Að geta safnað peningum til að fá mér nýjan hund, Ég er með daghunda af og til. Helst langar mig í par, þrjú í fullu starfi, og vonandi verður það – meira og minna, i til gjaldþrots, um haustið. Ég hef bara, fyrir nokkrum klukkustundum, kom heim með hund sem ég hafði ekki hitt áður – dalmatíumaðurinn Sigge. Það er með honum sem ég hélt að ég myndi byrja á færslunni í dag.
Í þeim samskiptum Við mamma Sigge áttum áður en við hittumst, Ég lærði að Sigge getur verið svolítið erfiður, umfram allt á hundamótum. Það gæti þýtt hvað sem er, og Ella var svo sannarlega ekki engill allan tímann. Hún gat gelt nokkuð vel og kannski ekki klifrað í tauminn, en þú veist – langar ólmur að þjóta áfram. Svolítið þreytandi, þó það hafi sem betur fer ekki alltaf gerst.
Sama hvaða; Sigge kom hingað og virtist líka strax við mig. Það er svolítið smjaðandi, reyndar. Jafnvel smjaðra er þegar dyrabjöllunni hringir snemma næsta morgun, og mamma Sigge segir að hann hafi vitað nákvæmlega hvert hann var að fara og var mjög ánægður með að koma til mín aftur. Þá verð ég svolítið hrærður og fáránlegur, reyndar. ♥
Hvað kom á óvart ég var mest af öllu þegar við hittumst fyrst, og Sigge er með trýni með taum, sem og hálsmen með taum. Nefbeltið var of laust, og út frá því sjónarhorni get ég skilið þörfina fyrir auka taum, en fyrir mér fannst þetta svolítið over-kill. En það hafði greinilega að gera með hegðun hans á hundamótum, sem á þeim tíma hafði ég ekki hugmynd um hvernig það leit út því ég hafði ekki séð það.
Nú hefur Sigge verið hér í nokkra daga, og við höfum aðeins notað nefböndin – sem ég herti svo það sat eins og það átti að gera. Vi har haft några hundmöten, och han har stegrat sig i kopplet och låtit rätt illa. Fast inte extremt på något som helst vis, och det gick väldigt fort att få ordning på honom igen. Jag tror att det kan vara mer gammal vana än att han faktiskt blir arg.
Det här väcker dock frågan hos mig vad folk i störta allmänhet anser är ett problem med och hos sin hund. Personligen tycker jag inte att det här är ett särskilt stort problem. Tydligen har just Sigge varit mycket värre (omplaceringshund), så det är ju fantastiskt att han har gjort framsteg. Dock kan jag förstå, om man är ovan vid hastiga ryck i kopplet av en rätt stor, stark hund som dessutom har en hel del tyngd bakom sig, að það geti reynst erfitt.
Ég get líka skilið tregðan til að fara frá hundi sem þú sjálfur gætir verið svolítið óviss um, einhverjum sem þekkir ekki ókunnugleika hans og veit kannski ekki hvernig á að takast á við það heldur. Sjálfur hef ég verið einstaklega vandlátur með hverja ég hef skilið Ellu eftir, af, ég hef reyndar oft þurft að vera í burtu frá henni af einni eða annarri ástæðu.
Munurinn sem ég sé málið á milli Ellu og Sigge er að Ella var í raun mjög sérstakur hundur. Mín reynsla er sú að ekki réðu allir við orku hennar, styrkleiki, framsækni, ræfill, hysterísk lífsgleði og svo framvegis. Hún var mjög hundfúll í umgengni, ef svo má segja. Sigge er ekki einu sinni nálægt, þannig að fyrir mig er allavega ekkert vandamál með hann. Svolítið kjaftstopp á hundafundum, og, menn – Ekkert mál.
Ég ber Sigge saman við hundurinn sem ég skrifaði um áðan, þar sem eigendur hafa ekki hugmynd um hvað þeir eru að bralla, þar sem hundurinn stingur sér um leið og hann sér annan hund, plús raðir af öðrum hásingum – Sigge er engill. Hann er líka ótrúlega kelinn – guð minn, hvernig hann vill láta klappa sér. Og svo keppir hann við elsta köttinn minn Zoe um að sjá hver getur þvegið handlegginn minn lengst og best. Ekki á sama tíma, auðvitað, en þvo mér þeir gera bæði. Ég hlýt að vera afskaplega vitlaus. 😀
Á heildina litið Ég held að fólk hafi sennilega sett merkimiðann “vandamál” allt of hratt og auðvelt fyrir hund. Det ska rätt mycket till för att jag ska tycka att en hund är en “vandræðahundur”. Allt går ju dessutom att lösa, om man har tillgång till vettiga verktyg och dessutom är envis – mer envis än hunden. Jag misstänker att alltför få inser när de skaffar en valp att det den inte lär sig då kommer att ge en eller annan form av problem när hunden blir äldre, och så blir det jättejobbigt sen. Det är superviktigt att lära en valp så mycket som möjligt (smám saman, með öðrum orðum) för att det inte ska bli jobbigt sen. Framför allt om man har skaffat sig en större hund.
Önnur innsýn jag tror att de flesta borde komma ihåg är att man alltid får jobba med sin hund. Man behöver alltid påminna om sådant hunden redan har lärt sig. Dyker det upp “vandamál” är det bättre att ta tag i det på en gång än att vänta och tro att det ska lösa sig av sig själv, för det gör det inte.
All this being said; jag ser fram emot att få träffa Sigge igen. Han kommer inte att vara här på heltid, men lite då och då kommer vi att hänga med varandra. Till och med när matte åker på semester och konferenser. Det ska bli jättemysigt, eftersom vi råkar gilla varandra, jag och Sigge.
Så förhoppningsvis kommer jag att få ihop pengar till min hund, och lyckas synka det med tillgång på pengar.