Widzę, że ilość osób, które przeczytały wpis o samodzielnym szkoleniu młodych psów jest dość duża. Zdałem sobie sprawę, że może trochę mniej napisałem o tym, jak faktycznie przebiegały i trwają szkolenia, które prowadzimy, więc pomyślałem, że podzielę to na mniejsze części i opowiem bardziej szczegółowo, jak sam trenuję Boyo.
Jest wiele powiedzieć, więc pomyślałem, że zacznę od własnego podejścia. Mówiłem już, że treningi solo to moja największa słabość jeśli chodzi o Boyo. Lubię zwalać winę na Covida, i to jest ogromny powód, dla którego nie wychodziłam bez powodu. Ale byłem też trochę leniwy i wygodny – Będę szczery i przyznam to. Poza tym miałem wrażenie, że Boyo jest taki miękki i śmieszny, że nie zdobyłem się na to, żeby go na to narażać.
I tam leży mój największy problem w tym. Boyo musi być tysiące razy delikatniejszy od Elli, ale on nie jest bulgoczącą kałużą na podłodze. Plus att han är tuffare än man tror – zamknąć, än jag tror. Av någon anledning har jag varit lite löjlig med honom, och det tjänar varken han eller jag på. Min attityd är det allra, allra viktigaste i det här. Att Boyo tycker det är jobbigt precis när jag går – det är sånt han får lära sig att hantera, po prostu. Och det ligger på mig att ge honom utrymmet att lära sig det.
Więc kiedy ja väl började inse det, gick allt mycket lättare.
Så hur har jag faktiskt gjort?
Jag började med att stänga in Boyo i sovrummet bakom kompostgaller, när jag gjorde min yoga. Han kunde se mig, i alla fall stundvis. Han var rätt pipig, men inte så det störde nämnvärt. Det här roade vi oss med (mja, vi och vi… jag 😀 ) przez kilka tygodni, z wyjątkami tu i tam.
Poszło dobrze trochę tak, pomyślałem. Wypróbowałem każdą okazję, żeby wyjść frontowymi drzwiami, po czym Boyo urządził imprezę i szczekał jak szalony przez większość czasu, gdy byłem na klatce schodowej. Wszedłem, gdy było cicho. Zrobiłem to kilka razy, ale nie sądzę, żeby to dało wiele.
To, co zrobiło że okazało się, że był to dzień, w którym miałem czas na pranie i nagle zacząłem się zastanawiać, czy źle określiłem dzień i musiałem zbiec i jeszcze raz sprawdzić. Zwykle zabieram Boyo na spacer, gdy maszyny działają, ale zbiec i sprawdzić, czy naprawdę umyłem się we właściwym dniu, łączenie go wydawało się trochę śmieszne.
Powiedziałem i zrobiłem. Stanowcze „nie” sprawiło, że ze zdziwienia klepnął się w tyłek, a ja wyszedłem i zamknąłem drzwi. Szczekał jak szalony, ale nie dłużej niż kilka minut. Potem rzeczywiście było spokojnie, i zbiegłem i sprawdziłem – tylko po to, żeby sprawdzić, czy faktycznie umyłem się we właściwym dniu.
Ale tam i wtedy zdałem sobie sprawę, że jasność i determinacja robią różnicę. I uwierz mi, Właściwie to już wiem. Wiesz to, jeśli będziesz śledzić tego bloga. Ale czasami bardzo łatwo się tym martwić, i trochę trudniejsze do wdrożenia w praktyce. 😀 Sedan dess har vi tränat flera gånger, och det går förvånansvärt bra. I, Z pewnością – han är en mupp och panikskäller precis när jag går, i en eller ett par minuter. Men sedan är det tyst, och jag har hållit mig borta ca 40 – 45 minuter flera gånger, właśnie dlatego. I, en till grej är förstås att han slänger sig på dörren, och drar ner mina jackor från galgar. Men det kan jag leva med som konsekvens, såhär i början.
Spojrzałem na to stora hela känner jag mig rätt nöjd. Det kan naturligtvis bli bättre, men jag har full tillit till att det kommer att bli det. Nu är ju Boyo såpass gammal (han blir hela 2 år i december) att jag inte längre känner behovet av att dalta med honom. Fasiken, już czas, żeby był dużym chłopcem i poradził sobie z takimi rzeczami już teraz.
I jak powiedziano nasz; To głównie moje podejście do całej sprawy decyduje o tym, jak to wszystko się potoczy. Boyo jest moim lustrem, więc to ja muszę się tym zająć, żeby on to zrobił.