Ik heb al een tijdje niet geschreven, omdat ik niet het gevoel had dat ik iets zinnigs te zeggen had. Er gaan veel dingen door mijn hoofd, en dit gedoe met honden is er één van. Voor goed en kwaad, kan ik zeggen, omdat de gedachten zowel positief zijn als.. niet noodzakelijk negatief, maar verdomd ook niet positief.
Voor een paar weken zijn hier meerdere honden geweest, behoorlijk intens. De kleine Bichon Havanezer Mysak heeft hier een paar maanden vaak rondgehangen, als zijn moeder op avontuur is geweest met haar inmiddels zwangere kat Tjorven. Zo ook Egon, de grote polaire mix waar ik zo dol op ben, ben hier een paar dagen geweest. En dan Lilo, Natuurlijk. De afgelopen week zijn er dingen veranderd, Ik heb dus bijna altijd twee honden in huis gehad.
Ik weet het niet het hangt daarvan af, of als het iets anders is waardoor ik een periode heb waarin ik enigszins verdrietig was over Ella. Het is de loop van de natuur dat ze na verloop van tijd meer eindigt zoals het was (dan) en die andere – andere honden, Bijvoorbeeld, haar aanwezigheid in wat-is verdringt (niet). Ik weet dat het zo is, en het is niets dat kan verrassen.
Maar het doet mij wel helaas niet minder verdrietig.
Voor, bijna zes maanden later mis ik mijn mupplisa, dus ik snauw. Ik ben eraan gewend geraakt dat het leeg is. Ik ben eraan gewend geraakt (Helaas!) doordat ik niet vlak voordat ik naar bed ga de deur uit hoef. Ik ben eraan gewend geraakt dat ik haar eten niet hoef te bereiden terwijl de waterkoker zijn werk doet voor de eerste pot thee van de dag.
Maar ik kan het nog steeds kijk nauwelijks naar foto's van haar. Ik kijk naar de rand zodat ik vanuit mijn ooghoek kan kijken, maar ik kan niet goed naar een foto van mijn Ella kijken. zij gaat gewoon niet. Hieraan moet worden toegevoegd dat het bijna drie jaar geleden is dat mijn vader overleed, en ik vind het nog steeds moeilijk om foto's van hem te zien; daar is het hetzelfde.. Ik kijk een beetje buiten de foto.
En terwijl ik de ene kant vindt het heel gezellig om andere honden in huis te hebben, mijn honden niet. Ik heb niet dezelfde relatie met hen, ook al vind ik ze allemaal leuk. Ego is de hond die mij de meeste weerstand geeft, en hij is daarom degene met wie ik het meest verwant ben. Lilo is degene die hier het meest is, en die mij mogelijk het meest nodig heeft. Mijn.. hij is meestal gewoon dom. 🙂
Maar zoals gezegd waar; geen ervan is van mij, en daarom sta ik mezelf niet toe zulke nauwe betrekkingen met een van hen aan te gaan. Ik zie gewoon hoe blij ze worden als hun mensen ze komen ophalen, en onthoud hoe hysterisch moederlijk Ella was, en hoe hysterisch gelukkig ze was toen we uit elkaar waren en elkaar weer zagen. En dan kan ik ernaar verlangen om het weer te hebben.
Om te zorgen de honden van anderen zijn supergezellig, en er zitten ontzettend veel voordelen aan. Een van de belangrijkste is dat ik zonder Ella de kans krijg om andere honden daadwerkelijk te leren kennen, wat eerlijk gezegd moeilijk was als ze aanwezig was. Daar krijg ik inzichten van, en hoe, waarschijnlijk de meeste honden, werkt anders dan mijn muppet.
Maar het werkt niet te vergelijken met het hebben van een eigen. Het komt niet eens in de buurt van het kennen van uw eigen hond van binnen en van buiten, en weet dat de hond jou net zo goed kent. En dat is de relatie Ik mis vooral. Ik en mijn hond.
Dus ik kan het niet doen vooral veel anders dan het rouwen van mijn hond, en hopen dat er pups komen van de enige Zweedse fokker van Estrela.