Er wordt zo nu en dan gesproken en geschreven over het feit dat zoveel mensen honden krijgen, zoals dit in Corona-tijden. Eigenlijk weet ik niet of ik het wel helemaal slim vind. Genoeg omdat het hondenleven enorme voordelen biedt, maar met de beperkingen die we hebben – vooral als je wijs en voorzichtig bent, er is veel dat je vooral mist in de opvoeding van puppy's en jonge honden.
Dit bericht is niet geschreven als kritiek op degenen die het afgelopen jaar een hond/puppy hebben gekregen. Integendeel – deze post gaat over dingen waarvan ik zelf vind dat Boyo en ik ze hebben gemist vanwege Covid-19.
Ik had gelijk grote verwachtingen voor deze socialisatie- en milieutraining toen ik Boyo ophaalde in Skåne. Ik wilde dat we erop uit zouden gaan en veel verschillende omgevingen zouden ervaren, mensen ontmoeten enzovoort, want het is tenslotte heel belangrijk. Het is niet helemaal geworden zoals ik had verwacht. Ik weet niet meer precies wanneer ik las over het eerste geval van Covid-19 in Zweden, maar het duurde niet lang daarna dat het onnodig begon te voelen om de bus te nemen (wat je doet als je geen auto hebt). Omdat Boyo aanvankelijk te klein was om langere afstanden te lopen, we werden onmiddellijk zeer beperkt in waar we heen konden.
Dat heb ik nog steeds geen auto, en ben ook uiterst voorzichtig en neem niet de bus tenzij het absoluut noodzakelijk is. Ik denk dat ik Boyo en Lilo in de loop van een jaar misschien vijf of zes keer mee heb genomen in de bus. Laatste gisteren, toen ik naar de stad moest voor een oogonderzoek, maar toen was alleen Boyo daar.
Dus; mijn hond raakt behoorlijk gestrest als we in de stad zijn. Hij is er gewoon niet aan gewend. En dit is iets wat mij eigenlijk behoorlijk stoort. Ik kan er niet veel aan doen – Ik kan een pandemie niet alleen genezen. Maar het irriteert me dat we het hebben, omdat het, in ieder geval voor mij, ertoe heeft geleid dat delen van wat ik belangrijk vind bij het opvoeden van een hond, niet echt werken om te implementeren.
Het is van toepassing op ook andere solotrainingen. Ik ben extreem slecht geweest in het alleen trainen van Boyo. De pandemie op zichzelf is niet de enige oorzaak – maar een grote reden. Ik verschil bijvoorbeeld van velen doordat ik niet in winkels winkel – alles. Ik denk dat ik het afgelopen jaar twee of mogelijk drie keer in Ica ben geweest, waar ik woon. Ik doe zo ongeveer alles online, indien mogelijk met thuisbezorging.
Maar dat is zo kwam de eenzame opleiding niet ten goede. Ik ga niet de deur uit zonder hond. En nu is hij iets meer dan een jaar oud en is hij er niet aan gewend om alleen gelaten te worden. Wat uiteindelijk voor problemen zal zorgen, want vroeg of laat zal ik zonder hem de deur uit moeten.
Dat ben ik dus niet helemaal blij met hoe Covid-19 mijn eigen hondenleven heeft beïnvloed. Een deel ervan kan waarschijnlijk toch wel geregeld worden, maar het is een schande dat er om voor de hand liggende redenen zoveel naar voren moet worden geschoven. Het zou gemakkelijker zijn geweest als dit had kunnen worden bereikt toen Boyo nog een puppy was.
Maar het is U hoeft niet te klagen. Zo is het waarschijnlijk voor iedereen. Er zullen dus waarschijnlijk een of een paar generaties honden zijn die slecht getraind zijn in de omgeving en minder gesocialiseerd zijn dan men had kunnen wensen..
anders kan Ik roddel over Molly en Boyo die zo belachelijk schattig met elkaar zijn. Boyo legt zijn kin op de klauwloop waar Molly ligt en snuffelt, en dan wast ze met geweld zijn gezicht. Ze zijn echt waanzinnig schattig, en volstrekt onmogelijk om op een foto vast te leggen. Zodra ik de telefoon opneem, stoppen ze uiteraard met hun trucjes.