Ik ben niet de enige die Covid-19 ervaart als een echt verdomd absurd iets. Fi-fan, hoe moe ben ik van de shit. Ook al verkies ik mijn eigen bedrijf boven de meeste anderen, Ik heb veel last van het isolement. En ik ben er beter in dan de meesten. Als ik twee mensen per week ontmoet, kan ik tevreden zijn. Maar dat is niet het enige waar ik ontevreden over ben.
Boyo en Mozart laatst in de rustplaats.
ik ben ook uiterst ontevreden over de manier waarop socialisatie en milieutraining hebben gewerkt (uh, liever – niet gewerkt) met Boyo. Ik heb er al eerder over geschreven, maar ik voel me een beetje zeurderig, dus ik schrijf er opnieuw over. Ik had zulke plannen met hem. We zouden op avontuur gaan en hij zou een goed gesocialiseerde en omgevingsgetrainde hond worden. We zouden naar de stad gaan, we zouden naar andere plaatsen in de buurt gaan, zouden we zeggen en dat zouden we ook doen – en niets daarvan is geworden zoals ik dacht.
En dat denkt ook I; Ik vraag me af of hij daarom zo snel afgeleid is. Omdat we niet genoeg milieutraining hebben gehad. En dan krijg ik een slecht geweten en voel ik me de slechtste wiskunde ter wereld. Maar dan; wat doe je in godsnaam als je de bus zoveel mogelijk vermijdt omdat er veel te veel mensen zijn? Covid-19 trad binnen slechts een paar weken in werking (I denk) nadat ik Boyo thuis had gebracht, en hij was veel te klein om ver te gaan. Bovendien groeide hij zo snel dat het niet lang duurde voordat het onredelijk werd om hem tijdens langere wandelingen in een draagzak te dragen.
Dus het gebeurde niet veel avonturen buiten onze directe omgeving.
En zo is het ook het nog steeds, een jaar later. Ik ben nog steeds uiterst sceptisch over het nemen van de bus, tenzij het absoluut noodzakelijk is, en het komt uiterst zelden voor dat ik ergens heen moet. En we lopen steeds hetzelfde wandelpad, dag in dag uit. Ik probeer de dagen te variëren, zodat we niet altijd precies hetzelfde gaan, maar het zal in ieder geval hetzelfde zijn. Hela, de hele tijd. Bovendien heb ik problemen met mijn voeten, wat betekent dat ik wat extra goed moet nadenken over hoe en waar we heen gaan, zodat het niet ver naar huis is als ik mijn schoenen moet uitdoen en moet rusten.
Ik wou dat ik dat had gedaan auto zou makkelijker zijn geweest. Maar nu is het een paar jaar geleden dat ik een auto had. Ik heb het een paar maanden uitgesteld voordat ik Ella verloor. Met een auto is het veel gemakkelijker om ergens te komen, ongeacht of u een puppy of een oude hond heeft. Ik vind het leuk om met mijn hond naar andere plaatsen te gaan. Ontdek nieuwe omgevingen, nieuwe geuren (meer voor de hond dan voor mij), zien weinig anders dan wat we hier thuis voortdurend en voortdurend zien.
Willen bijvoorbeeld Ik neem Boyo mee en loop een stukje langs het nutspad. Ik ken maar één plek waar jij heen gaat, en het is heel goed mogelijk om daar de bus te nemen. Maar het duurt lang, het is indirect en verdomd, en het zal ook duur zijn (buskaartjes zijn belachelijk duur in Västerås) omdat één kaartje niet genoeg is voor de reis ernaartoe, een wandeling en de reis naar huis.
Over het algemeen voel ik Ik ben momenteel behoorlijk boos en chagrijnig. Ik ben een eenling, Ik geniet erg van mezelf – maar voor Boyo had ik het anders gewild. Het stoort mij enorm dat ik mij zo beperkt voel. En zoals het er nu voorstaat, kan ik voorlopig geen auto krijgen, minst.
BLAA!
Het beste van het is echter die man schaap wees chagrijnig en chagrijnig tijdens de pissige isolatie vanwege nare covid-19. Man schaap eigenlijk het. ik snap het tenminste, voor mezelf. Je moet dus accepteren dat dit een post is vol braaksel over ellende.
Bovendien heeft Boyo weer een gootsteen. Ik betwijfel of het blijvend is, en waarschijnlijk komt het door hormonen. Maar toch. Gelukkig zijn we er binnenshuis aan ontsnapt – maar toch.
kopen.