Om de post een kickstart te geven; Ik ben helemaal niet geïnteresseerd in het trainen van een hond. De huidige hondencursussen lijken allemaal een filosofie en mentaliteit te hebben waar ik niet achter kan komen – omdat ik denk dat het gewoon niet bevorderlijk is voor mij en het soort honden waarin ik geïnteresseerd ben. Ik ben ervan overtuigd dat positieve training op de manier zoals die nu wordt bepleit geweldig is – voor een bepaald type persoon met een bepaald type hond.
Voor andere honden – niet zo veel.
Het is niet moeilijk een hond leren zitten, leugen, blijven enzovoort. Het is ook niet moeilijk om hem in de omgeving te trainen, socialiseer het, enzovoort. Voor dit soort leren kunnen positieve methoden geweldig zijn – alhoewel ik persoonlijk denk dat ze ook hun nadelen hebben. Nu is Ella een spaarvarken, wat geheel mijn schuld is, want ik heb veel snoep gebruikt tijdens de trainingen die we door de jaren heen hebben gedaan.
Maar het feit is dat welke soort beloning er ook wordt gebruikt, het resultaat kan zijn dat de hond de beloning verwacht, maar de gemoedstoestand verandert niet ten goede – het kan zelfs nog erger worden.
Ik zat en dacht hier een beetje over na hoe mensen via de positieve trainingsmethode hun zaak bepleiten. Dat u door te corrigeren/straffen/berispen het risico loopt de hond pijn te doen en de relatie ermee te verpesten. Ik vraag me af of dezelfde retoriek zou worden geaccepteerd en getolereerd als deze zou worden gebruikt in het geval van mannengeweld tegen vrouwen?
Ik ervaar echt dat dus veel mensen plaatsen ongelooflijk veel menselijke emoties en reacties op hun honden. Dit betekent dat je ook absurd veel verwachtingen en eisen aan je hond stelt, waarvan ik denk dat het niet zou moeten voldoen. Waarom? Omdat het een hond is. Geen mens.
Ella bijvoorbeeld een zeer opdringerige en opdringerige hond. Als ik een gehaktbal gooide (die altijd als voorbeeld wordt gebruikt) elke keer dat ze als stoomlocomotief fungeerde, zou ze rennen en het opeten?, kom dan terug om er nog een te halen, gedeeltelijk zou ze behoorlijk dik worden. Als ze zo opdringerig en opdringerig is en eigenlijk heel veeleisend, is dat niets meer dan redelijk – ik denk, dat mijn eisen even sterk zijn als die van haar, als het niet sterker is; namelijk dat ze kalmeert. De gehaktbal dient alleen als afleiding, het zorgt er niet voor dat ze automatisch stopt met haar onbeschofte gedrag.
Als ik haar was zou ik de gehaktbal zien als een beloning voor het goede doen?.
Het grote voordeel van Ella is dat haar energie nooit negatief of destructief wordt. Eén van haar sterkste punten is haar levenslust, dat ze van mensen houdt en beste vrienden wordt met iedereen die we ontmoeten (binnen tien seconden). Wat het geheel stressvol maakt, is dat ze zoveel energie heeft, en energieboost kun je niet echt wegtrainen, ik voel. Het is iets dat op andere manieren moet worden verzacht – via communicatie.
Ik ben een beetje geïntrigeerd over het feit dat we over het algemeen zo slecht zijn in de communicatie met onze honden. Wij zijn goed in het opleiden ervan; Wij gaan naar hondencursussen, leer ze, leugen, verblijf, mooie poot, rondrollen, dood spelen enzovoort – maar we leren de manier van communiceren van de hond niet, en in mijn wereld is het iets waar we veel aan verliezen. Het is net zo interessant en opwindend als het is om je bewust te verdiepen in de manier waarop honden communiceren. Alles wat met trainen te maken heeft, is in mijn ogen volkomen oninteressant en min of meer alleen bedoeld om de tijd te doden. En, behalve de dagelijkse gehoorzaamheid, Natuurlijk, omdat je het nodig hebt. Maar zelfs dat kan worden bereikt door middel van communicatie met uw hond in plaats van door training.
Wanneer ik denk dichter bij het punt, dan valt het mij op dat veel mensen een zeer paternalistische houding tegenover honden hebben. In plaats van de hond in veel grotere mate als levenspartner te zien dan we vandaag de dag doen, dan zien we het als iemand die op een eigenlijk nogal vernederende manier verzorgd moet worden. Zeker, als de hond een wond krijgt, moeten we mogelijk naar de dierenarts – en wij weten het beter dan de hond. Maar misschien kun je op een andere manier naar jezelf en de relatie met je hond kijken?
Dit is niet het geval een manier voor mij om de hond menselijker te maken. Eerder het tegenovergestelde – voor mij voelt het als het vieren van dat is gewoon een hond. Dat we anders werken, maar leer communiceren op een manier die beide partijen ten goede komt. Een manier die zo dicht bij de natuur staat dat deze alleen werkt in een wereld die wordt geregeerd door mensen.
Ik wil steeds meer mensen beseften het verschil tussen hondentraining en hondencommunicatie. Voor mij zijn het twee totaal verschillende dingen, en op de lange termijn geloof ik dat hondencommunicatie belangrijker is dan training. Een hond iets leren gaat snel, dan is alleen onderhoud van de kennis nodig. Communiceren met een hond is iets wat je het hele leven van de hond doet. Het vereist iets meer, maar is aanzienlijk gunstiger voor de relatie op de lange termijn.
Ik wens het ook dat meer mensen zich realiseerden dat er een verschil is tussen een hond en een hond. Er is een groot verschil tussen Ella en een chihuahua. Het is niet mogelijk om dezelfde methoden te gebruiken bij twee zulke verschillende honden. Sommige honden hebben een zachte mentaliteit, en dan moet je je communicatie daar op aanpassen. Andere honden – zoals Ella, heeft een veel hardere mentaliteit, wat betekent dat ze allebei hardere communicatie van hun mens nodig hebben en aankunnen. Hard en zacht ontmoeten zal niet goed zijn, net zo weinig als het goed zal zijn om zacht en hard te ontmoeten.