Ik heb de afgelopen dagen doorgebracht met het kijken naar een paar nieuwe series die ik nog niet eerder heb gezien, over honden met verschillende problemen, Wie krijgt hulp. Beide series staan op Disney+, Als iemand geïnteresseerd is. Eén wel Cesar Milaan: Beter mens, Betere hond, en de andere is Missie: Hond (Nationale geografische) met matte blik.
Ik weet het dat de meesten van jullie die dit lezen zeker helemaal niet van Cesar Milan houden, en het is optioneel. Als ik het mag raden (en dat snap ik, omdat het mijn blog is) Ik denk dat jij Matt Briesner ook niet leuk zou vinden.
Voor één keer Ik ga helemaal niemand de hemel in prijzen, en ik ga ook niemand bekritiseren. Deze keer zal ik het over mezelf en mijn eigen hond hebben.
Over het algemeen is Boyo een superleuke hond. Hij is erg aardig, binnenshuis is hij een couch potato deluxe, hij is goed in hondentaal en kan goed wandelen met andere honden, hij heeft een goed inzicht in onze relatie en de manier waarop we communiceren (wat we vooral doen via lichaamstaal en gezichtsuitdrukkingen), hij gaat ervan uit dat de hele wereld fantastisch is, waard om te onderzoeken, en dat iedereen net zoveel van hem houdt als hij van hen. Zo is hij leuk.
Dan heeft hij dat gedaan uiteraard wat minder leuke pagina's. Deels omdat hij zo verdomd moederlijk is, zo mild dat het soms gênant kan zijn. Zijn aan-knop zorgt ervoor dat hij heel snel energie krijgt, vooral als er dingen gebeuren waarvan hij denkt dat ze hilarisch zijn (wij krijgen bezoekers, we zien buiten hazen/konijnen/katten/vogels etc). Tussen hem en mij heeft hij dat door persoonlijke ruimte, en als hij het niet begrijpt, is het voor mij voldoende om duidelijk te zijn en trekt hij zich terug. Een blik of een schraapsel of eventueel een wijzend vingertje in de lucht kan al voldoende zijn, dan realiseert hij zich dat het tijd is om zich terug te trekken.
Eén ding dat Boyo waardeert dit leven enorm, hetzelfde geldt voor het opspringen en leunen tegen een persoon – uiteraard vooral ik. Hij wil daar een beetje staan en leunen met zijn voorpoten over mijn onderarm hangend ter ondersteuning, en dus wil hij een tijdje vanuit een ander perspectief naar de wereld kijken. Voor mij persoonlijk is dit geen groot probleem – Ik zie wanneer hij onderweg is, dus ik kan het annuleren als ik er op dat moment geen zin in heb.
Wat ik echter Ik denk dat het minder leuk is als hij op andere mensen begint te springen. Het gebeurt soms als we op pad zijn en mensen ontmoeten die hij als zijn beste vrienden beschouwt, of wanneer een van onze dagelijkse honden met hun mensen naar huis komt/gaat. Zijn probleem in dergelijke situaties is dat hij zo opgewonden raakt dat hij handelt zonder eerst na te denken.
Ben nu aan het kijken ik vooral bij Cesar Milan, en besloot dat het misschien tijd is om een beetje met Boyo te gaan samenwerken, specifiek als het gaat om het behandelen van mensen, en het springende ding. Het idee is nieuwe verspreiding, dus ik heb nog geen strategie. Wat ik wel weet is dat ik meer met intentie en energie ga werken, dan wat dan ook. Voor mij is het meer een interactie dan iets anders.
Dat is het hier dat maakt dat ik net zoveel hondenmensen volg als ik. De mogelijkheid om de stukken te kiezen die ik leuk vind en die voor mij en mijn hond werken, voelt veel beter dan het aannemen van een hele filosofie die helemaal niet overeenkomt met wie ik ben. Voor degenen die het zich afvragen; En, Ik zal mijn hond prijzen als hij iets goeds doet, maar degenen onder jullie die deze blog al heel lang lezen, weten dat positieve bekrachtiging niets meer is dan een enkele, Een heel klein hulpmiddel in mijn gereedschapskist.
I denk mijn eerste stap zal zijn om te werken aan impulsbeheersing.
Mijn overtuiging is dat wanneer hij binnenshuis impulsbeheersing leert (en dat is waar we moeten beginnen), dan is het gemakkelijker om het over te dragen naar andere situaties. Nog een stap waar we volgens mij aan moeten werken, is de voordeur. Do's en don'ts als er iets aan de deur gebeurt. Dit betekent dat we veel met het woord zullen moeten werken “verblijf”.
Nog iets wij moeten doen, is om daaraan te werken met zijn snel escalerende opwinding wanneer er iets gebeurt waarvan hij denkt dat het cool is. Hij is lang niet zo intens in zijn opwinding en energie als Ella, maar het blijft verontrustend. Ik ben een geweldige ambassadeur voor een gelijkmatig en rustig temperament, dus ik denk dat ik er eigenlijk zowel wat tijd aan moet besteden als zou moeten besteden. Om een of andere reden zit ik daar vast aan “hij is een couch potato van binnen”, en was er blij mee. Maar het zou fijn zijn om een hond te hebben die niet automatisch hysterisch wordt in zijn energie alleen maar omdat.
Dan kan ik dat vindt op zichzelf dat meer mensen enige kennis en begrip zouden moeten verwerven over hoe ze een hond moeten benaderen, als je niet op deze ruwe manier behandeld wilt worden, zoals Boyo soms kan laten zien. Tijdens zijn leven heb ik slechts één persoon ontmoet die erin slaagde hem volledig te negeren, wat ertoe leidde dat hij helemaal niet om die persoon gaf. Ook zij is iemand die allergisch is voor bont en heeft dus geen hond, kat of een ander dier.
Maar naar en bij mensen die honden hebben en meer kennis hebben dan de gemiddelde persoon moet je soms twee keer nadenken voordat ze een hond gaan begroeten die overdreven opgewonden is.
Dan weet ik het niet als mijn ervaring met het hebben van Duitse herders dat is “Rechts”. Sommigen schijnen de ervaring te hebben dat Duitse herders afstandelijk kunnen zijn, maar dat is totaal niet mijn mening. Zowel Boyo als Ella zijn en waren overdreven sociaal, Dus dat is een beetje mijn foto van hoe een Duitse herder eruit ziet “zullen” gedragen. 😀