Voor degenen onder jullie die Zak George volgen waarover ik een tijdje geleden schreef, dus je weet het zeker Aflevering in zijn serie over het trainen van puppy's die zoveel kritiek heeft gekregen. Zowel zijn volgers als andere professionele hondentrainers hebben gereageerd op deze specifieke clip – zowel constructief als minder constructief (lezen; behoorlijk agressieve manieren).
Als je dat niet doet lukt het om de clip, die ongeveer vijftien minuten duurt, te bekijken, het gaat over hoe Zak George zijn toen ongeveer zes maanden oude BC-puppy Inertia voor het eerst meeneemt naar een kennel. Het doel van het geheel is om haar te trainen in de omgeving en haar te socialiseren – buiten de rustplaats, maar uiteindelijk neemt hij haar toch in huis.
De ontvangen zoveel kritiek komt kort gezegd neer op twee dingen; waarom kan hij zijn hond niet genoeg lezen om te begrijpen dat ze niet klaar was om andere honden te ontmoeten op de intense manier die gemakkelijk in een kennel voorkomt?, en waarom zorgde hij er niet voor dat hij de ervaring onderbrak lang voordat het escaleerde tot wat er gebeurde. Een grote, De zwarte hond snelde op een zeer evenwichtige en terughoudende manier naar Inertia toe, waarop Inertia die hond een paar keer snuffelde.
Zak's oplossing Het probleem was om de traagheid op te tillen en weg te lopen. Vervolgens bracht ze veel tijd door onder een bankje, nog steeds in de rustplaats.
ik ben niet een hondenexpert. Ik ben echter zeer geïnteresseerd en relatief goed gelezen. Ik heb tien jaar lang leren lezen en omgaan met mijn eigen hond, wat zeker precies het tegenovergestelde is van de hond van Zak George – maar toch. Ik heb voldoende kennis om te zien dat deze hond mist wat ze het meest nodig heeft; een verstandig leiderschap om op te leunen.
Eventueel Ik kom tot het echte punt van dit bericht, maar eerst wil ik tussenbeide komen wat ik persoonlijk vreemd vind aan dit fragment van Zak George.
Kortom, kan Ik zeg dat ik dit ben (en vele anderen) Overweeg dat er iets gebeurt met een hond waarbij de mens te veel tijd besteedt aan het trainen van de hond en te weinig tijd aan het zijn van een verstandige leider. Mijn persoonlijke mening is dat het volkomen krankzinnig is om in elke situatie je puppy te willen trainen, wanneer het meer dan genoeg is om als gids op te treden en, op een manier die de hond begrijpt, te informeren over wat zinvol is om te doen in verschillende situaties. Op deze manier leert de hond geleidelijk zijn eigen beslissingen te nemen op basis van ervaring en een hopelijk rustig en stabiel energieniveau.
Ik kan het niet Ik kan onder woorden brengen hoe volkomen krankzinnig ik het vind om te denken dat dit trainingsgedoe het enige is dat ertoe doet.
Overweeg dan Ik vind het ook min of meer een ramp dat iemand die beweert een professionele hondentrainer te zijn, niet beter in staat is de lichaamstaal en energie van zijn eigen hond te interpreteren, en op basis daarvan beslissingen nemen die haar ontwikkeling bevorderen.
Om verder te gaan; hier in Zweden wordt tegenwoordig een documentaire vertoond over hondengedragsspecialist Alexandra Ortega (Honden van Pegasus). Ik heb al eerder over haar geschreven, en ze behoort tot een school die precies het tegenovergestelde is van wat tegenwoordig als moderne hondentraining wordt beschouwd; Positieve bekrachtiging. Alexandra ziet structuur en orde als een noodzaak om een hond te laten werken, en ze gelooft ook dat de meeste hondenproblemen niet beginnen bij de hond, maar bij de mens waarmee hij leeft.
Ik volg Alexandra op Facebook, en de reacties op haar eigen berichten zijn in principe uitsluitend positief. Maar ik hoor van anderen die in andere hondengerelateerde groepen zitten dat de opmerkingen over haar echt haatdragend zijn – en ik kan met geen mogelijkheid begrijpen waarom.
Wat ik kan begrijpen is dat er verschillende manieren zijn om te kijken naar hoe je een hond op een goede en verstandige manier kunt opvoeden en behandelen. Ik denk dat het prima is – we zijn allemaal verschillend en functioneren op verschillende manieren. In de loop van de tijd ben ik gaan beseffen dat er veel manieren zijn om naar het leven met een hond te kijken. Wij verwachten andere dingen van onze honden.
En dat is nu komen we bij een bepaald punt van dit bericht.
Terwijl ik de ene kant beseft het, begrijpen en accepteren dat er verschillende zijn “scholen” over hoe u samen kunt leven met uw honden, Ik vind het heel moeilijk om de totale afwezigheid van acceptatie en tolerantie bij zoveel mensen te begrijpen. Het wordt noodzakelijk om het schaamtekussen tevoorschijn te halen – Echt.
Hatelijk schrijven en bedreigende reacties op sociale media – wie heeft er baat bij? In welk opzicht is het constructief?? Op welke manier komt het de eigen houding ten opzichte van het hondenleven ten goede?
Dat denk ik dit is slechts één van de vele uitingen van de huidige algemene houding onder mensen. Maar laat me je vertellen dat eigengerechtigheid en zelfverheerlijking tot de lelijkste eigenschappen behoren die je kunt hebben.. Dat ding over geloven dat je eigen overtuiging de juiste waarheid is, is een heel nare houding. Het is duidelijk dat je een veroordeling moet krijgen, maar het is ook heel beleefd om begrip te hebben en te accepteren dat anderen niet dezelfde kijk hebben op hoe dingen werken.
En het feit is dat het niet van iemand anders is, in mijn ogen gebarsten meningen, wat ik het meest walgelijk vind. Het is het totale onvermogen en de onwil van sommige mensen om de mening van anderen te accepteren, theorieën en methoden over hoe dingen werken – inclusief hoe om te gaan met honden (merk op dat ik schreef handvatten – niet sporten).