Þar sem minn eigin hundur er ekki til staðar hef ég tekið að mér að vera hundapössun/dagforeldri fyrir suma hunda, smá af og til, yfir sumarið og víðar. Það sem ég hef tekið eftir hjá sjálfum mér við það er að mér líkar svo sannarlega við þær allar, en líka að ég fíla ákveðna hundategund meira, og að ég á í erfiðleikum með að taka meira þátt en nauðsynlegt er í að skapa tengsl við þá.
Það eru nokkrir mismunandi ástæður fyrir því. Eitt af því er þetta um venjur. Í fyrsta skipti í tíu ár lifi ég án hunds (aðdáandinn minn, hvað það er leiðinlegt að skrifa þetta svona skýrt), sem þýðir að venjurnar í kringum það að hafa hund hverfa sjálfkrafa. Ég þarf ekki að aðlaga daginn að þörf hunds fyrir að fara út. Og stundum er hundur hérna, truflað nýju venjurnar mínar. Ég held að þetta myndi ekki trufla meðalmanninn mikið, en fyrir mig sem býr með geðhvarfasýki og eiga meðal annars erfitt með að halda sólarhringstaktinum í lagi án þess að eitthvað styðji það, það verður frekar mikil aðlögun.
Af þeirri ástæðu Ég tek eftir því núna, þegar ég er með polar mixið Egon, tíu bast, hér, að ég vil helst hafa hund hérna eins lengi og hægt er í einu. Egon kom hingað síðasta sunnudag og verður hér fram á þriðjudag í næstu viku. Mér líkar það, því þá verður þetta venja, og líka skemmtilegt, í stað þess að trufla rútínurnar sem eru orðnar fyrir mig án hunds.
Önnur ástæða fyrir að ég á erfitt með að blanda mér í hunda sem eru bara hérna yfir daginn, einn eða nokkra daga í senn, er að þeir eru ekki hundarnir mínir. Ég vil ekki verða of hrifinn af þeim, því þeir fara samt bráðum. Að auki eru þeir með stærðfræði (oftast) eða húsbóndi þeim líkar meira en ég – sem er eðlilegt og eins og það á að vera. En það er eins og ein stærsta ástæðan fyrir því að ég vil hafa minn eigin hund; sambandið.
Nú þegar Egon er kominn svo lengi, Ég tek eftir því að mér finnst auðveldara að byggja upp samband við hann. Mér hefur alltaf líkað við Egon – hann er mikill hundamaður, en það er áberandi að hann er gamall.
Ólíkt Ella, Egon er ekki tískufyrirsæta. 😀 Hann hafði nákvæmlega enga löngun til að líta í áttina til mín. Þetta er eftir lengri göngu dagsins, þar sem Egon varð þreyttur eftir rúmlega hálfa leið. Hann neitaði að fara inn í stigaganginn þegar við komum heim, og langaði að leggjast og hvíla sig í smá stund á grasflötinni áður en við færum inn.
Gamli maðurinn, heimskur. ♥
Ég og meistarinn hans Egon (móðir hans á nú Egon, vegna barna hússins, vinnutími o.fl) hafa verið vinir síðan hundarnir okkar voru ungir (og hékk á nestissvæðinu hér í hverfinu), og ég veit að Egon hefur heldur ekki verið auðveldur hundur. En nú er hann rólegur og yfirvegaður, alveg eins og Ella varð þegar hún varð gömul, og ofboðslega notalegt.
Ég tek eftir því að ég gæti hiklaust hugsað sér að búa með Egon í fullu starfi.
Og það er svolítið vegna þess Ég vil ekki festast við hunda annarra. Ekki alveg svona. Því á þriðjudaginn fer Egon heim til fjölskyldu sinnar. Sjálfur mun ég sitja hér á rassinum án þess að hreyfa mig af staðnum nema ég þurfi að fara og hella niður öllu teinu sem ég hef hellt í mig.
Svo. Það líður ekki eins og það skrítið að ég vilji ekki vera hrifinn af hundum annarra en nauðsynlegt er. Mér líkar það ekki þannig, en bara nei, því ég sakna Ellu minnar svo óskaplega, og þrái svo brjálæðislega mikið í nýtt (mín!) hundur (því af augljósum ástæðum get ég ekki búið með Ellu lengur), er það svo.
Það sem ég myndi kjósa, af þeim hundum sem ég hef átt hér á sumrin og mun hafa hér af og til, er að hafa þær hér eins reglulega og hægt er, og helst lengri tíma í einu. Vegna þess að ég vil heldur ekki komast svo langt frá hundarútínum mínum að ég verði latur og nálgast þá hugmynd að ég vilji kannski ekki hreinræktaðan hund, háþróaða þægindi.
Erfiður, þetta – aðallega vegna þess að þegar allt kemur til alls líkar ég við alla hundana sem ég hef átt hér. Þetta eru góðir og notalegir hundar, allt bútið, á mismunandi vegu. En eins og ég sagði var; þeir eru ekki mínir, og það virðist standa í vegi fyrir því að ég vilji taka of mikið þátt í þeim tilfinningalega.
Tilviljun, það er annar ávinningur af því að hafa hunda reglulega, frekar en öðru hvoru. Ég hef misst ógeðslega mikið hreysti og þrek síðan Ella varð gömul – og enn meira núna á sumrin, þegar ég var varla úti, og þau skipti sem ég hef verið úti, hafa ekki farið langt vegna hita.
Svo ég vona það svo sannarlega að mottuna fyrir hundana verð ég mögulega með í fullu starfi (mán – friður) raunverulega fá vinnu, svo að svo verði. Ég bæði þarf og vil þær venjur sem það veitir. Ég vil ekki missa það of mikið, þangað til ég kem með nýjan heim (mín!) hundur.
Og þar til annað verður tilkynnt láttu það vera eins og það er; þetta er eins og að bíða og spara peninga og vona að það komi hvolpar frá eina ræktanda Svíþjóðar á Estrela.