Toen Ella een jonge hond was, ging ik een keer naar buiten om haar te plassen, en ze rukte de riem los en rende weg om een andere hond te begroeten die een eindje verderop aan zijn nachtplas was. Ik haastte me daarna, beschaamd als weinigen en verontschuldigde zich voor het feit dat mijn hond zich zo slecht gedroeg. Het was het begin van een vriendschap die nog steeds voortduurt, iets meer dan tien jaar later.
Ella en het de hond was hun hele leven vrienden, hoewel ze niet noodzakelijkerwijs samen opgelost konden worden. Ella was behoorlijk scherp, en de andere hond (ook een teef) was zeer dominant, dus we waren bijna altijd buiten als we de honden bij ons hadden. Het waren allebei absoluut fantastische honden, maar op verschillende manieren ongelooflijk stressvol, vooral als jonge honden. Ook samen wandelen was eigenlijk onmogelijk, onder andere omdat Ella zo ontzettend gestresseerd raakte omdat er nog een hond voor haar uit liep. Sterker nog, het was voor haar totaal ondraaglijk om mee te doen, dus het gebeurde bijna nooit dat we het later in het leven van de honden deden.
Daarom, wanneer dat het was duidelijk dat zowel dat gezin als ik elk een nieuwe hond zouden krijgen, we besloten meteen dat onze honden moesten samenwerken. We willen elkaar kunnen ontmoeten zonder dat het een gevecht wordt. En we willen kunnen gaan wandelen zonder dat het een constante strijd is voor een van ons of voor ons allebei.
De andere hond, het is de Leonberger-mix van Mozart waar ik af en toe wat over schrijf. We hebben al een tijdje besloten dat het niet automatisch kattenkwaad wordt omdat we elkaar ontmoeten. We willen elkaar kunnen ontmoeten zonder dat de honden hysterisch worden en willen gaan worstelen en spelen tegelijk. Gezien ze nog niet zo oud zijn, zal het waarschijnlijk een beetje zo gaan – maar oefening baart kunst, en het wordt eigenlijk elke keer beter en beter.
Dat wat echter gaat verbazingwekkend goed, is samen wandelen. Natuurlijk willen ze spelen, de jongens, maar ze doen het allebei fantastisch. Sterker nog, zo erg zelfs dat ik bijna met mijn kin op de heuvel sta – Ik ben zo ongelooflijk in de war. Het is echt, echt leuk om met Mozart en zijn tante te wandelen.
Ik ben te lui om een paar berichten terug te gaan en te kijken of ik er daadwerkelijk over heb geschreven, maar ik heb een neusriem voor Boyo gemaakt. Ella is oud, werkelijk. Nu hij een beetje tienerhumeurig begint te worden, het voelt als een fantastisch ding om de wandelingen voor ons allebei plezierig te maken. En weet je; hij loopt als een droom met een neusriem. Ik kan de riem min of meer aan mijn pink vasthouden. Nu zal dat niet zo blijven, want binnenkort zal hij erachter komen hoe het werkt – maar het zal nog steeds beter zijn dan kettingen (of harnas, wat ik helemaal niet leuk vind).
Plus ik zocht naar Ella's oude hoefzak die we gebruiken tijdens onze langere wandelingen. Jo, maar dat heb ik je natuurlijk verteld!? Jo, Ik denk het wel. Ik herinner me dat ik schreef dat er geen gewicht in zit, alleen de hoefzak zelf – tot nader order. Maar daar heeft hij helemaal geen zin in, maar loopt super stijlvol en netjes binnen.
Ik ben zo ongelooflijk blij en dankbaar dat het zo goed werkt, dit met wandelingen met Mozart. Met Ella meegaan, samen met de vorige hond van dat gezin, was echt een nachtmerrie. Dit is puur genieten, en het is zo verdomd leuk!!! ♥
Dan zullen ze dat doen natuurlijk gaan spelen – Ook. Nu zijn ze al een hele tijd braaf als ze niet mogen spelen (omdat je niet elke keer kunt spelen als je daar zin in hebt), dat het tijd wordt om ze los te laten in het hondenhok, zodat ze kunnen rennen en elkaar kunnen achtervolgen, worstelen en hebben, totdat ze helemaal weg zijn.
Het is precies dat vaststellen – er zijn veel dingen die anders en anders zijn, als het om Ella en Boyo gaat. Ik wou dat ik ze allebei kon hebben.