Ik denk dat de meeste mensen het erover eens zijn dat er veel honden zijn met verschillende mentaliteiten. Mijn persoonlijke ervaring heb ik vooral bij honden die een heel goed zelfvertrouwen hebben, hoge gedachten over zichzelf, die van het leven houden en het serieus nemen zonder na te denken over de mogelijke gevolgen.
Gedurende die jaren Ik had mijn eigen hond, en tijd doorgebracht met de honden van anderen, Ik heb maar één echt voorzichtige hond ontmoet. Een van mijn vroegere honden was in het begin extreem voorzichtig vanwege zijn achtergrond. Maar ondanks haar voorzichtigheid vond ik het toch duidelijk dat ze tot meer in staat was dan verwacht – en dat deed ze, met de juiste ondersteuning.
Nu heb ik dat gedaan contact met een heel andere hond, wat me in veel opzichten doet denken aan mijn hond van vroeger. Het zijn twee totaal verschillende honden, zijn/waren voorzichtig en verlegen om totaal verschillende redenen, maar hebben nog steeds veel gemeen.
Zoiets is wat ik persoonlijk denk dat ze aankunnen. Mijn persoonlijke mening is dat ze veel meer aankunnen dan hun mensen denken, als je maar steunt met veiligheid en stabiliteit. Waar het echter om gaat, is een stevig vingertopgevoel en het vermogen om te lezen hoeveel u kunt duwen, wanneer u zich moet terugtrekken en de hond zijn tijd moet laten nemen, en wanneer je weer kunt beginnen met persen.
De hond die ik heb contact met nu op komst niet een daghond worden, maar eind augustus blijft hij een paar dagen bij ons als zijn mens weggaat. We hebben elkaar al verschillende keren ontmoet en zullen elkaar nog een aantal keer ontmoeten voordat de tijd rijp is, om de hond vooral aan mij te laten wennen. Het is een heel jonge hond – hij zal ongeveer acht maanden oud zijn als hij bij ons komt.
Het voelt een beetje een beetje verlegen om te schrijven over een ras waar ik heel weinig ervaring mee heb (hoewel een van mijn dagelijkse honden eigenlijk van dezelfde fokker is), maar ik neem de vrijheid om het toch te doen.
De hond in kwestie is een mix tussen Shiloh Duitse Herder en Wolfhond. Ik weet niet hoe het percentage wolf in hem eruit ziet, maar gezien hoe verlegen hij is en hoeveel vlieggedrag hij heeft, dus ik vermoed dat het om een relatief groot percentage wolven gaat. Meer in hem dan in mijn daghond, is mijn vermoeden.
Ik heb er geen elke persoonlijke ervaring met Wolfdogs. Ik heb nog nooit een pure Wolfhond ontmoet, het is ook niet een ras dat ik zou willen hebben. Nu ben ik op zichzelf enorm dol op de daghond met dezelfde rassen erin, maar ik weet ook niet hoe groot Wolfdog in haar is.
Maar dat heb ik wel besteedde veel tijd aan het kijken naar YouTube-kanalen die over Wolfdogs gingen – bijzonder Dierenwacht, waar de vrouw die het kanaal beheert (wiens naam trouwens Anneka Svenska is) Ik heb er zelf meerdere, en besteedt er ook veel tijd aan redding van wolven (Hoe vertaal je dat in godsnaam op een zinvolle manier??). De kleine ik “kan” Ik leerde daar over Wolfhonden, en dat is gedeeltelijk wat ik zal gebruiken als deze hond bij ons is.
Het gaat er heel kort over; Ik zal mezelf niet dwingen om deze hond gedag te zeggen, pat of iets anders, aan de andere kant strooi ik hondensnoepjes om mij heen en zorg zo voor contact (dat hebben wij al gedaan, en het werkt), en ik zal hem een veilig en stabiel kader bieden waarin we samenwerken, en een veilige en stabiele ondersteuning in nieuwstaat, onbekende en enge situaties (Dat lijkt het enige te zijn dat hij nog niet heeft meegemaakt).
Ik heb er een bij dit alles een groot voordeel.
Ik heb Boyo.
Boyo is er één absoluut een fantastische hond om te hebben als steun en gids voor honden van de meer onzekere en voorzichtige soort. Je kunt veel over mijn hond zeggen, maar hij is heel open en vooruitstrevend, hij houdt van alles en iedereen, hij is nieuwsgierig en blij, hij doet het zonder bijzonder na te denken over de mogelijke gevolgen, hij gaat er gewoon van uit dat alles in zijn voordeel is. En hij is echt absoluut geweldig in het laten zien van andere honden hoe het leven voor hem werkt. Hij is zoooo goed op die manier, mijn hond.
Maar ik dacht dat ik zou nemen en roddelen (en een beetje opscheppen) over wat we hebben weten te bereiken in de weinige keren dat we elkaar tot nu toe hebben ontmoet. Deze jonge hond en Boyo konden vanaf het begin goed met elkaar overweg. Ik denk dat Boyo de kleine man als een klein broertje ziet, en kleine broertje ziet Boyo absoluut als een supercoole grote broer.
Ik heb verloren de telling van hoe vaak we elkaar tot nu toe hebben gezien, maar er hebben zich drie belangrijke gebeurtenissen voorgedaan, waarvan er twee gigantisch zijn in mijn ogen.
Wij zijn gegaan een paar korte wandelingen samen. Het klinkt misschien een beetje belachelijk, maar op dezelfde manier dat Boyo supermama is, zo ook deze hond. Voeg daarbij de verlegenheid jegens andere mensen dan de zijne, dan zal het behoorlijk groot zijn. Dan staat hij er boven om mijn kant op te gaan – dat zal hij leren.
Zijn moeder gebruikt een auto, dus hij heeft nog nooit een trap beklommen. Ongeveer een week geleden hebben we een superkorte kleine trap buiten getest – en het was supereng, dacht hij. Maar met ondersteuning (en heel weinig eisen) van zowel mij als Boyo, hij liep misschien drie treden naar beneden en naar boven, meerdere keren voorbij. Hoe goed ook.
Gisteren waren ze dat hier weer, en deze hond hebben wij bij ons geleend om trappen in het trappenhuis te trainen. Het was de eerste keer dat hij in ons trappenhuis was, en gewoon door de poort naar binnen lopen was een beetje eng. Men han kom in, en na wat algemeen bedelen ging hij naar de derde verdieping waar ik woon – en weer naar beneden. Zo verdomd super getalenteerd.
Maar het allerleukste van alles gebeurde na de traptraining van gisteren. Toen we weer naar buiten gingen en wachtten tot zijn moeder terugkwam, toen kwam hij en drukte zichzelf tegen mijn been en ik moest hem goed omhelzen. Hij die zo ver als de riem reikt is weggelopen als ik eerder te dichtbij kwam. Dan moet natuurlijk worden toegegeven dat zodra zijn moeder weer verscheen, Ik hield het niet meer vol. 😀 Maar alleen al het feit dat hij steun en geborgenheid zocht, deed mijn hart smelten.
Het zal zo zijn ontzettend interessant om te zien hoe dit gaat. Ik hoop dat de dagen dat hij bij ons zal zijn, genoeg zullen zijn voor Boyo om voldoende invloed op deze hond uit te oefenen, om een soort blijvende verandering teweeg te brengen. Hopelijk kunnen we hem voldoende steunen om een beetje van zijn onzekerheid te overwinnen, maar dat valt nog te bezien.
.. en dat zou ook moeten ben ook opgewonden om te zien hoe moe Boyo na die week zal zijn. De week ervoor komt één van onze daghonden terug na zijn lange vakantie, en ze is hier elke twee weken. Alleen al daardoor wordt hij super moe, het zal dus nog drie lange weken duren voordat hij voldoende rust krijgt, het arme ding. 😀