Zoë wel, verreweg, de meest lompe kat waarmee ik heb geleefd. O mijn God, wat kan die kat mij gek maken. Ze loopt rond en brult, vooral omdat het kan. Ze dringt erop aan, Zodra ik mijn hand uitstrek om haar te aaien of op te tillen, hij hield mijn hand tussen zijn voorpoten en likte me verwoed. Het kan heel leuk zijn – soms, maar niet elke keer.
Excuses voor de crappy mobielfoto – soms is het dichterbij dan de camera.
Zoë is net als Ella, vast in het lichaam van een kat. Ze is even opdringerig als overdreven sociaal, en weigert nee als antwoord te accepteren. Zoë kwam naar mij toe toen ze ongeveer een jaar oud was. Een van mijn beste vrienden heeft veel contacten in de kattenwereld, en Zoë was een zwerfkat. Ze raakte los tussen E4:en de spoorlijn in Sundbyberg. Ik was zojuist mijn Saga kwijtgeraakt (eerste kat die ik heb gehad sinds het kitten) en rouwde meer om haar dan ik om wie dan ook, I denk. Ik had absoluut geen zin om een nieuwe kat te krijgen, zelfs niet als noodwoning.
Maar toen kreeg ik wetende dat het een zwarte kat was, en aangezien ik alleen zwarte katten wil, stemde ik ermee in haar mee naar huis te nemen.
Zoals een jonge kat was Zoe is extreem onbeleefd. Ze was het type dat elke heuvel beklom, vlakke ondergrond die hier thuis was. Eenmaal daar vermaakte ze zich met dat spelletje dat katten voor zichzelf hebben, als ze gewoon ergens in proberen te porren om te zien wat er gebeurt. En denk na – elke keer dat er dingen van boekenplanken en vensterbanken naar beneden vielen. Bovendien was ze ongelooflijk bang voor Ella (wat helemaal niet verrassend hoeft te zijn; Ze var ca 4 – 5 maanden oud, uiterst assertief tegenover de katten, en zonder enig respect voor zinderende en scherpe klauwen).
Ondanks dat besloten mij na een tijdje, zodat Zoë mocht blijven, en dat heeft ze gedaan.
Zoë is dat altijd geweest onhandig. Het is er in de loop der jaren ook niet beter op geworden. Als jonge kat kregen zij en mijn toen oude kat Sotis, gedurende een korte periode, droogvoer voor kittens. Het idee was om ze een goede basis te geven (tips van een kattenfokker die ik ken), maar het enige dat gebeurde was dat Zoë dik werd. Door de jaren heen is het niet gelukt, maar ze is nog steeds dik – en het komt haar onhandigheid natuurlijk niet ten goede.
Dat is het nauwelijks Ik kan dit bericht schrijven, omdat het hele punt ervan is om het aan mijn Littlestocking te vertellen, mijn Slickepott en Muppet maken zich klaar om te gaan, zij met. Sinds Ella me verliet, is Zoe over het algemeen chagrijnig en chagrijnig tegen de meeste honden die hier zijn geweest. Vandaag schold ze Mysak uit (die ik als hondenoppas doordeweeks at vanwege zijn moeder, een van mijn beste vrienden, gaat een van haar katten paren) die niets anders deed dan iets te dichtbij staan en haar een beetje ruiken. Voor het eerst begon ik me af te vragen of Zoë pijn heeft, en daarom wordt ze zo boos.
Voeg het toe, het feit dat ze nu zowel traag als onhandig is. Zij en Molly eten op de vensterbank in de woonkamer, en ondanks het feit dat ik met behulp van een stoel en een klauwding een ladder voor haar heb gemaakt, ze heeft moeite met opstaan. Het gewicht helpt niets, hoewel ze de afgelopen maanden behoorlijk wat gewicht is kwijtgeraakt (sinds ik Mjaus droogvoer voor gecastreerde binnenkatten vond).
Dus ineens staat er Ik word geconfronteerd met de gedachte dat ik dit jaar niet zomaar mijn Ella zal verliezen, maar ook Zoë. Ze moet zo goed zijn als weinigen, maar Zoë hoort net zo goed bij en bij mij als alle anderen.
Ella verliezen wel bijna meer dan ik aankan. Om ook Zoe te verliezen – Ik weet niet echt hoe ik het moet aanpakken, Ik moet toegeven. Ik heb nog niet besloten 100% dan, maar gezien wat ik over mijn kat weet, is het min of meer klaar. Je hoeft alleen maar over de laatste kleine barrière heen te komen, en dan een afspraak maken.
Dan is het gewoon om te hopen dat Molly gezond blijft, parmantig en alert, zodat ik ze niet allemaal in een jaar hoef te verliezen.