Dit bericht is het eerste dat wordt geblokkeerd voor niet-geregistreerde lezers. Als u dit wilt lezen, moet u zich registreren (dan krijg je toegang tot ALLE berichten en de mogelijkheid om te reageren), wat je kunt doen hier. Zodra je dat hebt gedaan en bent ingelogd, kun je verder lezen over enkele van mijn overpeinzingen over Ella en haar oude dag.
Ik heb zoiets Dat gezegd hebbende, heb ik een geweldige tijd gehad met Ella. Ze is haar hele leven gezond gebleven, tot een paar jaar geleden. Het begon allemaal toen ze scheef op een rots in het bos stapte en een paar weken lang veel hinkte.. Daarna heeft ze af en toe gehinkt, soms meer, soms minder, soms is ze vooral een beetje vies geworden.
Tot het weekend vóór mijn verjaardag, toen ik dacht dat ik haar pronto zou moeten verwijderen. Ik heb haar in haar hele leven nog nooit in zo'n slechte conditie gezien. Ze had zoveel pijn dat ze op het punt stond te bezwijken. Ze kon nauwelijks zitten – ze had zo'n pijn in haar rug dat het te zien was aan de manier waarop ze zat. Ze kon nauwelijks staan, hoe minder gaan. Ontdek het, zo walgelijk was het.
Nu hadden we gelukkig dat er nog wat pijnstillers over waren sinds haar eerste urineweginfectie een paar maanden eerder, en ze hielpen – gelukkig. Godzijdank hebben we het geld ook bij elkaar gekregen zodat we naar de dierenarts konden gaan en weer pijnstillers konden krijgen. Echt een groot pakket – duur dus de hel in, maar de moeite waard.
Hoe minder het nieuws over Ella's vermoedelijke borsttumoren was prettig. Gezien haar leeftijd en fysieke conditie heb ik geen enkel idee om haar te opereren. Ik denk dat ze te oud is en het is niets dat ik haar wil aandoen. Mijn idee is dat het duurt zolang het duurt, en wanneer het niet meer duurt.. dan is het tijd.
Het enge is naar – Goed, Ik heb gevonden waarvan ik vermoed dat het deze mogelijke tumoren zijn. Er zijn er twee (klein) bultjes ter grootte van een druif onder de speen aan de onderkant richting de lies aan één kant. Maar een paar dagen geleden vond ik nog een knobbel, op de speen erboven.
Hoe in hemelsnaam Ik denk erover na? Ik besef dat het zich verspreidt. Maar moet ik denken dat het zich snel verspreidt? En hoe moet ik denken, ongeacht of het snel is of niet? Nu is ze net begonnen met het afwerpen van vacht, en vanaf juli zal ze rennen. Ik googlede op borsttumoren en las ergens dat ze sneller groeien met stremsel (of als het andersom was!?).
Nog iets Ik heb gelezen dat borsttumoren ervoor kunnen zorgen dat de spenen gaan sijpelen. Haar onderste twee aan dezelfde kant als de klontjes zijn al een tijdje vloeibaar – maar ik dacht eerst dat het misschien een schijnzwangerschap was van haar laatste run. Ik heb dit nog nooit meegemaakt, dus ik heb eigenlijk geen idee.
Maar het ergste Het allerbelangrijkste is dat mijn hond in zijn leven nog nooit slecht heeft geroken (weet je; natte hond).. Ineens ruikt ze zo erg dat ik bijna snap. Niet de hele tijd, maar soms is het alsof ze de meest walgelijke hondenscheet ter wereld heeft losgelaten – de kamer vult zich echt met een vreselijke geur. Ik heb gelezen dat dit ook gebeurt bij teven met borsttumoren.
En dat denkt ook Ik denk dat het binnenkort zomer is. Met zomerhitte, dus, niet alleen het fantastisch mooie weer dat we nu hebben (en ik meen het – houdt van koele temperaturen en heeft een hekel aan zomerse hitte). Afgelopen zomer was voor ons allemaal hier thuis verschrikkelijk stressvol. Hoe zal het nu zijn?, gezien het feit dat Ella er zo slecht aan toe is? Eind februari zeiden twee van mijn beste vriendinnen dat Ella wat aangekomen was. Een maand later is ze zo dun onder haar vacht dat ik haar heupbeenderen kan vastpakken, Ik kan de putten in haar skelet voelen. Aan de buitenkant van de jas is het niet zichtbaar, maar ze heeft geen enkele spier voor zover haar vingers kunnen voelen.
Ik ben doodsbang voor de dag dat het tijd is. Er zijn zoveel dingen om bang voor te zijn. Het verlies zelf is slechts één ding om bang voor te zijn, en daar ben ik niet per se bang voor. Ik wil het gewoon niet ervaren.
De onzekerheid is het slechtst. Niet dat het beter zou zijn als ik wist dat we nog een week samen hadden. Geen van beide opties is goed. Maar het is juist de onzekerheid die ik zo verschrikkelijk stressvol vind. We hebben nog een paar maanden? Een half jaar? Een paar jaar?
Denk af en toe na Ik vind dit zo leuk dat het een wonder is dat ik niet helemaal wit ben. Op dit moment beginnen er nog een paar gedachten te komen, na een paar weken behoorlijk kalm te zijn geweest. We zullen zien hoeveel ik hierover verder nadenk naarmate de tijd verstrijkt.