Það er svo langt síðan ég bloggaði hérna. Aftur. Það eru auðvitað ástæður fyrir því. Til dæmis að ég byrjaði að byggja líf mitt í kringum mína stærstu ástríðu – ljósmyndun. Það hefur gert það að verkum að margt annað hefur fallið dálítið í bakgrunninn.
Annað sem hefur gerst – til beggja fyrir- og ókostur fyrir mig, aðallega í þágu bloggsins, er að ég hef misst minn eina, köttur sem eftir er – Molly. The 28 Apríl skildi hún mig eftir að reika með hinum sem höfðu þegar yfirgefið mig fyrir löngu síðan.
Það er ekki erfitt að missa kött. Það er lífsbreytandi. Það er að missa eina af stoðum lífsins. Og í fyrsta skipti á 22 ári, Ég er alveg kattlaus. Fyrir mér er það algjörlega óeðlilegt. Get ekki lifað án kattar – það er ekki líf, það er heldur ekki heimili. Það hlýtur að vera köttur.
Svo þó ég syrgi Molly mína innilega, svo það er endalaust pláss í hjarta mínu fyrir nýjan kött. Enginn köttur getur komið í stað Mollyar, og því er mjög þægilegt að sá köttur fái sinn stað. Bæði á mínu heimili og í hjarta mínu.
Og þess vegna mun það koma eftir nokkra daga – reyndar það 28 Júní, að flytja í eitt 12 vikna kolsvartur kettlingur. Hún heitir Iza og er að hluta til niðurdrepandi sæt, að hluta til lítur hún út eins og mjög dæmigerður köttur til að búa heima hjá mér.
Vegna þess að ég er líka með stóran, frekar skítugur þýskur fjárhundur hérna heima – og já, Ég er auðvitað að tala um Boyo, þá kemur þessi komu Izu litlu, að vera ævintýri. Hann er svo sannarlega vanur að búa með köttum, en hann er líka vanur að búa með kött sem hann þekkir nú þegar, sem hann hefur alist upp við. Hann er ekki vanur því að lítið kisubarn sem hann hefur aldrei hitt birtist. Það eitt mun gera þennan.. jæja, segjum; áhugaverð reynsla, bæði fyrir hann og Iza.
Hins vegar hef ég áætlun.
Ég mun henda Boyo hjá vini mínum á meðan ég fer og sæki Iza til Uppsala. Það eitt og sér verður vonandi til þess að hann þreytist af öllum hrifningunum þegar ég sæki hann – með Iza. Nú veit ég að SMHI heldur því fram að það verði til 30 stiga hlýtt þann dag, sem finnst ekki fyndið því bæði Boyo og ég erum mjög viðkvæm fyrir hita. En EF það er hægt, munum við taka strætó heim – ásamt Iza. Þá munu þau hafa tíma til að kynnast aðeins, á sama tíma og þeir eru fullir uppteknir af birtingum úr borgarrútunni. Það aftur á móti, mun vonandi láta þá líða að minnsta kosti aðeins, lítið meira svona “vi” en ekki. Þá hafa “vi” ferðast saman og koma líka heim saman. Mín hugsun er sú að það muni gera kynninguna heima aðeins auðveldari.
Hvernig gengur, á eftir að koma í ljós. Vegna þess að ég þekki hundinn minn, mitt hlutverk verður að mestu leyti að halda orkustigi hans á hæfilegu stigi, svo að hann geti verið svolítið rólegur og stilltur í kringum hana. Hann er stór, buff og getur verið svolítið (!) ákafur fyrir kettling sem er nýfluttur að heiman. Ég efast um að hann muni nokkuð frá því þegar hann sjálfur flutti að heiman, fór með lestinni í marga klukkutíma, og kom heim að hitta Molly. Þetta var stór dagur fyrir hann, það líka. Ég vildi að ég gæti minnt hann á það, og segja honum að vera góður við Iza til að heiðra eigin minningu um að hafa komið á glænýjan stað. Ég efast samt um að hann skilji hvað ég er að segja, eða að hann man eitthvað af því. 🤦🏻♀️
Burtséð frá, ég ætla að tryggja að þetta virki. Ég hef líka fengið svona kynningu áður; þegar Molly kom sem kettlingur, og Zoe tók á móti honum – og umfram allt eftir Ellu, sem var um milljarði ferða lakara en Boyo miðað við orkustig, styrkleiki, keyra og svo framvegis. En það gekk vel og þau urðu miklir vinir.
Það að ég segi ykkur frá þessu er vegna þess að ég hélt að ég myndi byrja að blogga hérna aftur. Ég þori ekki að lofa því að skrifa jafn oft og ákaft og ég gerði áður, en það sem ég get ábyrgst er að þú munt fá að lesa um kynninguna á milli Boyo og Iza, sjá myndir af litla undrinu, og sjá hvernig allt gengur hér heima.
Til dæmis er ég með áætlun um að í fyrsta skipti (Ég hef aldrei gert það með neinum af mínum fyrri köttum) farðu með Iza út í bakpoka, þegar ég fer í myndagöngur með Boyo. Og ekki bara hérna, en þegar við förum niður í bæ eða á aðra staði því mig langar að sjá aðeins öðruvísi umhverfi en bara hérna heima.
Þannig að hún verður vonandi aðeins veraldlegri en kettirnir sem hafa trampað um í lífi mínu hingað til. Ég sé það virkilega, hlakka mikið til að fá viðurkenningu sem “hún sem er með bæði hund með sér, köttur og myndavél”.
Og þegar hún verður aðeins stærri get ég líka hugsað mér að fjárfesta í beisli/taum, svo að hún geti þrammað um á einhverri grasflöt, kannski labba um aðeins uppi í skógi eða einhverjum öðrum skemmtilegum stað.
Allt þetta gerir auðvitað ráð fyrir því að hún sé í raun í lagi með að taka leigubíl í bakpoka. Þú munt ekki vita það fyrr en við höfum prófað það. En hún fær að hjóla í honum þegar ég sæki hana, og ef það kemur fyrir að við förum í strætó þá verð ég sérstaklega þakklát fyrir það. Það er ekki mikil hæð að hafa Boyo í annarri hendi og stórt flutningsbúr í hinni. Sérstaklega ekki í 30 stiga hiti.
Menn. Nú veistu aðeins um ástæður þess langa hlés. Ertu forvitinn um ljósmyndunina mína?, það sem ég geri í raun og veru, hvernig ég hugsa um það, og svo framvegis, þú getur byrjað á því að kíkja > hér <.
Þá get ég sagt ykkur að það verður svo ótrúlega frábært að fá kött hérna heima aftur. Ég hef vitað í mörg ár að ég get ekki lifað án kattar. En þegar Molly varð eini kötturinn, hún var ákaflega ljóst að ekki þyrfti fleiri kött, því hún var að sönnu nægjanleg ein. Og það var rétt hjá henni. Gallinn er sá að þegar þú átt bara einn kött, verður tómarúm þegar þessi köttur ákveður að það sé kominn tími til að fara. Og svo varð það. Af þeim sökum er ekki með öllu ólíklegt að það komi annar köttur eftir nokkur ár, svo að það verði aldrei aftur svona tómt.
En fyrst og fremst – Fyrir aftan. Hún er svo þráðin að það særir líkama hennar næstum því. Ég hlakka svo ótrúlega til að kynnast henni og sjá hvað hún er lítil á fjórum loppum, og hversu stórt egó, sjálfstraust og sjálfsmynd sem hún hefur. Ég vona að hún sé með mikla húð á nefinu, og að hún sé góð í að brýna klærnar svo hún geti þeytt Boyo þegar henni finnst hann of grófur. Fyrir kettling, enda er hún bara í stutta stund. Hún mun stækka og verða fullorðinn köttur, og Boyo þarf að læra hver ræður. 😄
/Malinka