Ik zit en luister Honden van Pegasus podd, en hoewel ik het grotendeels met Alexandra Ortega eens ben in waar ze het over heeft, Ik herken mezelf niet altijd. Maar in deze rubriek gaat dat over verbinding tegen bijlage Ik herken mezelf op meerdere manieren.
Alexandra Ortega werkt met het helpen van mensen bij het ontwikkelen van de relatie met hun honden, en helpt hen bij het oplossen van verschillende problemen die zich bij de honden hebben ontwikkeld. Tussen haakjes kan ik zeggen dat wanneer een hond een probleem ontwikkelt, dit zelden het geval is, als dat ooit het geval is, te maken met de hond zelf, maar de wortel van het probleem ligt bij de mens.
Ik heb elkaar nog nooit ontmoet Alexandra, en zocht ook geen hulp bij haar. De reden daarvoor is meerdere; gedeeltelijk is het nog niet zo lang geleden dat ik haar kende, gedeeltelijk heb ik niet de behoefte ervaren om hulp te zoeken bij Ella, ook al is ons leven samen niet altijd over rozen gegaan. Ik woon ook heel ver van Alexandra.
Dat gezegd hebbende; ik volg Alexandra op onder meer Facebook en zie veel van wat ze deelt. Ik hou van haar houding ten opzichte van honden, wat in zeer hoge mate overeenkomt met de mijne. Maar in tegenstelling tot mij werkt Alexandra professioneel met honden.
Om daar te komen Dat wilde ik met dit bericht, dok. 😀 Ik heb naar haar podcastaflevering geluisterd over het verschil tussen wat zij noemt verbinding En bijlage. Ik vond haar beschrijvingen van de concepten enigszins onduidelijk, maar ik denk nog steeds dat ik begrijp wat ze bedoelt: het verschil. Al denk ik dat je de aflevering zelf moet luisteren om je eigen mening te vormen.
In deze specifieke sectie Er waren vooral twee dingen waarin ik mezelf zo belachelijk erg herkende. Eén daarvan is hoe ongelooflijk verdomd overdreven gelukkig ik was toen ik in de auto zat op weg naar huis van de werkhondenclub in Örebro., Het 29 april 2009, met een acht weken oude Ella die in haar armen slaapt. Natuurlijk was ik volledig overweldigd door haar energie, intensiteit, Bereidheid om te werken en al het andere waarover ik je heb verteld, maar dat specifieke moment zal ik nooit vergeten.
Het andere dat ik weet mij weer uitstekend in, is de wil en vastberadenheid om er een te verwerven “moeilijk” hond. Ik ben immers min of meer uitsluitend geïnteresseerd in zogenaamde moeilijke en scherpe races, en heb geen zin om het gemakkelijk te hebben, zachte en vriendelijke hond. Ik vond het eigenlijk een beetje moeilijk om niet te lachen toen Alexandra haar proces beschreef op weg naar het krijgen van haar Alfie, omdat het erg lijkt op mijn eigen proces.
Het viel mij trouwens op, toen ik luisterde, dat ik misschien wel een reden heb bedacht waarom ik weerstand wil bij een hond, in plaats van een zachte hond. Ik heb geen gemakkelijk leven geleid. Ik heb het grootste deel van de tijd moeten worstelen, meer in periodes, in andere periodes minder. Gemakkelijke toegang is saai voor mij. Ik ben zelf waarschijnlijk geen gemakkelijk en eenvoudig persoon, en daardoor heb ik misschien meer begrip, tolerantie en acceptatie voor een hond die wat stoerder is.
Het is zoals valt nog te bezien.
Om kort terug te komen hiermee mee verbinding En bijlage; Ik heb je verteld dat mijn relatie met Ella heel bijzonder is geweest. Ik denk dat wat we samen hadden, was wat Alexandra beschrijft verbinding. Zoals ik het zie, is niet iedereen gezegend met zo’n relatie met een hond. Ik heb er niet echt over nagedacht waarom het wel of niet zo zal zijn, maar misschien heeft het ermee te maken, en zo ja wat, dat je van je hond verwacht. Zoals ik al zei, ik had geen directe verwachtingen van wat of hoe het met Ella zou aflopen, toen ze haar voor de hand liggende plaats naast mij innam, zoals acht weken oud.
Het maakt niet uit welke; Ik hoop dat de relatie met mijn volgende hond net zo bijzonder zal zijn als die ik had met Ella. Het zal nooit meer hetzelfde zijn, maar dat betekent niet dat de volgende hond slechter zal zijn. Gewoon anders. Een individu, op dezelfde manier als Ella.