Ég hef aðeins átt einn (og hálft) hirðir, svo ég veit ekki hvort ég ætti að segja að ég sé sérfræðingur í því hvernig þýsku fjárhundarnir sem kyn virka eða “er”. Fyrir þá sem velta fyrir sér þessum helmingi, er önnur tíkin sem ég gaf í smá tíma, eins og ég meina. En í dag datt mér í hug að skrifa aðeins um þýska fjárhunda og reynslu mína af tegundinni.
Að eiga einn Hersveitir alin þýskur fjárhundur er, sérstaklega núna þegar ég er með fullkomlega venjulegan þýskan fjárhund, eins og að láta ala upp þýskan fjárhund í teningum og ferningum. Svoleiðis. Allt er stillt upp í hámarksstyrk í FM-ræktuðum hundi. Nú er Boyo nokkuð nákvæmur 7,5 mánaða gamall, og þangað til á milli 5 – 8 fyrir vikum síðan fannst mér hann vera frekar leiðinlegur. Og í samanburði við Ellu sem var allt annað en leiðinleg frá fyrstu sekúndu, Hann var reyndar frekar dapur, Boyo.
En nú byrjar það hann verður rosalega stór. Ekki bara í líkamanum, en það gerast líka hlutir í hausnum á honum. Hann hefur uppgötvað að Lilo lyktar öðruvísi þarna en hann sjálfur. Ekki of mikið, en svona er hann stundum svolítið forvitinn og það á örugglega eftir að versna. 😀 Hann hefur líka uppgötvað að hann er með eigið ég sem er aðskilið frá mér báðum, Molly og Lilo. Við höfum farið úr kraga í trýni því hann fór að haga sér vel í göngutúrunum. Og, en svo, hlutir gerast.
Í dag vorum við fara að heimsækja vin minn. Henni fannst Ella alltaf vera allt of mannblendin og feimin, sem ég get alveg skilið, því hún var. Síðast þegar við vorum heima hjá henni líkaði henni mjög vel við Boyo, en í þetta sinn þótti henni hann sæmilegur. Og það var það sem hugsanirnar snerust um “hirðir” svona byrjað. Því hann er mjög líkur Ellu á margan hátt sem var ekki svo skýrt áður.
Þetta er nokkur einkenni sem ég get séð eru algeng á milli Ellu og Boyo; kraftmikill, staðfastur, go-go-ig og stífur og skortur á hvatastjórnun. Þegar Boyo ýtir á hnappinn sinn hefur hann töluverða orku. Ég hélt það ekki áður, en svo var hann í rauninni ekki með on takka á sama hátt og hann er með núna. Við sjáum hvernig það lítur út í framtíðinni. Hann getur líka verið frekar ákveðinn, svo mikið að ef til dæmis Lilo vill láta klappa sér, grípur hann fram í. Boyo heldur að hann sé miðpunktur athygli allra, alltaf. 😀 Honum finnst til dæmis gaman að láta klappa sér, og eiga erfitt með að sætta sig við nei – og þar að auki finnst honum gaman að stökkva á hvern sem hann vill að láta klappa sér. Ekki alveg þægilegt allan tímann. Þrjóskan felst í því að þegar hann kemst á hraðann getur verið erfitt að taka hann niður án líkamlegrar snertingar, og þú horfir á hann hvernig augun rúlla um í höfuðkúpunni hans.
Mitt átak Boyo er að breytast aðeins, reyndar. Frá því að vera hálfdauður í mínum augum er hann núna á leiðinni í eðlilegra orkustig, sem er ánægjulegt. En ég tek líka eftir því að með þessu eðlilegra orkustigi verður þörfin fyrir virkjun meira áberandi. Hingað til hefur hann verið lítill og fáránlegur og frekar heimskur, en því eldri sem hann verður því meiri verður þörfin. Svo lengi sem það er sumar og hlýtt verða bara lengri göngur á nóttunni, en að lokum þegar það verður hæfilegt hitastig jafnvel á daginn utandyra, við byrjum að fara öðruvísi.
Svo er það þannig að leiðin sem ég vil virkja Boyo krefst þess að einblína á hann einan. Miðað við hvernig ástandið lítur út fyrir fjölskyldu Lilo stend ég upp 100% þegar þörf er á, en það þýðir að ég get ekki einbeitt mér að Boyo eins reglulega og ég myndi vilja. En það hlýtur að vera svo – Lilo þarfnast mín líka. Og þar að auki verð ég einfaldlega að gæta þess að gera það besta þegar Lilo er í raun heima með fjölskyldu sinni. Þá hef ég allan tíma í heiminum til að eyða í Boyo. Bæði þegar kemur að göngutúrum og litli hverfa eftir allt saman “hreyfingu” Mér finnst mikilvægt. En það ég hugsar er mikilvægt, finnst líka mikilvægt, og ég vil geta tekið þátt í því.
Það er gaman að sjá hundinn þinn breytast. Sérstaklega þegar það er til hins betra og skemmtilegra. Ég hef verið sannfærður um að Boyo verði ofur yndislegur hundur sem fullorðinn allan tímann, en núna verð ég bara enn sannfærðari um það. Það verður svo gaman að sjá hvernig hann verður og virkar aftur.. segjum eitt eða tvö ár. Svo ekki sé minnst á hversu gaman það verður að sjá hversu stór hann endar. Hann er nú þegar orðinn ansi stór, hversu ungur hann er.
En vegna þess aftur að þessu um fjárhirða og almenna eiginleika; þó Ella ekki alltaf (sjaldan, reyndar) var auðvelt að lifa með, svo ég hef saknað flests af því sem var hún. Orkan, áræðnina, stífleikann, vinnuviljinn (þó að ég persónulega hafi ekki mikinn áhuga á að æfa, Mér líkar hugarfarið), framandi anda og svo framvegis. Boyo mun aldrei ná sínu stigi í þessu öllu, en mér finnst gaman að sjá að þeir hafa í raun líka líkt, ekki bara munur.