Ik sta aan de rand van een moeilijke situatie en kijk toe. Lilo's moeder heeft momenteel een gezinssituatie die volkomen krankzinnig is. Het gaat om een naast familielid dat ernstig ziek is en nog lang niet zal herstellen (het is niet Corona, voor degenen die het zich afvragen). In één maand tijd zijn hun levens en het dagelijkse leven op hun kop gezet, haastte zich onherkenbaar en werd een complete chaos.
Ik weet niet hoe het is met de rest van jullie, maar ik ben er mee opgevoed, voor zover mogelijk, wanneer het echt nodig is, helpen zoveel als ik kan. Er zijn bepaalde situaties waarin je gewoon opstaat zonder er zelfs maar aan te denken, en dit is zo'n situatie.
Dit is de reden waarom Lilo nu zoveel fulltime bij mij is – en als de dingen gaan zoals ik wil, zal ook zo blijven. Ik weet dat haar moeder zich zorgen maakt over hoe het zal gaan, maar ik heb ook gezegd dat Lilo zo lang als nodig is bij mij kan blijven. Hoe kan ik nog iets zeggen – de gaat gewoon niet. En als ik iets echt niet begrijp, is het hoe je jezelf op de eerste plaats kunt zetten en nee kunt zeggen, in een situatie als deze.
Ik ben me ervan bewust over dat ik belachelijk loyaal ben aan bepaalde geselecteerde mensen. De meeste daarvan verpest ik, maar er zijn er een paar waar ik opsta zonder zelfs maar na te denken. Lilo en haar gezin heb ik ca 1000% of zo. Het is alsof er niet eens over gediscussieerd kan worden. Ik heb toevallig ook een heel goed gevoel over mezelf, dus ik weet precies waarom ik dit doe. Het heeft met veel dingen te maken, waarvan er één gewoon schoon is, snijd het egoïsme. Ik wil dat Lilo het beste krijgt wat ze kan, en ik weet dat het goed met haar gaat, Molly en Boyo. Er is geen plek waar ik liever heb dat ze is, dan hier, zolang als nodig is. Plus ik (en Molly en Boyo) zou haar missen als ze ergens anders was.
Dit soort loyaliteit en vriendschap die ik u bied uiterst, heel weinig mensen, is iets waar ik zelf nog lang niet mee verwend ben. Ik heb er een uiterst Er zijn maar weinig mensen die mij op deze manier hulp zouden bieden als mij iets zou overkomen. Mijn vader is dat gedeeltelijk geweest, en hij is ook degene die mij heeft geleerd dat je het zo moet doen. Zijn manier van loyaal zijn was heel anders dan de mijne, en eerlijk gezegd zie ik dit als een kans om er voor iemand te zijn zoals ik wenste dat mijn vader er voor me was toen ik dat het meest nodig had. En geloof me, Ik heb het nodig gehad.
In deze specifieke situatie kan ik niet veel doen. Ik kan niet zo dichtbij familie komen om beter te worden, en ik kan ook hun rekeningen niet betalen en ervoor zorgen dat al dat spul werkt. Dat ik kan Doen, is om voor Lilo te zorgen – en ik ben van plan dat te doen zolang het nodig is. Als het gaat om de dieren waar ik om geef, kan ik tot het uiterste gaan om te helpen. Waarschijnlijk langer dan de meeste.
Ik ben oké ermee.
Dus nu weet je het waarom Lilo hier meer is dan bij haar familie. Meer dan dit ga ik je niet vertellen, omdat het niet om mijn familie gaat. Ik kan alleen maar aan de zijlijn staan en toekijken, en doe het weinige dat ik kan om het te vergemakkelijken.