Allereerst wil ik zeggen dat mijn bloggen hier de komende tijd wat onregelmatig zal zijn. Het heeft met Ella te maken, en al mijn gedachten en gevoelens over haar. Ik kan het simpelweg niet verdragen om zoveel te bloggen. Ik zal echter mijn best doen om hier en daar een bericht te plaatsen, zodat je niet moe wordt. 🙂
Dat gezegd zijnde; De post van vandaag gaat over hoe de omgeving reageert op hoe jij als hondeneigenaar je hond berispt/leidt.
Ik heb er vandaag één gezien sectie van de Balansgids, een serie die gaat over verschillende dingen die met honden en balans te maken hebben. Meestal gaan de afleveringen over hoe wij mensen de verantwoordelijkheid op ons moeten nemen om balans te creëren voor onze honden. Vandaag brachten Alexandra Ortega en Linnea Torndal dit naar voren met de manier waarop mensen om ons heen zich graag bemoeien met de manier waarop we onze honden behandelen als het gaat om zaken als berispen/corrigeren/begeleiden..
Ik kan niet genoeg doen bevestig dit. Ik kan je niet genoeg vertellen over het aantal keren dat iemand mij heeft verteld dat ik stoer ben, slimmigheidje, kracht, onnodig hard enzovoort, toen ik Ella moest berispen/corrigeren. Toen ik jonger was, at ik best veel en voelde ik me een waardeloze moeder omdat ik mijn hond niet beter kon opvoeden.
Nu is dat Ella oud, heb ik eindelijk geleerd dat ik degene ben die mijn hond het beste kent, Ik ben degene die weet wat er nodig is om te bewerkstelligen wat ik zeg. Ik ben ook degene die tijd doorbrengt met mijn hond 24 uur per dag, 7 dagen van de week, alle weken en maanden van het jaar.
Degene die dat heeft zijn mening heeft geen enkele aanwijzing.
Ik kan meer doen laat staan dat je je kunt voorstellen dat dit plaswaardig genoeg is als je een normale hond hebt. Voor mij die er een heeft, immers, een heel speciaal soort hond, het zal extreem duur zijn. Niet dat ik veel heb om mee te vergelijken (omdat ik geen andere hond had), maar ik heb ogen om mee te kijken en merk dat mijn hond niet is zoals alle anderen.
Het probleem met hen De meeste mensen hebben geen idee hoe het is om met een militair gefokte hond te leven. De energie, de intensiteit en de wil om dingen te doen, wees bij, ontdekken, ervaring, eindigt nooit. Een hond als de mijne hoeft eigenlijk nooit te rusten – ze gaat maar door en door, en toen alle andere honden van uitputting waren gestorven, gaat ze nog steeds.
De intensiteit in de mijne berispingen en correcties moeten overeenkomen met de energie en intensiteit van mijn hond, anders hebben ze geen nut.
In mijn ervaring mensen hebben vaak twee dingen verkeerd. Er wordt aangenomen dat een gehaktbal de truc doet en kan voorkomen dat een hond zich gedraagt, eigenlijk ongeacht waar het over gaat. Er wordt vooral aangenomen dat de gehaktbal ervoor zorgt dat een hond alles voor je wil doen. Het lijkt er ook op dat veel mensen geloven dat als een hond iets/gedrag leert, het zal dit altijd doen, ongeacht wat er omheen gebeurt.
Over mijn hond is binnen werkmodus, En, dan doet ze eigenlijk alles voor een snoepje. Als mijn hond binnen is werkmodus noch wordt ze noodzakelijkerwijs afgeleid. Als ze dat doet, is het meestal vrij eenvoudig om haar op te pakken.
Toen mijn hond niet is binnen werkmodus. Als mijn hond opgewonden raakt, wanneer haar energie het universum in stijgt en wanneer haar intensiteit het dak bereikt, Is het niet tijd voor een gehaktbal?. Het enige dat de gehaktbal in die situatie doet, is een deel van het gedrag belonen dat ik niet wil belonen, gedeeltelijk houdt het haar aandacht een duizendste van een seconde in beslag. Daarna is ze net zo energiek, intens en ruw – als het niet meer is.
Het is dus vereist iets anders om haar terug op aarde te brengen, Luister en neem in je op wat ik wil dat ze doet.
Geloof me, de gehaktbal doet in deze situaties helemaal geen goed.
Is er iets? Wat ik van Ella heb geleerd is dat het trainen en behandelen van een hond twee totaal verschillende dingen zijn. Ze kunnen niet worden vergeleken of gelijkgesteld – het is simpelweg niet mogelijk. Als je een hond iets wilt leren, zijn gehaktballen fantastisch. Maar feit is dat de communicatie met de hond, iemands vermogen om erop te reageren, handel het af en breng uw boodschap over, heeft niets met de gehaktbal te maken. De gehaktbal heeft ook niet noodzakelijkerwijs invloed op het energieniveau van de hond of de bereidheid en het vermogen om te kalmeren. Het is de persoon die de gehaktbal vasthoudt, die deze moet projecteren, en zonder onze invloed is de gehaktbal niets meer dan een gehaktbal waarvan de functie hier en nu een beloning is.
De gehaktbalmethode is een manier om een hond te hebben waar ik persoonlijk buitengewoon ongeïnteresseerd in ben.