Guð minn góður. Út í síðasta göngutúr áður en við förum að sofa, Ég gekk framhjá eldhúsglugga vinar míns þar sem slökkt var á honum. Eins góð og ég er, hringdi ég til að athuga hvort hún væri vakandi. Við lentum í símanum í smá stund, og Boyo fann sig að tyggja á priki. Eftir smá stund tók ég eftir því að hann fór að haga sér eins og hundar gera þegar eitthvað er fast í gómnum.
Þetta með að kúka í munninn á hundinum mínum er langt frá því að vera nýtt fyrir mér. Boyo hefur ekki upplifað þetta fyrirbæri oftar en nokkrum sinnum á ævinni, en það kom fyrir og fyrir Ellu nokkrum sinnum á meðan hún lifði. Á þeim tíma sem ég var að tala við vin minn byrjaði ég að kúka í munninn á Boyo, aðeins til að uppgötva að stafurinn var mjög langt aftur – og eins og fjöll, Auk þess. Ég náði því ekki út. 😮
Vinur minn var gott og komið út – hún býr í nokkrum húsum neðar í götunni, aðeins, en henni tókst það ekki heldur. Svo það var bara spurning um að troða sér heim, gefa Boyo mat og vatn í von um að stafurinn víki aðeins. En Nicke sagði nei – mögulega gæti ég fundið það sitja aðeins, aðeins lausari – Menn Boyo, hann var ekki of skemmtilegur til að hafa alla höndina mína í munninum. Ég skil hann, Mér líkar ekki við að fara til tannlæknis, þannig að hann hafði í raun mína fulla samúð.
En það verður út. Ég neita að fara að sofa þegar hundurinn minn er með prik fastur á milli kjálkana í munnþakinu. Svo eftir annað samtal við vin minn, gaf ég það aftur. Og trúðu á helvíti. Ég fékk stafrdjöfulinn út. 😮
Þú sérð það á myndinni hér að ofan. Dósaopnarinn fylgir til að gefa hlutfall í stærð. Það er auðvitað ekki það stærsta, feitasta staf sem ég hef séð – en það olli Boyo gífurlegum óþægindum, og ég er ótrúlega þakklát fyrir að hafa komist út án mikilla vandræða. Sérstaklega þar sem hvorki honum né mér fannst svo kósý þegar ég stakk hendinni upp í munninn á honum. Aumingja krakki.
Það er svona hérna sem fær mig stundum til að hugsa um að héðan í frá fái hundurinn minn aldrei aftur að tyggja á prikum úti. Auðvitað mun hann það. Ég efast um að hann hafi lært sína lexíu af þessu litla morgunævintýri. En ef ekkert annað þá vona ég að við forðumst prik sem sitja svona fast – því trúðu mér, um tíma hafði ég áhyggjur af því að ég þyrfti að fara til dýralæknis til að ná tjöldunum út. Og það hafði þótt svo ótrúlega fáránlegt.
En nú getur við förum að sofa, bæði ég og Boyo. Heppin að við höfum hlýtt rúm til að kúra í saman. Því þannig er hann, hver á prinsinn. Honum finnst gaman að leggjast niður og kúra nálægt móður sinni þegar það er háttatími. ♥