Je herinnert je waarschijnlijk nog dat ik een tijdje geleden een bericht over Zoe schreef. Zoë, min een supermok, Shit-down kat. Klumpdunsen, mijn mollige tante die het niet meer leuk vindt om bij hen te zijn. Het is vreemd hoe duidelijk ik het zie, Hoewel ik niet kan zweren dat iemand anders het zou opmerken.
Ella heeft me gewaarschuwd op een uiterst duidelijke manier, ongeveer zes maanden voordat het zou moeten gebeuren. Daarna waarschuwde ze me nog een paar keer, op verschillende manieren. Maar het was vooral het gevoel en inzicht dat zo ontzettend helder was.
Voor iets meer dan één maand geleden, over de laatste keer dat ik over Zoë schreef, kwam het besef dat het misschien tijd voor haar was om mee te doen. Niet zo dringend ineens, maar in een of andere nabije toekomst. Ik heb haar in de gaten gehouden, en de afgelopen dagen heb ik het gevoel gehad dat we nog dichterbij komen. Vrij snel, in aanvulling. Het is nog steeds niet dringend, dus het moet morgen gebeuren, maar het zou me erg verbazen als Zoe er na Kerstmis nog is.
Dat is het dus niet leuk meer. Het verlies van Ella is en is bijna meer dan ik aankan. Zoe na zes maanden verliezen wel – niet een beetje leuk. Maar bij haar is het hetzelfde als bij Ella. Ze heeft er niet zoveel plezier meer in, en er zijn een aantal dingen die moeilijk voor haar zijn. Het is puur egoïstisch om erop te staan haar in leven te houden voor mezelf, en dat wil ik niet zijn.
Zelfs als ik dat niet doe egoïstisch willen zijn, Voor mij is het ook niet zo grappig. Gedeeltelijk is het niet leuk om haar te zien tackelen, gedeeltelijk is het niet leuk om te weten wat je te wachten staat. Het is erg moeilijk om te beslissen wanneer het precies tijd is. Op dit moment wil ik vooral dat ze zoveel mogelijk liefde krijgt, dus moet ze meenemen als ze gaat.
Ik heb nog niet besloten mij voor wat ik daarna moet doen. Ik heb altijd twee katten gehad. De periodes met slechts één kat zijn erg kort geweest. Molly werd altijd vergezeld door Zoe. Zoë was slechts een maand of zo een eenzame kat, wanneer Sotis, Matt's koning van het huis, heeft ons verlaten. Sotis was een paar weken alleen toen mijn Saga snel en hilarisch moest verdwijnen. Er zal waarschijnlijk in de vrij nabije toekomst een nieuwe kat bijkomen – Ik kan me moeilijk voorstellen dat Molly als alleenstaande kat zou gedijen, hoewel we hier overdag honden hebben.
Twee verliezen over zes maanden. Hoe overleef je dat in godsnaam? Hoe ga ik het redden zonder mijn klootzak, schreeuwende en brullende mevrouw die altijd het kattenequivalent van Ella is geweest als het gaat om sociaal en opdringerig zijn?
Het werkt niet.