Ik heb me verteld dat ik een stel hondentrainers volg, Vooral in de Verenigde Staten. Het is om vele redenen super interessant, Meestal om te zien en te horen hoe ze zich verhouden tot honden (Omdat het gewoon hondentrainers zijn, is er natuurlijk veel hondentraining, Dat is niet waar ik mezelf voornamelijk aan wijd). Ik heb er net eentje bekeken/geluisterd drie uur lang gesprek tussen twee van deze hondentrainers, en wil er een beetje over nadenken.
Ivan Balabanov haar een podcast gepubliceerd op YouTube (zeker ook op andere plaatsen, maar dat is waar ik zie/luister), en in een aflevering van ongeveer een jaar geleden heeft hij een urenlang gesprek met zijn collega Michael Ellis Leerburg (school voor hondentrainers). Beide mensen zijn groot in de hondenwereld in de VS, ze trainen en doen mee aan zwaardere hondensporten (bijvoorbeeld IPG), ze hebben allebei hun eigen opleidingscentra voor toekomstige hondentrainers, ze reizen de hele wereld over om lezingen te geven, het houden van trainingen en dergelijke. Ze zitten met andere woorden op een ander niveau dan de lokale hondentrainer in de gemeente waar wij wonen.
Dat hebben mensen hond om verschillende redenen is niets nieuws voor mij. Het is zo duidelijk. Iemand die geïnteresseerd is om misschien met zijn hond te concurreren in een of andere hondensport, zal waarschijnlijk een ras krijgen dat voor zijn doel werkt. Een ander wil een schone, gesneden gezelschapshond, terwijl een derde zijn hond wil gebruiken voor de jacht, track of iets anders praktisch. En dan zijn er mensen zoals ik, waar het meeste belangstelling voor is – Goed, in alle eerlijkheid, bedrijf, maar ook die van de hond “psychologie”, of manieren van gedrag gebaseerd op het soort energie dat het tegenkomt.
Maar dat was het ook zo ongelooflijk, uiterst duidelijk in dit specifieke gesprek. Er werd onder meer melding gemaakt van kuddewandelingen, waar chauffeurs lopen met een aantal honden die netjes en netjes vooruit bewegen, als een van de saaiste dingen die een hond kan meemaken. Het was eigenlijk de eerste keer dat ik het gevoel had dat ik het er niet mee eens was – alles. Ik begrijp meteen dat een hond vrijheid aan de lijn nodig heeft, alternatief los, om de krant te lezen, rondrennen en gewoon een hond zijn. Gewoon niet, tijdens mijn chemotherapiebehandeling, is meestal hoe de wandelingen van mij en Boyo eruit zien, omdat ik voor veel meer de kracht of energie niet heb. Maar meestal – vooral als ik meer honden bij me heb, de gestructureerde wandeling is mijn eerste optie.
Mannen Michael Ellis, wie was degene die deze specifieke mening uitte, vermeldt ook dat er een verschil is tussen eigenaren van gezelschapsdieren (gewone man, dus) die er thuis misschien niet in slagen de structuur te behouden of die niet veel tijd aan training besteden, en degenen die professioneel met hun hond werken, concurreert of traint anderszins veel met hun hond. Hij gelooft dat deze honden zoveel structuur krijgen dat ze enige tijd nodig hebben om gewoon hond te zijn. En ik geloof in dat argument – werkelijk.
Het snapt mij op een iets dieper niveau te begrijpen, het conflict dat zich momenteel in de Amerikaanse hondenwereld afspeelt. Het is ook hier verkrijgbaar, maar omdat de VS zaken als elektrische halsbanden gebruiken, prikhalsbanden enzovoort, dan wordt het contrast daar veel groter.
Ik denk zo; een paar jaar geleden had ik veel en zeer vruchtbare gesprekken met een persoon die als verzorger met honden werkt. We hebben veel gesproken over de vereisten voor honden, en ik besef dat er absoluut een enorm verschil zit in de eisen die je als professional met een hond aan je hond stelt, en de veeleisende positie die je hebt als de hond je huisdier is en die niet méér te doen heeft dan zich sociaal te gedragen in de samenleving. Het worden echt twee uitersten, en daarom zijn ze niet met elkaar te vergelijken.
En misschien wel Het is dit contrast dat het zo moeilijk maakt, Voor zoveel, om te begrijpen waarom het zo belangrijk is om uw hond op een verstandige manier te kunnen corrigeren.
Het is ook hier is het interessant, gezien het feit dat zowel Balabanov als Ellis werken met wat ik een van de elite van de hondenrassen zou noemen; Belgische Mechelaar. Er zijn enkele werkende rassen die echte elitehonden zijn, en ik zou een particulier die nog nooit een hond heeft gehad, niet adviseren, of die gewoon een gezelschapshond willen, om er ooit een te krijgen. Het is gewoon te veel hond voor ons, gewone stervelingen, om mee om te gaan.
En ik neem mij de vrijheid om precies dat te zeggen, omdat ik mijn leven heb gedeeld met een van de honden van de strijdkrachten. Mijn Ella en ik waren meer dan wat dan ook dol op elkaar, en onze relatie was van een speciaal soort dat ik waarschijnlijk met geen enkele andere hond zal meemaken. Maar het was niet zo leuk om met haar samen te leven, omdat ze precies de kwaliteiten had die nodig zijn om te kunnen werken in gebieden waar extreem veel gevraagd wordt van zowel hond als geleider. Ze had een psyche die ik bij geen enkele andere hond heb ontmoet (behalve voor andere FM-honden), energie die zich uitstrekte tot in de ruimte, een wil en drive die nooit eindigde.
Ik kom niet om weer zo'n hond te hebben. Om iets andere redenen. Mede om Ella de enige te laten zijn, precies zoals ze wilde zijn. Mede omdat ik nu ouder ben, en zou niet meer met zo'n hond kunnen omgaan. 😀
Mijn zeer persoonlijke en weinig persoonlijke overtuiging is dat mijn idee is hoe je een andere hond moet opvoeden en samenleven 100% gebaseerd op hoe ik Ella moest opvoeden en bij haar moest wonen om haar te laten functioneren. Natuurlijk hebben we af en toe een beetje geoefend, maar het was meer omdat zij het zo leuk vond dan omdat ik er een doel mee had. Maar bij een hond als Ella zijn bijvoorbeeld correcties noodzakelijk – tenminste voor mij als particulier. Ella en ik hadden vooral ruzie over haar energieniveau en de beslissingen die ze op basis daarvan nam. Zo leerde ik dat een hond die op schoot omhoog gaat, ongevoelig wordt voor instructies, en daarom moet je hem helpen energie te verliezen. Soms vereist het een fysieke correctie – en soms is verbale communicatie voldoende, of lichaamstaal.
Dus zelfs als Ik ben zelf geen hondentrainer, heb geen plannen om er een te worden, en besteed ook niet veel tijd aan het trainen van mijn honden, zodat ik me nog steeds kan identificeren en begrijpen waarom correcties nodig zijn. Als ik als eerste een andere hond had gehad, misschien had het er anders uitgezien. De eigen perceptie van wat een hond is en hoe ermee om te gaan, wordt onmiskenbaar in zeer hoge mate gekleurd en gevormd door juist de eerste. Ik vermoed dat ik Boyo daarom ook zo waanzinnig anders en vreemd vind vergeleken met haar. Ik begin eraan te wennen, maar er zijn twee totaal verschillende manieren om met hen samen te denken en te werken.
Ik besef het echter, vooral na het luisteren naar deze superbekwame mannen in hun lange discussie, dat ik een benadering van honden heb die verschilt van die van de meeste mensen. Ik ga me daar niet voor verontschuldigen, en ik weiger absoluut mee te doen aan de cultus van positieve bekrachtiging. Na het debat tussen Zak George en Robert Cabral te hebben gevolgd, heb ik beseft en begrepen dat het inderdaad een sekte is, wat ik uiterst onaangenaam vind. Het is een benadering die minder gebaseerd is op de behoeften van de hond en meer op de voorgewende ethiek, moraal en eigengerechtigheid van de beoefenaar om zich een beter mens te voelen dan degene die denkt, werkt en doet anders.
Om op iets manier proberen af te ronden, Ik kan dus zeggen dat ik morbide onder de indruk ben van mensen die met hun honden trainen en concurreren in extreme hondensporten, of die in het leger werken, politie of soortgelijke beroepen. De honden die geschikt zijn voor dat soort diensten zijn zo waanzinnig cool dat ik bijna flauwval. Ik wou dat ik de energie had, de energie en het verlangen om op die manier met mijn hond bezig te zijn, want dat zou ongelooflijk zijn. Helaas ken ik mezelf heel goed en weet ik dat het helemaal niet mijn ding is. Zo kan ik mij concentreren op wat ik nog interessanter vind – namelijk het hebben van een hond die met mij samenwerkt, en in de samenleving.
En heb jij Ik heb tot hier kunnen lezen, ik ben onder de indruk. 😀