aan te komen – de laatste keer dat ik hem probeerde te meten, kreeg ik 71 cm hoog. Hij is geen kleine jongen, Boyo.
Over Boyo gesproken en Lilo, ik ben ongelooflijk blij voor hen beiden dat ze elkaar hebben. Gezien Lilo's achtergrond voordat ze naar Zweden kwam (kweekstekker erop puppymolen) dus ik denk echt dat het fantastisch voor haar is geweest om haar eigen puppy te hebben die niemand haar afpakt. En voor Boyo – hij heeft een extra moeder gehad die nu zijn beste vriendin is.
Vroeger heb ik dat gedaan schreef dat mijn rol in Boyo's leven vrij klein was, en dat ik alleen maar besta zodat hij en Lilo ergens kunnen zijn. Het is een perceptie die begint te veranderen. Ik denk dat het van een paar dingen afhangt; gedeeltelijk heeft Lilo's moeder mij de weekenden vrij gegeven (ze werkt af en toe in het weekend) zodat ik meer tijd alleen heb met Boyo, gedeeltelijk begint hij weer wat zin en bereidheid om te werken terug te krijgen, zodat we wat contact kunnen oefenen enzovoort. Het klinkt misschien niet zo veel, maar voor mij en Boyo maakt het een heel groot verschil.
Op zijn laatst vandaag, wanneer Lilo's moeder kwam haar ophalen, ze zei dat ze zo onder de indruk was van hoe kalm Boyo de afgelopen week is geworden. Vanwege het weer haalt ze Lilo op, zodat we niet buiten hoeven te vriezen en te wachten, en zelfs als de honden meteen los gaan als we de deur opendoen, dan kan Boyo daadwerkelijk kalmeren en eindelijk gaan liggen. Dat kon hij voorheen niet. En het geeft zo ongelooflijk veel voldoening, voor deze jonge hond is de leeftijd werkelijk ondraaglijk, en het is zo ongelooflijk gemakkelijk om te geloven dat het je eigen schuld is, dat je de slechtste moeder ter wereld bent die je hond niet kan opvoeden.
Maar nu begint het Ik denk dat er uiteindelijk iets zinvols van hem kan komen, nog steeds. En daar ben ik zo ongelooflijk dankbaar voor.
Dan is het zo in naam van de eerlijkheid, dus er is nog een lange weg te gaan. We zijn nog bezig met contactoefeningen tijdens wandelingen, en hij wordt nog steeds gemakkelijk afgeleid in absurditeit als hij in de verte iets spannends ziet. Maar alleen al het feit dat het daadwerkelijk beter wordt, maakt een enorm verschil – tenminste voor mij. Ik realiseer me dat hij nog maar veertien maanden oud is, er is dus nog genoeg tijd voor hem om zijn tienerjaren voort te zetten. Maar de momenten waarop hij hoort wat ik zeg en begrijpt wat ik wil overbrengen – Oh, Wat kijk ik ernaar uit om een verstandige te hebben, volwassen hond uiteindelijk. ♥
En denk toch na – een heel jaar samen. Het is niet verstandig. Om nog maar te zwijgen over hoe volkomen krankzinnig het is om van Västerås naar Malmö te gaan, heen en terug op dezelfde dag, om een puppy mee naar huis te nemen die je nog niet hebt ontmoet. O mijn God. Maar dat deed ik. En ik ben ongelooflijk blij dat ik dat gedaan heb.
Ik kom waarschijnlijk om nooit te stoppen met rouwen en mijn Ella missen. Maar Boyo begint steeds meer ruimte in beslag te nemen, en wanneer die dag komt, Ik zal rouwen en hem net zo erg missen. En ondanks het feit dat ze allebei herders zijn, Ik merk dat ze mij heel verschillende dingen te leren hebben. Boyo brengt andere kanten in mij naar boven die Ella niet deed, en omgekeerd. Het is eigenlijk best gaaf.