Mijn realiteit is ontdaan van Ella. Daar dacht ik vandaag aan toen ik opstond uit de wasruimte. Tien jaar lang heb ik Ella meestal bij me gehad als ik de was deed, om van de gelegenheid gebruik te maken om een wandeling te maken terwijl de machines draaien. Nu doe ik dat niet, maar een boek lezen of zoiets, terwijl de machines en de tuimelaar draaien. En ik besefte die realiteit toen Ella bestond, steeds verder in de mist verdwijnen.
Nog iets wat we deden, Ik en Ella, was dat toen we de was ophaalden (en ze moest vannacht plassen), of wat dat betreft, op stap geweest – vooral het laatste jaar, toen ze net ouder werd, kreeg meer pijn, werd vermoeider enzovoort, is een tijdje staan en rusten op een van de grasvelden buiten het huis. Ik stond te roken, en ze ging liggen en rustte voordat we opstonden (naar de derde verdieping).
Toen ik opnam de was een tijdje geleden, Ik stond te roken op het gazon, zoals we al zo vaak hebben gedaan. Ik stond op en keek naar mijn keukenraam, en dacht bij mezelf – hoe kan ik hier ooit vandaan komen? Ik heb tien jaar met mijn Ella in dit appartement gewoond. Al mijn jaren met haar zijn hier, in en rond dit gebouw.
Hoe kan ik? laat het? Andere jaren verpest ik het helemaal – Ik heb het hier de eerste jaren dat ik hier woonde gewoon naar mijn zin gehad. Maar juist de jaren met Ella. Om ze hier achter te laten, in dit huis, in deze buurt, betekent dat ze nog verder achterblijft in de nevelen van de herinnering, En hoe kan ik het doen? Hoe kan ik een plek verlaten waar mijn herinneringen aan Ella zo ongelooflijk sterk en tastbaar zijn? Als ik beweeg, wie zal zich dan herinneren dat ze hierheen is gegaan?
Ik begrijp het volledig Ik weet echt niet hoe ik het zonder Ella moet redden. Echt waar, en op de lange termijn. Ik leef, dat is duidelijk, maar er is een groot verschil tussen overleven en rondkomen als het gaat om de relatie met je hond.
Dat besef ik het zal geven, met de tijd. Ik zal leren leven zonder haar. In zekere zin heb ik dat al gedaan. In zekere zin niet. Ik voel me verloren zonder haar. Het samenwonen met Ella gaf mijn leven een richting die ik op geen enkele andere manier heb gekregen.
Ik besef het ook dat ik net zoveel van mijn toekomstige honden zal houden, vast op een andere plek in het hart (het was een vriend van mij die zei dat het hart zo groot is dat je niet alle dieren op dezelfde plek hoeft te zetten – ze passen toch allemaal).
Maar alleen vandaag, nu, het maakt niet uit om zo te denken. Omdat ik mijn Ella mis, dus ik denk dat ik knap. En ik wil niet dat ze te ver in de mist verdwijnt, ook al weet ik dat het zo zal zijn. Ik weet dat het natuurlijk is en volkomen oké dat het zo gebeurt – maar ik wil het niet. Ik wil mijn hond hier. Met mij.
Het is een geluk tranen drogen, want anders was ik er waarschijnlijk in verdronken. O mijn God, hoe ik huil. En heb gehuild. En zal blijven huilen. Het houdt echt nooit op.
Ach ja; op dit moment mag ik proberen mezelf te troosten met het feit dat we vroeg of laat weer samen zullen zijn. Ik ben een van die mensen die geloven dat je degenen ontmoet van wie je houdt, als je sterft. En als ik sterf, ga ik ook dood, op een gegeven moment. En dan zal ik genieten van alle viervoeters die ik heb geleefd, leeft en zal samenleven met.