Þessi færsla mun fjalla um nokkrar af jákvæðum afleiðingum skýrrar forystu. Ég vil alls ekki halda því fram að ég sé hin fullkomna motta (því þá væri ég að ljúga), en sumt myndi ég vilja trúa að ég hafi gert og sé að gera rétt. Eitt slíkt er að ég held að Ella skynji mig sem skýran leiðtoga. Ég túlka þetta allavega þannig, vegna þess að það eru nokkrir hlutir hundurinn minn Aldrei þyrfti að gera við mig.
Ella myndi aldrei gera það nokkurn tíma að koma sér til að bíta mig vísvitandi. Hún er hundur, svo auðvitað hefur hún óvart nartað í fingurna mína og hendurnar þegar við vorum að fíflast eða hún fékk nammi (hún er ekki mjög góð í að taka sælgæti fallega, Ella mín), en það er mikill munur á þessu og að vera bitinn svona í alvörunni. Ég get ekki einu sinni í mínu villtasta ímyndunarafli ímyndað mér að hún myndi gera eitthvað svona – og því gerir hún það ekki heldur.
Hún myndi ekki heldur aldrei grenja mér til viðvörunar. Hún urrar alls ekki að mér nema við séum að slást um klút eða álíka, en svo er þetta grín, eins kjánaleg og fáránleg og þau kunna að hljóma þá. En ímyndaðu þér þá atburðarás að Ella sé með tyggjóbein sem hún urrar á annan hund fyrir; hún myndi aldrei grenja yfir mér.
Hundurinn minn hefur mikil virðing fyrir rýminu mínu. Á ákveðnum tímum dags – aðallega þegar ég er nývaknaður, en veit samt ekki (það er að segja; allavega hálftíma eftir að ég fór á fætur) þannig að ég hef einstaklega lítinn áhuga á sambandi. Svo sýnir hún virðingu með því að halda fjarlægð frá mér, þó henni finnist gaman að fylgja mér þegar ég fer að sofa eða fer í sturtu.
Sama þegar ég kem heim eftir að hafa verið að heiman án hennar; þegar ég kem inn heldur hún virðingarfullri fjarlægð þar til ég kýs að taka það fram að hún sé jafnvel þarna. Þetta krafðist ákveðinnar æfingar þar sem hún varð algjörlega hysterísk þegar ég var farin og mér fannst það mjög pirrandi – en að hunsa þá hegðun reyndist ótrúlega áhrifarík.
Það er sjaldan einhver sefur hérna, en þegar þetta gerist hefur Ella tilhneigingu til að vilja leggjast ofan á gestina mína og sofa þar. Hundur sem tekur það pláss án þess að biðja um leyfi – fyrir mér er það merki um yfirráð. Ella hefur aldrei gert það með mér – staðreyndin er sú að hún sefur aldrei í rúminu hjá mér. Hún hefur gert það með hléum í tímabil, en það eru nokkur ár síðan síðast.
Í sófanum lá hún fer oft svolítið í burtu. Ég þarf yfirleitt að nöldra í henni að koma og liggja nálægt. Mín túlkun er sú að hún skilji (eftir árstíð) held að það verði of heitt, sýnir að hluta virðingu með því að halda fjarlægð. En hins vegar; um einhvern af köttunum (eða snerta Zoe) leggst nálægt mér eða á mig, þá hlýtur hún líka að vera nálægt í einu. Annars er þetta hrikalega ósanngjarnt. 😀
Hlutir eins og Ella aftur á móti mjög fúslega vilja að gera er til dæmis að veiða héra. Borðaðu kattarskít úr ruslakössunum heima. Hlaupa á eftir köttunum og leika lögreglu þegar þeir gera hluti sem henni finnst ekki að þeir ættu að fá að gera. Gelta eins og brjálæðingur og þjóta fram til að heilsa öllum þegar ég opna útidyrnar ef einhver hringir.
Forysta getur tjá sig á margan hátt. Ég er ekki fullkominn leiðtogi, en ég vil halda að ég sé frekar góður. Það er margt sem ég þarf að breyta til að verða betri leiðtogi fyrir Ellu. Ég mun ekki hafa tíma til að vera fullkomin áður en það er kominn tími fyrir hana að fara frá mér.