Er zal komende week een aantal herschikkingen plaatsvinden. Eigenlijk voelt het best goed, al zal het anders zijn dan ik had verwacht. Maar het geeft me de ruimte om even te ademen en te herstellen van de adrenalinekick van deze week, van mijn kant, ook al is het niet met opzet, overdreven emoties.
Dinsdag is Floki's laatste dag bij mij. Na het avontuur van vorige week met zijn aanval, Ik heb beseft dat ik het niet echt aankan om zijn moeder met hem te helpen. Er zijn te veel verrassingen, en hoewel ik over het algemeen goed wordt behandeld en goede medicijnen krijg voor mijn bipolaire stoornis, Ik heb een zeer lage stresstolerantie. Het voelt verdrietig dat het zo moet zijn, maar voor mijn eigen bestwil – en ook ter wille van Molly en Boyo, Ik moet mezelf op de eerste plaats zetten.
Egon's meester met familie kwam vandaag langs met een nieuwe zak droogvoer voor hem, omdat de oude op is. We hebben wat gepraat over Egon en zijn lichamelijke gezondheid, die helaas niet geweldig is. Hij is oud, hij is moe en kreupel, hij slikt pijnstillers – en ik woon drie vluchten verderop. Het is niet het ultieme voor hem om hier te zijn, hoewel het nog steeds relatief goed gaat.
Daarom hebben wij Ik ben vastbesloten dat dit de laatste keer is dat Egon bij mij is. Het voelt ook heel saai, maar Egon wordt er niet jonger of beter op, dus ik denk dat het het beste voor hem is om hier niet meer te komen.
Toen praatten we ook een beetje over Egon versus Molly, en een paar uur nadat de meester en zijn gezin waren vertrokken, belde hij en vertelde me dat ze Egon waarschijnlijk een paar dagen eerder zouden ophalen.
En het feit is dat het heel fijn voelt. Op veel verschillende manieren. Gedeeltelijk zal ik tijd hebben om nog meer tot rust te komen, Ik zal nog wat tijd hebben om uit te rusten voordat ik Boyo ga ophalen, en er zal vrede en stilte zijn voor Molly.
Woensdag komt Mysak getroffen, maar Mysak en Molly kennen elkaar al hun hele leven. Ze zijn ongeveer even oud, en Mysak is hier zo nu en dan geweest sinds hij een puppy was en Molly een jonge kat. Mysak woont zelf ook met een stel katten, zodat hij weet hoe hij zich bij hen moet gedragen.
Dus in het grote geheel al met al denk ik dat het sowieso relatief goed zal zijn, eventueel. Deze week ben ik al een paar dagen een beetje bang dat ik helemaal uitgeput zou zijn als Boyo thuiskomt, maar dit geeft mij meer ruimte dan ik aanvankelijk dacht, om bij te praten en bij te tanken voordat het tijd is om Boyo naar huis te brengen.
Sedan tycker jag (och jag vet att jag tjatar nu) att det är supertråkigt när det gäller framför allt Egon. Floki är trist också, men han är fortfarande ung och (relatief) frisk bortsett från krampanfallet. Egon är gammal, och det finns ingen som kan säga hur länge han håller.
Dock är jag glad för min egen skull att det blir såhär. Jag är oerhört tacksam över att ha fått hänga med Egon och Floki. Jag lär mig något av och med varje hund, och sådana lärdomar är aldrig bortkastade. Men jag är glad att jag får det här utrymmet till lugn och ro. Jag kommer att behöva det.
För veckan därpå, med start onsdagen den 12 februari, börjar mitt, Mollys och Boys eget äventyr – ons leven samen. Het zal superspannend zijn, en nu begint het eigenlijk met grote sprongen dichterbij te komen. De tijd zal voorbij vliegen, en dan is het tijd.