Ég bloggaði varla um haustið. Þess í stað hef ég helgað mig bata, umfram allt – reyndar, eftir kulnunina sem ég varð fyrir eftir allar krabbameinsmeðferðirnar. Ég hef verið útbrunnin áður og er fáránlega viðkvæm fyrir streitu, svo ég er ekki hissa. Hins vegar er meira en nóg.
Menn – Boyo hefur náð að verða fjögurra ára, svo mér datt í hug að segja ykkur aðeins frá kúknum mínum fyrir hund (því þú hefur auðvitað aldrei heyrt um hann áður 😀 ).
Ef þú hefur las um Boyo áður, svo þú manst kannski að ég upplifði hann sem einstaklega einbeittan og auðveldlega truflaðan. Jæja – hann er enn. Sérstaklega utandyra. Hann er líka frekar skrítinn að því marki að hann skiptir athygli sinni á milli lyktar og sjón. Sem óhemjuður karlhundur finnst honum gaman að stinga nefinu í brekkuna þegar við erum úti, sem ég get litið á sem smávægilegt því við komumst aldrei neitt. Gönguferðirnar með honum taka afskaplega langan tíma miðað við Ellu. En hann er líka mjög forvitinn um hljóð, og að hann að vera. Hann getur festst og starað á eitthvað í dágóða stund áður en hann er búinn og getur hugsað sér að halda áfram. Guð minn góður, Ég segi bara – það er algjör #andlitslómur á því.
Hann hefur rétt fyrir sér margar slæmar hliðar, reyndar, hundurinn minn. Hann er frekar stór, klaufalegt, alls ókunnugt um stærð þess, hann er klaufalegur og ansi náinn í ástarjátningum sínum. Honum finnst gaman að klifra/stökkva á hvern sem hann heilsar, og svo kýs hann að standa og hanga með framfæturna yfir handleggnum þínum. Ný sjónarhorn á heiminn, þetta er eins og Boyo. #otherfacepalm Eins og þýski fjárhundurinn sem hann er, hann er líka mjög spenntur og getur verið erfitt að ná orku þegar hann er kominn í uppspíral. Ella var miklu verri – Ég gef honum það. En samt. Hann getur líka verið vælukjóur og almennt fúll stundum – og hann er einstaklega móðurlegur (þó það hafi í rauninni batnað).
Þá hefur hann hliðar sem eru bæði góðar og slæmar, fer svolítið eftir því hvernig á það er litið. 😀
Hann verður að dæmi viðhorf til lífsins að ALLT sé frábært. Allir sem hann hittir elska hann náttúrulega eins mikið og hann elskar þá. Í hans heimi er það ekki til, málið með að einhver sé vondur. Hann á bara von á góðu, og hagar sér í samræmi við það. Hann tekur frelsi án þess að hugsa stundum, sem fyrir suma er heillandi á meðan fyrir öðrum er það ákaflega truflandi.
Þegar kemur að hann er almennt mjög góður við aðra hunda, reyndar. Hann er hamingjusamur hundur, og langar mest að skemmta þér. Svo er það staðreynd að hann er mjög framsækinn og framsóknarmaður, sem sumir hundar geta litið á sem búrryk og illa háttað. Hins vegar hefur hann eytt öllu lífi sínu með ýmsum hundum meira og minna daglega, svo hann er frekar góður í hundamálinu, eftir allt saman. Hann er sérstaklega góður við hunda sem eru svolítið varkárir og feimnir – hann sýnir að lífið er alls ekki skelfilegt, og dregur þá bara með skriðþunga.
Þá er það Boyo ekki mjög kynþáttadæmi hvað varðar útrás fyrir orku, Ég get hugsað. Síðasti vetur var ekkert smá skemmtilegur hjá okkur, miðað við hversu þreytt ég var af lyfjameðferð. Gönguferðir okkar voru aðallega til að hvíla hann, og komst yfirleitt ekki lengra en í kringum blokkina. Ég vorkenndi honum alveg, en hann varð aldrei eins grófur og þú heldur að hundur geti orðið af smá líkamlegri hreyfingu. Auk þess var hann ofur góður þegar við fórum upp stigann (Ég bý á þriðju hæð) því það var svo hægt.
Hann er það reyndar alvöru sófakartöflu, þó hann kunni að sjálfsögðu að meta að fara í góðan göngutúr. Nú um haustið hef ég átt í vandræðum með rifið aftan í læri, svo í stað þess að fara í svona langa göngutúra eins og ég ætlaði mér, Boyo hefur þurft að fara með klaufapoka með þunga til að fá smá auka út úr göngutúrunum. Nú er hælnum loksins farið að líða betur, þannig að vonandi getum við náð lengra í einhverri tiltölulega náinni framtíð – þar til það fer að hitna. Og áður en ég gleymi; hófpokinn hefur skilað árangri. Boyo er farinn að verða aðeins grófari – loksins, mér til mikillar gleði.
Er Boyo hvað Ég vonaði að hann yrði það?
Já og nei.
Ég fékk nóg bjóst við að hann yrði líkari Ellu – umfram allt hvað varðar einbeitingu og einbeitingu. Þau eru mjög lík að mörgu leyti, sérstaklega vegna þess að þeir eru báðir hirðar. Sem einstaklingar eru þeir hins vegar mjög ólíkir. Ella var keyrð, Boyo er mjög afslappandi. Ella vildi alltaf komast áfram, Boyo nýtur meira hér og nú. Ella lærði það sem þú vildir áður en þú hafðir tíma til að kenna það. Boyo er verulega hægari og hægari en hún.
Boyo er það samt verulega viðráðanlegri en Ella var nokkru sinni. Þó hann geti verið nokkuð þegar hann verður þrjóskur, þá er auðveldara að taka hann niður. Hann er heldur ekki í sama andlegu áhlaupi og Ella, sem er reyndar alveg þakklát sem einkaaðili. Hann er einstaklega góður hundur, þrátt fyrir klaufaskap hans og úrelta leið til að sýna ást.
Hundurinn minn er langt frá því að vera fullkomið. Það eru ábyggilega margir sem halda að hann sé grófur og illa látinn – og auðvitað má halda það. En fyrir mig – fyrir oss, virkar hann. Saman höfum við fundið leið til að eiga samband okkar sem ég persónulega met mikils.
Svo stóri minn, klaufalegt, óþægilegir múkkar – til hamingju með 4 ára afmælið, mattes við prinsinn! ♥