Ik leef ermee bipolaire stoornis, dus voor mij persoonlijk, als mens, is de kwestie van het evenwicht tussen dit alles, het belangrijkste. Het komt vóór al het andere. Dit geldt eigenlijk ook voor honden – Om nog maar te zwijgen van de mens-hondrelatie. Ik besefte dit onlangs toen ik erover nadacht.
Het idee ontstond toen Ik dacht aan Lilo, en wat ik in mijn laatste bericht schreef over het helpen van haar om zelfvertrouwen op te bouwen. Ik heb namelijk een aflevering van Balansguiden gezien, een kleine serie clips met Alexandra Ortega en haar collega Linnea (en een achternaam die ik vergeten ben). In deze specifieke aflevering spraken ze over hoe wij mensen graag labels op onze honden plakken – zoals bijvoorbeeld dat een hond als onzeker en onzeker wordt ervaren. Het punt waar ze heel hard aan hebben gewerkt om over te brengen, was dat er een verschil is tussen onzeker/onzeker zijn in een situatie, en het hebben van onzekerheid/onzekerheid als basiskenmerk.
Combineer die gedachte met mijn eigen gedachte dat Lilo geen onveilige hond is, dan besef je al snel dat ze geen hulp nodig heeft om zelfvertrouwen op te bouwen. Omdat ze al zelfvertrouwen heeft.
Toen ik erover nadacht onze wandeling vandaag, Ik kwam tot de conclusie dat ze enerzijds regelmatig stopte om te staan kijken naar onder meer auto's, ze zocht mijn steun niet. Ze stond bijna een hele riemlengte van mij vandaan, en hoewel haar staart tussen haar benen zat, zag ik haar niet als bang, angstig of onzeker.
Nieuwsgierig, peinzend – En, met een verlangen om meer te weten te komen, maar bij voorkeur op enige afstand zonder directe betrokkenheid.
Ik ontmoet graag een hond die ondanks dat ze eerder in haar leven in zo’n nare situatie zat, maar heeft toch een ruggengraat genaamd duga en die stap voor stap een heel ander soort leven ontdekt.
En dat denk ik het beste wat ik voor Lilo kan doen is dat eigenlijk niet “hulp” haar om iets op te bouwen. Het beste wat ik kan doen is balans bieden, zodat zij zelf de ruimte krijgt om zich geheel zelfstandig te ontwikkelen. Daar heeft ze mij niet voor nodig. Ik kan haar begeleiden en laten zien hoe dingen werken, maar de rest kan en moet ze zelf doen.
Het komt eraan nooit hetzelfde zijn als dingen doen met je eigen hond, maar ik denk dat we ons moeten concentreren op volledig alledaagse ervaringen. Ga wandelen, kijk naar auto's, fietsen, mensen, woud, huis enzovoort. Misschien een bus nemen en naar de stad lopen.
Omdat het allemaal zo is dat ze wordt beïnvloed door hoe ik (en natuurlijk haar moeder) omgaan met haar ervaringen. Ik draag met balans bij zodat zij de dingen in alle rust kan ervaren, ze heeft alle ruimte om zichzelf te zijn en zich op een positieve en gezonde manier te ontwikkelen.
Dat heb je met dit soort mensen gedachten en inzichten denk ik (!) dat bij mij thuis het belangrijkste is om niet op een bepaalde manier te trainen of te zijn. Hier is het echt van het grootste belang dat honden zichzelf mogen zijn. Zodat alles zo soepel mogelijk verloopt, voor alle partijen – niet alleen voor mij of voor de hond, dus balans moet het allerbelangrijkste zijn. Dan richting, en daarmee bedoel ik niet of we naar rechts of naar links moeten gaan, zonder dat ik als persoon duidelijk ben over hoe dingen moeten werken.
Dominantie, als je dat wenst. Met de toevoeging dat verschillende honden op verschillende manieren de richting aangegeven moeten krijgen.