Ik ben er vrij zeker van dat ik hier eerder over heb geschreven, maar het verschil is zo groot dat ik denk dat het de moeite waard is om te herschrijven. Namelijk dat er een verschil is tussen hond en hond, en ik ben van plan, zoals gewoonlijk, uit te gaan van mijn eigen ervaring en vooral Ella als voorbeeld te gebruiken. Nu ik met een aantal anderen heb rondgehangen, normale honden, Ik besef nog meer dat Ella niet zo was.
Ik weet het niet hoe vaak ik aan andere mensen probeerde uit te leggen dat Ella geen normale hond was. Ik heb vrienden die, na mij en Ella al vele jaren te kennen, begrijp nog steeds niet helemaal wat er in een door de verdediging gefokte hond zit.
Voor degenen die nadat je de blog een tijdje hebt gevolgd, herinner je je waarschijnlijk dat ik meestal zeg dat Ella haar leven met duizenden kilometers per seconde leefde. Ze had een extreem hoog energieniveau, en het was gemakkelijk om haar te zien als een hond met zowel ADHD als Asperger. Ze was ook enorm intens en er volledig van overtuigd dat de wereld van haar was. Bovenal hield ze van mensen en ging ervan uit dat iedereen minstens evenveel van haar hield. Ze was ook een behoorlijk scherpe hond, en werkte niet zo goed met heel veel honden.
Dat had ze zeker zou rustiger zijn geweest als ze een uitlaatklep had voor haar behoefte om te werken, maar nu bleek het niet zo te zijn. Ik deed mijn best om haar opgewonden te maken, maar wat ik met haar heb gedaan, heeft nooit aan haar behoeften voldaan. Nu heb ik geluk gehad, omdat ze toch heeft gewerkt (al zijn er zeker mensen die daar anders over denken) en heeft het voor mij goed gedaan als gezelschapshond en barometer.
Maar beledig mij niet door te zeggen dat jij ook een energieke hond hebt gehad en zeker ook weet hoe die is. Ik heb na Ella honden ontmoet die veel energie hadden, was intens en wilde veel – maar geen van hen kwam zelfs maar in de buurt van haar niveau. En dat zeg ik niet omdat ik bevooroordeeld ben, maar omdat het zo is.
Het is namelijk zo verschil bij een hond die een bepaald niveau van stress heeft en daardoor als veel energie wordt ervaren, en een hond die een wervelwind van de natuur is. Er is een verschil tussen een hond die makkelijk te leren is en alles kan voor een snoepje, en een hond die voortgedreven wordt door zo'n sterke wil om te doen, dat zijn hele psyche en mentaliteit ermee vibreert.
Het slimme met het hele ding is dat je moet gevoel de hond. En daarmee bedoel ik niet dat je weet wat het leuk vindt, hou niet van, hoe het werkt enzovoort. Dat is niet waar ik het nu over heb. Wat ik bedoel is dat je wel moet gevoel het energieveld van de hond. En geloof me als ik dat zeg; Ik ben tot nu toe nog geen hond tegengekomen die dat wel heeft gevoeld op dezelfde manier als Ella. Maar misschien is dat wel zo, dat veel mensen niet weten hoe ze energievelden moeten voelen, of ze verpesten het.
Een hond gefokt van de strijdkrachten is een elitehond. Ze zijn gefokt voor één doel; werken. Als je verschillende filmpjes met militaire honden bekijkt, politie honden, wachter met hond en dergelijke, dan zie je dat ze bijna altijd voor de persoon staan (die graag iets achteruit staat/loopt om weerstand te bieden) want daar doen ze hun werk. Zo’n hond wordt niet op dezelfde manier moe als een normale hond. Behalve de laatste zes maanden van Ella, waarin ze veel sliep (en sliep eigenlijk diep in plaats van met minstens één oog open), Ik denk dat ze in haar leven misschien een paar keer volledig bewusteloos is geweest.
Ik heb ontmoet een mens die ook een tijdje een FM-hond had. Een voogd, en toen ik hem vertelde hoe zwaar het was om met Ella te lopen als ze aangelijnd was, wist hij precies wat ik bedoelde. Ik heb vrienden die geloven dat je alle honden kunt leren netjes aan de lijn te lopen, en ik geloof dat dat waar is. Als het maar een normale hond is.
Maar Ella wel geen normale hond. Over het geheel genomen denk ik dat ik het heel goed met haar heb gedaan. Zeker gezien het feit dat ze mijn eerste hond was. Maar er zijn een paar dingen waarbij ik het nooit goed heb kunnen doen. Bijvoorbeeld dit ding over aan de riem hangen. Niet altijd, maar heel vaak. Haar behoefte om vooruit te komen en te ontdekken wat er achter het volgende grassprietje en de volgende stok zat, was groter dan haar bereidheid om te doen wat ik van haar vroeg.. Iets anders was haar overdrijving, klote vreugde toen de deurbel ging of we buiten mensen tegenkwamen die we kenden – of wie haar toevallig in de ogen keek.
Ik weet het niet als ik mensen ooit het verschil laat begrijpen tussen een normale hond en een FM-hond. Het is misschien lastig te begrijpen als je zelf geen FM-hond hebt gehad. De enige overeenkomst die ze hebben is dat het honden zijn, ongeacht hoe ze zijn gefokt. Maar daar eindigen de overeenkomsten. De psyche en mentaliteit van een FM-hond is iets heel anders dan die van een normale hond.
Ik ben vol Ik ben me ervan bewust dat ik over Ella praat alsof ze een soort überhond is. En ze was op zichzelf. Maar dat betekent niet dat het gemakkelijk was om met haar samen te leven. Integendeel. Het leven met haar was buitengewoon stressvol, en ik denk niet dat ik ooit een privépersoon zal aanbevelen om pleeggastheer te worden of een volwassen FM-hond te adopteren. Er kan te veel misgaan, als je pech hebt of onwetend bent. Het kost veel te veel bloed, zweet en tranen om het op de harde manier te leren.