Afgelopen vrijdag hadden we een klein avontuur, Ik en Boyo. Plaats Boyo, in naam van eerlijkheid. Dat was het probleem met de eenzame training – degene waarvan ik dacht dat hij vooruitging en waar ik best blij mee was. Dat is waar het gebeurde – met een knal, gisteren. Gelukkig dat ik in ieder geval af en toe een goede buur heb.
Ik had er een geboekte tijd in de ochtend. Ik heb ook een gespreid circadiaans ritme, en daardoor bleef ik veel langer wakker dan normaal. Woensdag werd de afspraak geboekt, Er was dus te weinig tijd om de klok te verzetten – dus ik bleef de hele nacht wakker en bleef een aantal uren langer wakker dan normaal. Perfecte gelegenheid voor solotraining, dacht ik, maar ik was een beetje bezorgd over hoe Boyo zou klinken als ik zo vroeg vertrok – tot nu toe heeft hij bewezen een bron van paniek te zijn bij een koppel, drie minuten precies als ik vertrek. Dat deed hij nu ook.
Eenmaal daar schapen Ik kom erachter dat ik een uur te vroeg ben. Natuurlijk. Naar huis gaan was intussen geen optie. Maar ik zat daar en vond het een beetje jammer dat Boyo meer tijd had om alleen te zijn.
Terwijl ik zit buiten wachten, mijn huisbaas belt. Shit, dacht ik, wat nu dan? Jo, jij begrijpt het, Toen belde een van mijn buren om te proberen mij te bereiken, omdat Boyo, kraken, is erin geslaagd uit het appartement te ontsnappen en bevond zich in het trappenhuis. Je hebt geen idee hoe dankbaar ik ben dat het juist deze buurman was die hem vond. Er wonen drie mensen op de trap die bang zijn voor honden, en terwijl Boyo een heel vriendelijke en goede hond is, hij is nog steeds geweldig, zwarte en Duitse herder. Ik kan volkomen begrijpen dat iemand die bang is voor honden hem niet alleen in het trappenhuis wil tegenkomen.
Het is gelukt uiteindelijk op een goede manier. De aardige buurman (die overigens ook een hond heeft) liep naar mij toe, pakte een stoel en zette die onder de klink van de deur. Ik was tenslotte niet ver weg en zou snel thuis zijn. Voor zover ik kon zien, was hij stil en relatief kalm geweest totdat ik thuiskwam.
Arme sat. Het moet heel moeilijk voor hem zijn geweest. Persoonlijk vond ik het, zoals ik al zei, vooral een geluk dat de juiste buurman hem vond, dat alles toch goed is gegaan – en ik kan het niet helpen, maar ik vind het een beetje komisch, in aanvulling.
Echter, ik moet wel Denk na over wat er mis is gegaan. Mijn gedachten gaan in de richting dat ik dit soort dingen niet moet doen als ik moe ben. En dat we veel moeten oefenen, veel meer. Hoewel het nog steeds een beetje lastig is, want eerder deze week dacht ik immers dat het zo goed ging. Maar daarom denk ik ook dat het meer met mij te maken heeft, dan bij Boyo. Dat ik zowel lichamelijk als geestelijk moe was als ik liep. Ik interpreteer het omdat ik er niet in slaagde de juiste energie over te brengen, heel eenvoudig.
Hoewel ik wel moet geef toe dat ik enigszins bevooroordeeld ben, immers. Omdat ik echt dacht dat we vooruitgang boekten met de eenzame training. Ik ben weg geweest – niet zo lang als het deze keer was, maar voor langere tijd, meerdere keren. Dat er zo'n tegenslag zou komen, is voelbaar – een beetje verdrietig, al is het tegelijkertijd ook een beetje komisch.
Wat ik geloof dat ik moet doen, dok, is om de vastgoedbeheerders om hulp te vragen om een soort dekking over het slot aan de binnenkant van de deur te krijgen. Het was degene die Boyo wist om te draaien en zo de deur te ontgrendelen. Een kap zou daar een grote hulp zijn, ik verdenk. En verder – terug naar de basis, typ.
Dit is Er is trouwens één ding dat verschilt tussen Boyo en Ella. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit een probleem heb gehad om haar alleen te trainen. Mijn vermoeden, al kan ik het natuurlijk mis hebben, is dat waar ze mentaal aanzienlijk sterker was dan Boyo, hij is heel zacht en een beetje belachelijk. Ik zeg het met liefde, maar ook een zekere mate van frustratie. Maar we moeten dit echt op orde krijgen, omdat je geen idee hebt hoe leuk het is om te kunnen winkelen, en vermijd het om hulp van iemand anders te vragen.
Ach ja. Zoals gezegd ons ; terug naar de basis en een bloedig groot ijsblokje in zijn maag, omdat ik dit nodig heb om te kunnen werken. Dus duim maar dat ik de juiste energie vind om over te brengen op mijn hond, en dat Boyo zelf enige kalmte en vrede vindt in zichzelf zijn.