Zaterdag werd hij vier maanden oud, wie naar de prins. De goudklomp. Niet dat ik denk dat hij zich bijzonder goed kleedt in goud (Bovendien ben ik niet zo dol op het metaalgoud), maar hij is nog steeds mijn goudklompje, lillherrn. Lief kind heeft veel namen, dat is er eentje die zeker is. 😀
Boyo op zijn verjaardag van 4 maanden – ook samen met de Dalmatische Sigge.
Vier maanden oud. Hij kwam bij mij wonen toen hij twee maanden oud was. Dat betekent dat hij op dit moment de helft van zijn leven bij mij en Molly heeft gewoond. Wij zijn waarschijnlijk de enige familie die hij kent – zonde, vader en broers en zussen zijn waarschijnlijk behoorlijk vergeten, nummer.
En, en dan Lilo, Natuurlijk. Ik ben tot de conclusie gekomen dat Boyo een hond heeft – Gebruik, en Lilo, ze heeft ook een hond – Boyo. Ik en Lilo's moeder, wij zijn niets meer dan personeel in hun relatie. Ze liggen behoorlijk dicht bij elkaar, werkelijk, en zijn ontzettend schattig om samen naar te kijken.
Nog opgelost mooier, het zijn waarschijnlijk tamejfan Molly en Boyo. Boyo, hij zou haar graag willen achtervolgen en haar rug nat maken met spuug en waarschijnlijk een beetje knabbelen. Persoonlijk ben ik niet helemaal tevreden, en ik denk niet dat Molly dolblij is, zij ook niet. Helaas is ze dom en zegt ze niets, ondanks dat haar klauwen scherper zijn dan die van Boyo. Heren – ze hebben hun momenten waarop het wiskundehart smelt en in een plas op de grond stroomt. Als Boyo hier in de keuken op zijn bed ligt en behoorlijk moe is, en Molly loopt naar hem toe en begint op te staan. Wanneer Boyo er net wakker en een beetje duizelig uitziet, en wast Molly's oren.
Die momenten, Ik zeg het je… ♥
Dus ze vinden het leuk eigenlijk elkaar, een beetje sluw. Molly doet niet altijd alsof, maar eigenlijk ben ik ervan overtuigd dat ze Boyo een beetje gezellig vindt. Het maakt mij zo ongelooflijk blij, werkelijk.
Dat is ook zo Er is veel gebeurd met Boyo, waarover ik vergeten ben je te vertellen. Vanaf het begin heb ik hem als nogal gereserveerd en voorzichtig ervaren. Niet zo veel meer. Niet dat hij roekeloos is geworden, maar hij is veel comfortabeler geworden met zichzelf, hij is socialer geworden – en eigenlijk moediger. Ik ben verwend met Ella die alles deed wat ik haar vroeg, hoe jong/oud ze ook was. Boyo is voorzichtiger, langzamer in zijn manier van grijpen en uitvoeren. Hij kan soms een beetje een lafaard zijn – niet noodzakelijkerwijs op een slechte manier, maar genoeg om mij te laten denken dat het opbouwen van zijn zelfvertrouwen de moeite waard is.
Hij heeft ontvangen over een reling lopen, spring op en neer van rotsen, dicht bij enge dingen geweest… En snijd de klauwen, Natuurlijk – wat trouwens heel veel gaat, veel beter nu. Hij is zo super getalenteerd.
Dit met Ook de netheid van de kamer gaat als een dans. In misschien een maand of zo hebben we twee of drie ongelukken gehad, bij twee gelegenheden. Ik verwacht dat er nog meer ongelukken zullen gebeuren, maar zo weinig in zo'n lange tijd – heel goed gedaan. Ik geef hem en mezelf daarvoor een schouderklopje, werkelijk. Ik draag hem nog steeds de trap af, maar we zullen zien hoe lang ik het volhoud – hij is een fan tung. 😮
Hij is ongelooflijk in tegenstelling tot mijn Ella, maar ik begin langzaam te beseffen dat het er niet toe doet. Het is echt één ding om iets met het hoofd te begrijpen, en nog iets heel anders om het met het hart te begrijpen.
Maar dat zal wel gebeuren verdomd als ze niet passen, beiden, daarin. ♥