Ég man ekki til þess að hafa nokkurn tíma átt í vandræðum með Ellu og matinn hennar – og, nema eftir hlaup, auðvitað, því þá var ekki svo varkárt hvað maður lagði mikið á sig, hugsaði hún. Boyo er allt önnur saga. Guð minn góður, hvað ég er með helvítis múkkuna þegar kemur að mat.
Fyrst og fremst hann var með mjög viðkvæman maga sem hvolpur og ungur hundur. Skítt (allt orðaleikur), hvaða vandamál ég átti við að finna mat sem virkaði fyrir hann. Um tíma hélt ég að hann væri með giardia (sníkjudýr) því besti vinur hans fékk það, en sem betur fer slapp hann. Hins vegar jókst viðkvæmur maginn á honum og núna, sem betur fer, getur hann borðað alveg venjulegan þorramat og bregst ekki við því.
Menn.
Menn.
Hann er það svo einn hundur (alvarlegur #andlitslómur á því). Ógreyptur, Auk þess. Svo bregst hann við þegar tíkurnar hérna hlaupa. Í sjálfu sér get ég sagt honum í hag að hann bregst ekki of mikið við á nokkurn hátt. Í fyrsta skipti sem ég tók eftir einhverju var þegar hann lá að mestu og vorkenndi sjálfum sér (Ég hlæ þegar ég skrifa þetta, því að svo virtist sem hann vorkenndi sjálfum sér), og ef ég man rétt þá var hann hálf fáránlegur með matinn í viku eða svo.
Og það er það er maturinn sem fær mig til að vilja rífa úr mér hárið stundum.
Núna hef hann hefur áttað sig á því að hann þarf ekki að borða á daginn. Hann borðar ekki morgunmat, og ekki síðdegis heldur. Nú um páskahelgina hefur hann í staðinn borðað seint á kvöldin/nóttina (það má bæta við að sólarhringurinn minn er mjög truflaður þegar ég hef ekki tíma til að passa).
Og ég er Ég er viss um að þú ert ekki einn um að halda að það sé hræðilegt að bjóða upp á mat, sérstaklega ef þú ferð lengra og blandar þurrmatnum saman við blautfóður til að gera hann sérstaklega bragðgóður – og hundaælan snertir ekki matinn!!! 😮 Það verður gruggugt eftir að hafa staðið í svo marga klukkutíma, svo hefur það gerst að ég þurfti að henda heilu máli því það reyndist ógeðslegt.
Láttu mig í friði dálítið langdreginn um stund; þegar Ella var lítil óx hún mjög hægt. Hún var pínulítil eins og hvolpur (fólk hélt að ég væri úti að ganga með köttinn), og ég vildi að hún yrði stór. Ábendingin sem ég fékk var að fækka henni á hverjum degi, sem endaði með því að hún borðaði einu sinni á dag. Ég man ekki hvort það skipti einhverju máli hvernig hún ólst upp heldur. Nú varð hún aldrei stór hundur – hún var frekar lágvaxin (tæpum tveimur desimetrum lægra en Boyo) og teini alla ævi.
En þegar ég Þegar ég hugsaði um Boyo og hvernig hann stjórnar fæðuinntöku sinni, hugsaði ég um það, og þó hann sé orðinn fullorðinn núna er ég samt farin að gefa honum EINU SINNI á dag (fyrir nokkrum dögum síðan), bara til að sjá hvort það skipti einhverju máli. Fyrsta daginn borðaði hann allt sem honum var gefið í einni lotu. Ég var mjög ánægð og hugsaði JÁ!!! Daginn eftir borðaði hann kannski þriðjung og skildi eftir afganginn, mér til ama. Hann var hins vegar búinn að éta allt þegar ég vaknaði daginn eftir.
Þetta með þó að borða einu sinni á dag er eitthvað sem við munum prófa um stund lengur til að geta metið það á þroskandi hátt. Og ég veit að ég á mjög óþekkan hund, og hann hlýtur að hafa eitthvað til að vera reiður yfir, svo hvers vegna ekki maturinn!? #andlitshönd
Auk þess, auðvitað, til Mér þætti gaman að sjá hann þyngjast um eitt eða tvö kíló. Hann er ekki horaður, en frekar þunnt. Helst myndi ég vilja að hann færi upp vegna vöðva, en eins og staðan er núna byrjum við ekki á því fyrr en seinna í haust. Spár SMHI fyrir næstu tíu daga segja að hitinn fari í mesta lagi í um átján stig, dags. Þetta þýðir að mjög fljótlega verður of heitt bæði fyrir hann og mig, og ég er heldur ekki búin með geislameðferðina mína – eða bata eftir lyfjameðferð og geislameðferð. Þannig að það gæti verið gott ef Boyo haldist í sömu þyngd þangað til, þá komumst við að því.
Nú er það hér ekki nýtt vandamál. Ég hef til dæmis reynt að labba meira með honum (fyrir lyfjameðferð, með öðrum orðum) þegar hann var lélegur að borða, en það virðist ekki skipta neinu máli. Við getum farið í langan göngutúr, og þegar við komum inn og hann fær matinn þá lítur hann á hann, kannski taka nokkra bita sem hann missir á gólfið, og labba svo í burtu. Það er annar #andlitslómur við það, því ég er frekar oft með þurrmat á eldhúsgólfinu mínu. #fjölmargir andlitslófar
Það fyndna er því það er munur þegar við erum með aðra hunda hérna. Þegar einn af daghundunum okkar er hér, þá er svo sannarlega hægt að borða eins vel og maður vill, í rauninni hvenær sem er dags. Sérstaklega þessi, sem líka borða hér. Hinn borðar heima, og get ekki verið í eldhúsinu þegar Boyo borðar því hún er svo brjáluð í mat og allur sonic myndi borða matinn hans áður en hann gæti blikkað. 😀 Hann borðar frekar hægt, fyrirtæki eða ekki – sem er reyndar dásemd, miðað við að hann hafi meira og minna andað að sér matnum sínum þegar hann var lítill.
Og fyrir það hver veltir fyrir sér hvað ég gef honum að borða, þannig hefur það verið frá tímum sérfæðis (hvolpur- og maga unga hundsins) breytilegt á milli Doggy Original og Axess Basic. Ég þarf ekki að monta mig af vitleysu sem ég gef hundinum mínum, og miðað við hvað hann er fínn í úlpunni, hversu alveg í lagi hann skítur (nema þegar hann er stressaður eða þarf að tæma allan þörnina) þá sé ég enga ástæðu til að eyða peningunum mínum í merkt fóður. Ella borðaði Axess Basic næstum allt sitt líf, og virkaði bara vel á því. Og ef þú hefur ekki uppgötvað það sjálfur get ég slúðrað um að báðar þessar straumar séu til (stóra sekki!) hjá Rusta eða ÖB (man ekki hvaða), ódýrari en bæði Willys og Ica.
Ég veit það það kann að hljóma eins og Boyo sé virkilega brjálaður hundur (og það er hann svo sannarlega, en ekki bara) og að ég held að hann sé skítur (sem hann sjálfur getur verið, einstaka sinnum), en staðreyndin er sú að hann er ótrúlega góður hundur. Hann er góður á mörkum heimskunnar, hann er jákvæður, elska fólk, held að hann sé hlaupahundur, hann hefur skýrt af- og á stillingu, sem er frábært, hann á auðvelt með að umgangast, auðvelt að meðhöndla.. Frábær hundur, ósköp einfaldlega. ♥