En dan bedoel ik niet de hondenbeet zoals in “ik hou van honden” hoewel dit volkomen waar is. Nee, Tegenwoordig verwijst de kop precies naar wat er staat – Ik ben gebeten door een hond. Door Floki. Gisteren toen we de klauwen gingen knippen. Het was niet iets wat ik had verwacht – alles, werkelijk.
Dat vindt Floki niet leuk je klauwen laten knippen is niets nieuws. Daar heb ik je al eerder over verteld. Wij hebben het meerdere keren geoefend, en ik heb gemerkt dat de dingen beter zijn geworden. Niet zielig, Natuurlijk, maar elke keer een beetje beter.
Gisteren gespannen mij om het op de best mogelijke manier te doen. Het was nog meer knuffels en snoepjes dan voorheen, om stap voor stap zijn ervaring van een onaangename en nare ervaring naar steeds positiever te maken. En het ging geweldig. De eerste voorpoot ging zo goed als mogelijk.
Maar ik zou het doen begin met de andere voorpoot, en ergens veranderde er iets voor Floki, en hij werd helemaal gek. Hij vloog naar boven en begon zich als een echte muppet te gedragen. Ik probeerde hem vast te pakken om hem te kalmeren, en daar ergens – hij beet in mijn hand.
Het is mij gelukt om te krijgen pak hem vast en houd hem stevig bij zijn nekvel vast om te voorkomen dat hij blijft rondslingeren. Het duurde even, maar eindelijk kalmeerde hij. Op dat moment gingen er heel wat gedachten door mijn hoofd.
De eerste was – I schaap geef niet op. ik mag niet geef het op en laat hem winnen door van de beet zijn manier te maken om een einde te maken aan alles wat hij niet leuk vindt.
Maar eerst de tijd – Ik gaf het op. Ik heb geen klauwen meer geknipt. Vooral omdat ik bloedde uit de hand die hij me beet, en omdat ik ook pijn had. Ik zou zijn pootjes niet stabiel kunnen houden, dus het zou niet goed zijn geweest om door te gaan.
Ik ben niet helemaal blij met hoe deze situatie is verlopen. Ik ben ook niet helemaal tevreden over de manier waarop ik het heb aangepakt. Maar dit heb ik eigenlijk nog nooit eerder meegemaakt. Ella zou er nooit aan hebben gedacht om zelfs maar te markeren. Nagels knippen met haar was als een droom. Maar toen begonnen we al met trainen toen ze nog een klein puppy was, en het was elke keer een gezellig moment als we de klauwen moesten knippen.
Ook gevoeld we waren zo goed voor elkaar dat als er zich een situatie voordeed, ik doorslaggevend moest zijn, dus ik wist precies hoe ik me moest gedragen om het te laten werken.
Er is weinig hieruit kunnen verschillende lessen worden getrokken. Om te beginnen; Floki is geen monster. Hij heeft niet geleerd hoe hij verstandig moet omgaan, en hij is om die reden ongelooflijk bang voor zijn eigen lichaam. Ik ben er helemaal van overtuigd dat het mogelijk is om hem te leren dat thuis nagels knippen supergezellig kan zijn, maar ik heb besloten dat dit een taak is voor zijn wiskunde. Ik wil niet het risico lopen om één keer per week gebeten te worden, als het niet mijn eigen hond is.
Weer een les geleerd is; dit is het bewijs van hoe ongelooflijk Het is belangrijk om uw hond al als puppy te trainen in fysieke omgang. Als je wilt dat de hond zijn klauwen kan laten knippen, tanden geïnspecteerd, enzovoort, moeten je begint er op tijd mee. Anders sta je daar als een dwaas als de hond volwassen is, en onnodig geld moeten betalen om de klauwen te laten afsnijden.
Een derde les voor mijn persoonlijke aandeel is dat ik er beter in moet worden om niet meer dan nodig betrokken te raken bij de honden van anderen. Ik wil, maar dat hoeft van mij niet echt. Dit is iets waar ik slecht in ben, en ik denk dat dat zowel ten goede als ten kwade is. Meestal vind ik het wel leuk om een beetje extra te doen, maar ik heb de neiging om meer te doen dan nodig is – en het is niet nodig.
Betreffende de beet zelf en mijn hand; het zijn vooral wat krasjes, een beetje groter – iets tussen een scheurmarkering en een gat, dat bloedde, en gisteren was ik op een paar plaatsen behoorlijk opgezwollen. Mijn hand doet pijn, maar kan alles zonder problemen aanraken. Ik voel me een beetje zwak in de hele hand, maar ik ben toch gebeten, dus misschien is het niet zo vreemd. Ik denk niet dat ik problemen ga krijgen, als alles is verdwenen en genezen.
Aan de grote kant het geheel voelt aan – shit, wat een avontuur. Geen erg leuk avontuur, maar een avontuur toch. Er gaan momenteel veel gedachten hierover door mijn hoofd, en ik weet niet helemaal zeker waar ze heen gaan.
Ik had gehoopt dat ik Floki en zijn moeder kon helpen met het knippen van de klauwen, zodat ze het op de lange termijn zelf kan doen. Maar ik wil niet het risico lopen opnieuw gebeten te worden.
De motivatie om het trainen van mijn eigen hond in het hanteren heeft echter het dak bereikt. Dit is geen probleem waar ik mij in wil laten meeslepen, in het geval van een hond die op volwassen leeftijd ongeveer zal wegen 50 – 60 kilo.