In de laatste post schreef ik dat ik minimaal een halve post ga schrijven over hoe ik wil dat mijn hondenwandelingen zijn. Nu ging ik het doen – dus bereid je voor om het volledig met mij eens te zijn, of om boos te worden en te denken dat ik dom ben in mijn hoofd. De keuze is aan jou. 🙂
Als ik ga samen met mijn hond wil ik dat hij eruit ziet als één op de drie (3) manier. Hij kan aan een lange riem lopen, of aan een korte lijn. Als hij aan een korte lijn loopt, kan hij ook aan een halflange lijn gaan (of halve kaart, afhankelijk van hoe je het bekijkt) koppel, waar hij een grote bewegingsvrijheid heeft, of op kaarten, strikte lijn waar ik wil dat hij naast mij loopt.
Ik zal nemen verdeel dit in delen.
Lange riem
Ga maar door lange riem – wat prima is, afhankelijk van waar we heen gaan en hoeveel mensen er om ons heen bewegen (lopen, fietsers, bromfietsers enz), moet het netjes en netjes gebeuren. Ik wil mijn hond aan mijn zijde, hoewel hij zich over de gehele lengte van de riem mag bewegen, zolang deze niet uitgerekt is. Een uitgerekte riem is nooit oké – voor mij. Als jij denkt dat het oké is, Is het goed? – voor jou. Maar ik wil geen uitgerekte riem. Ik wil dat mijn arm recht naar beneden hangt, en ik wil zeker niet dat hij alle kanten op beweegt, omdat mijn hond te ver aan de lijn loopt. De arm moet hangen waar hij is; recht naar beneden. Ik wil de riem ook tussen twee vingers kunnen houden, en dat mijn hele zelf ontspannen in de armen is, schouders en nek.
Boyo (en Lilo, voor dat deel) hijzelf mag zich ver buiten de lijnlengte bewegen. Wat ik eis, dok, is dat hij/zij niet voor mij uit loopt. Ik hou er niet zo van als een hond voor mijn voeten loopt, of in het algemeen, loopt voor mij uit. Het heeft niets met leiderschap te maken (geloof het of niet), maar vooral gewoon – Ik vind het niet leuk. Ik wil mijn hond heel graag naast me hebben. Daarom geef ik er de voorkeur aan dat mijn hond zich binnen een hoek van ongeveer 45 graden naast mij beweegt. Als hij/zij buiten deze hoek begint te bewegen, raak ik een beetje geïrriteerd, wat gemakkelijk kan escaleren nu Boyo een tiener is en een rotzak.
En omdat Boyo nu is het toevallig een jonge hond en klef, dit lukt hem niet altijd. Eigenlijk vrij zelden, in naam van eerlijkheid. Hij denkt dat hij precies kan gaan hoe en waar hij wil, hij vindt het leuk om voor of achter mij heen en weer te gaan, hij wil voor mijn voeten lopen, hij tekent graag litegrand (maar in naam van de eerlijkheid; het trekken is eigenlijk niet zo gevaarlijk), enzovoort. Ik vind het verontrustend genoeg om hem weer aan een korte lijn terug te brengen, het grootste deel van de tijd.
Kort koppel
Hier hebben we immers twee opties. Eén daarvan is dat de riem kort is, maar dat Boyo nog steeds een relatief grote bewegingsvrijheid heeft. Ik geef hem een riem als hij ergens wil ruiken, en het maakt niet uit of hij mij een stap voor is. Ik wil de riem nog steeds losjes tussen twee vingers kunnen houden, mijn arm moet vrij en recht naar beneden hangen, zonder spanning of druk in de riem. Deze variant kan hij momenteel helemaal niet aan. Hij wil vooruit, opzij, voor mijn voeten, enzovoort. Vreselijk vervelend.
En de tweede het alternatief is – superstrikt kort koppel. In deze variant wil ik Boyo's hoofd bij mijn knie hebben, en ik wil dat we gefocust en in een vlot tempo rechtdoor gaan zonder afgeleid te worden door vlinders, vogels, een blad, een auto, een wat dan ook… Boyo is over het algemeen heel gemakkelijk afgeleid, en dit is waar we het meest werken, vooral nu. In één keer een lange wandeling kunnen maken (volgens mij) verstandig zonder te vertragen, zonder afgeleid te worden, enzovoort in alle oneindigheid.
…
Mijn droomwandeling
Mijn droomwandeling met Boyo (en Lilo) is om samen te kunnen lopen zonder dat iemand trekt, fladderend rond als een hersendode vaatdoek, met één/twee hond(en) die luisteren en gehoorzaam zijn. Ik wil ze tijdens de wandeling op een leuke manier kunnen activeren zonder later boos te worden of te worden.
…
Aan de grote kant het geheel is momenteel Boyo, dan misschien anderhalve maand geleden, volkomen nutteloos om netjes aan de lijn te lopen. Hier en daar maken we een wandelingetje, en geloof mij – het is zó fijn om gewoon verder te kunnen gaan zonder te moeten zeuren en knagen, onaangenaam en kwaadaardig voelen, een slecht humeur krijgen en al het andere dat daarop volgt. Maar op dit moment is het niet de norm. Het wordt extra leuk als Lilo er is, omdat hij extra ongericht en gemakkelijk afgeleid raakt – maar het zal beter worden, daarmee. Voordat dit allemaal begon, kon hij super goed lopen, en dat zal hij weer zijn.
Dat is hij gewoon niet dat nu. Tot mijn grote frustratie.