Raunveruleiki minn er tæmdur af Ellu. Ég hugsaði um það þegar ég stóð upp úr þvottahúsinu í dag. Í tíu ár hef ég yfirleitt haft Ellu hjá mér þegar ég þvo þvott, að nýta tækifærið og fara í göngutúr á meðan vélarnar eru í gangi. Nú geri ég það ekki, en að lesa bók eða eitthvað, á meðan vélarnar og krukkarinn eru í gangi. Og ég áttaði mig á þessum veruleika þegar Ella var til, hverfa lengra og lengra inn í þokurnar.
Eitthvað annað sem við gerðum, Ég og Ella, var það þegar við sóttum þvottinn (og hún fékk að pissa um nóttina), eða hvað það varðar, verið í gönguferð – sérstaklega síðasta árið þegar hún varð eldri, meiddist meira, varð þreyttari og svo framvegis, er að standa og hvíla sig um stund á einum af grasblettum fyrir utan húsið. Ég stóð og reykti, og hún lagðist niður og hvíldi sig áður en við fórum á fætur (upp á þriðju hæð).
Þegar ég tók upp þvottinn fyrir stuttu, Ég stóð og reykti á grasflötinni, eins og við höfum gert svo oft. Ég stóð og horfði upp í eldhúsgluggann minn, og hugsaði með mér – hvernig get ég nokkurn tíma flutt héðan? Ég hef búið í tíu ár með Ellu minni í þessari íbúð. Öll árin mín með henni eru hér, í og við þessa byggingu.
Hvernig get ég það? slepptu því? Önnur ár ruglast ég alveg – Mér leið bara vel hérna fyrstu árin sem ég bjó hérna. En einmitt árin með Ellu. Að skilja þá eftir hér, í þessu húsi, í þessu hverfi, þýðir að skilja hana enn lengra eftir í þoku minningarinnar, og hvernig get ég gert það? Hvernig get ég yfirgefið stað þar sem minningar mínar um Ellu eru svo ótrúlega sterkar og áþreifanlegar? Ef ég flyt, hver mun þá eftir því að hún fór hingað?
Ég skil alveg Ég veit í alvörunni ekki hvernig ég á að standa mig án Ellu. Fyrir alvöru, og til lengri tíma litið. Ég lifi, augljóslega, en það er mikill munur á því að lifa af og að komast af þegar kemur að sambandi við hundinn þinn.
Ég geri mér grein fyrir því það mun gefa, með tímanum. Ég mun læra að lifa án hennar. Á vissan hátt hef ég nú þegar. Í vissum skilningi, ekki. Mér finnst ég glataður án hennar. Sambúð með Ellu gaf lífi mínu stefnu sem mér finnst ég ekki hafa náð á annan hátt.
Ég geri mér líka grein fyrir því að ég muni elska framtíðarhundana mína jafn mikið, fastur á öðrum stað í hjartanu (það var vinur minn sem sagði að hjartað væri svo stórt að það þyrfti ekki að setja öll dýrin á sama stað – þeir passa samt allir).
En bara í dag, núna, það skiptir ekki máli að hugsa svona. Vegna þess að ég sakna Ellu minnar svo ég held að ég skelli. Og ég vil ekki að hún hverfi of langt inn í þokuna, þó ég viti að það verði þannig. Ég veit að það er eðlilegt og alveg í lagi að það sé svona – en ég vil það ekki. Mig langar í hundinn minn hérna. Með mér.
Það er heppið að tárin þorna, því annars hefði ég líklega getað drukknað í þeim. Guð minn góður, hvernig ég græt. Og hafa grátið. Og mun halda áfram að gráta. Það tekur í raun aldrei enda.
Ó jæja; í augnablikinu má ég reyna að hugga mig við það að fyrr eða síðar verðum við saman aftur. Ég er ein af þeim sem trúa því að þú hittir þá sem þú elskar, þegar þú deyrð. Og þegar ég dey, þá geri ég það líka, á einhverjum tímapunkti. Og svo mun ég gefa mér alla þá ferfættu sem ég hef lifað, lifir og mun lifa saman með.